Een lichte paniekaanval die resulteert in zelfhaat en zelfveroordeling

Leestijd: 3 minuten

22:30 – Vandaag wilde ik naar een kwekerij voor vaste planten gaan om te kijken of ik daar wellicht werkervaring op kan doen. Ik zit op dit moment in een re-integratietraject zoals dat zo mooi heet en de volgende stap is – zoals gezegd – het opdoen van werkervaring. Ik mag van de gemeente alles kiezen wat ik wil, dus dat is superrelaxed. Het enige dat mij naast zelfonderzoek en ‘Verlichting’ interesseert zijn planten en bloemen. Ik heb een tuin van 60 m2 die ik zelf heb ontworpen én bestraat en helemaal volstaat met allerlei planten en bloemen. Schitterend om te zien.

Vanochtend had ik dus het plan om naar de kwekerij te fietsen, zo’n 12 km verderop, maar ik merkte gaandeweg de ochtend dat ik de situatie steeds meer probeerde te controleren. Wat aanvankelijk begon als een onschuldig idee om te vragen of ik daar gratis! werkervaring op zou mogen doen, werd al snel een ingebeelde nachtmerrie waar ik niet uit kon komen. Nog voordat ik goed en wel op mijn fiets zat ervoer ik een lichtelijke paniekaanval (overtuigingen: ‘hij wil mij niet’ en ‘niemand wil mij’) en zat ik in een vicieuze cirkel waar ik maar niet uit kon ontsnappen.

Wat mij opvalt is dat ik bepaalde – voor mij lastige en moeilijke – situaties met andere mensen toch te nonchalant en gemakzuchtig mee omga. Net alsof ik ben vergeten dat soortgelijke situaties in het verleden mij triggerden en die ik dus nog steeds niet opgelost heb. Dat is eigenlijk de reden waarom ik regelmatig terugval in mijn oude staat met negatieve zelfbeeld en aanverwante problemen. En identificeren met een klein ‘iets’ betekent identificeren met alles. Kortom, ik zit er dan weer helemaal aan het negatieve zelfbeeld vastgeplakt met allerlei lichamelijke spanningen, stress en pijnen als gevolg. Echt fucking kut. Bovendien ben ik de hele dag kwijt om er weer uit te komen en te herstellen van de lichamelijke spanning, wat enorm zonde van mijn tijd en energie is. Ik lijk nog steeds onvoldoende gronding en aarding te hebben om een ‘foutje’ snel teniet te doen en terug te keren een ontspannen en vredige staat. Als ik nu in mijn eigen valkuil trap, dan ga ik ook helemaal voor de bijl helaas.

Onbewuste zelfhaat en zelfveroordeling

Ik ben er zojuist pas achter wat de oorzaak/reden is van de lichamelijke spanning die ik al de hele dag ervaar. Ik ben kwaad op mijzelf dat ik dit vandaag heb laten gebeuren → ik geef mijzelf de schuld van het feit dat ik in mijn eigen valkuil ben getrapt, daarom haat ik mijzelf weer. Daar veroordeel ik mijzelf om, dat ik het weer fout heb gedaan → het ego veroordeelt zichzelf dat het weer iets fout/verkeerd heeft gedaan, want ‘ik doe het altijd fout’ en ‘ik doe het toch nooit goed’ (= primaire afweer overtuigingen).

Deze zelfveroordeling en zelfhaat was zo onbewust. Ik merkte vandaag een paar keer op dat ik boos was, maar probeerde er niet teveel aandacht aan te schenken. Zo van: het ego is weer geïrriteerd/boos (= valse macht), zonder mij af te vragen waarop het ego eigenlijk boos is. Op zichzelf dus kom ik net achter, wat ik eigenlijk al eerder had kunnen vermoeden omdat het me al zoveel vaker is gebeurd. Typisch dat ik zo’n associatie ook ‘gewoon’ vergeet.

Wat ik regelmatig merk is dat ik lichamelijke spanningen, stress en andere negatieve gewaarwordingen heb zonder dat er gedachten of gedachtepatronen bij verschijnen in bewustzijn. Dat maakt het regelmatig ontzettend lastig om te achterhalen wat er hiernu werkelijk aan de hand is en waar een bepaalde gewaarwording mee te maken heeft. Ik heb geen idee hoe andere mensen dit ervaren die in eenzelfde positie verkeren als ik, maar ik vind het bijster irritant. Het is alsof het ego dan in de stealth modus verkeert, om het zo voor mij extra lastig te maken te ontdekken wat er hiernu aan de hand is. Het is echt een heel sneaky verdedigingsmechanisme van het ego, omdat het ondertussen zichzelf van nieuwe energie blijft voorzien en daarmee in stand houdt. Ik zal dus nog bewuster moet leren handelen hiernu en niet onachtzaam situaties met anderen aangaan in de veronderstelling dat het wel goed komt/gaat. De ervaring leert dat ik telkens terugval en veel tijd nodig heb om te herstellen. Zonde van mijn tijd en energie. ~ lzv