De dame die ik leuk vind heeft mij geblokkeerd op WhatsApp

Leestijd: 3 minuten

21:00 – Eerder vandaag schreef ik over een dame – waarmee ik gisteravond heb gemediteerd – die ik leuk vind. Toen ik vanochtend opstond, voelde ik dat ik zin had om haar vandaag weer te zien en een potje pingpong of Kubb met haar te spelen. Ik nodigde haar vervolgens uit via Whatsapp en kreeg vrij snel een afstandelijk berichtje waarin ze mij bedankte voor de uitnodiging en dat ze al plannen had voor vandaag en het komende weekend. Ze eindigde het bericht met “misschien een andere keer”. Toen voelde ik al aan dat ze geen interesse meer had, terwijl ze mij gisteravond nog vertelde dat ze me leuk vond en we het 1,5 uur samen erg leuk hebben gehad – zonder gezoend of seks gehad te hebben. Tweeënhalf uur later kreeg ik van haar nog een berichtje waarin ze schreef: “Mijn naam, even voor de duidelijkheid. Ik vond het gezellig maar meer zit er voor mij niet in. Het gaat je goed. Groetjes.” Waarna ze me ook direct heeft geblokkeerd op WhatsApp, zodat ik geen berichtje terug kon sturen. Het ego wil totale controle en niets aan het toeval overlaten, haha.

Op basis van ons contact van gisteravond vond ik haar manier van communiceren grillig en verbijsterend. Aan de andere kant, als ik kijk naar wat ze mij gisteravond heeft verteld over haarzelf en waar ze op dit moment mee worstelt – de gevolgen van emotionele verwaarlozing, dan vind ik haar gedrag logisch en ‘verklaarbaar’. Haar gedrag doet me erg denken aan hoe ik mij tien jaar geleden gedroeg. Ik zat toentertijd totaal niet lekker in mijn vel en was niet in staat om te voelen. Ik had geen enkel innerlijk fundament en mijn gedrag was net zo grillig als de gedachten en gedachtepatronen die ik ervoer. Ik identificeerde mij 100% met het ego en het denken, ik was constant bang en ik kon van het ene op het andere moment een andere keuze maken ‘die niet paste in het plaatje’. Kortom, ik had geen enkel contact met de diepere lagen en gevoelens in mijzelf en was eigenlijk volslagen hulpeloos en zoekend naar houvast.

Wat heb ik van de ervaring met deze dame geleerd?

1) Ik trek, net zoals in 2017 en het begin van 2018, nog steeds dames aan met flinke emotionele en gedragsproblemen. Wat dat betreft is er (helaas) nog niet veel veranderd, terwijl ik vind dat ikzelf wel enorm veranderd ben 🙂 Wellicht nog niet voldoende?

2) Wat mij ook duidelijk is geworden, is dat ik mensen – en vooral leuke, mooie dames – met serieuze emotionele problemen en innerlijke conflicten op afstand moet houden, omdat ik ontzettend last van hun pijnlichaam hebt → mijn pijnlichaam lijkt enorm te resoneren en te reageren op het pijnlichaam van anderen. Zolang ik mijn eigen pijnlichaam nog niet heb losgelaten, kan ik mensen met een dicht of sterk pijnlichaam beter vermijden.

3) Tenslotte, wat mij gisteren ook is opgevallen toen ik alleen was met de leuke, mooie dame, is dat ik haar direct wilde helpen met het oplossen van haar (emotionele) problemen (= ‘valse hoop’ gedrag), wat natuurlijk een weerspiegeling is van mijn eigen drang om mijzelf te helpen. Mijn moeder vertoonde dit gedrag vroeger richting ‘hulpbehoevenden’ ook heel sterk, en ik had mij een paar jaar geleden voorgenomen om dit gedrag niet meer te laten zien. Het is echt bizar hoe erg ik uiteindelijk op mijn moeder lijk, terwijl ik altijd bepaald gedrag van mijn moeder enorm verachtte – en nu doe ik gewoon precies hetzelfde, haha. De enige conclusie die ik kan trekken is dat ik als kind onbewust én impliciet veel heb geleerd van mijn moeder. ~ lzv