Extreme controle van mijn emoties, gevoelens en energiestromen

Leestijd: < 1 minuut

11:30 – Door bewust te zijn van mijn emoties, gevoelens en energiestromen, deze te observeren, deze te benoemen, de oorzaken/redenen te achterhalen of te verzinnen, deze te volgen waar ze heen gaan, deze proberen te begrijpen en verklaren wat ze betekenen, probeer ik mijn emoties, gevoelens en energiestromen extreem te controleren en blokkeren:

  • Ik volg mijn emoties, gevoelens en energiestromen vanuit mijn hoofd (= waarnemende entiteit = WE).
  • Ik benoem mijn emoties, gevoelens en energiestromen.
  • Ik probeer redenen/oorzaken voor mijn emoties, gevoelens en energiestromen vast te stellen.
  • Ik probeer te begrijpen en verklaren wat de emoties, gevoelens en energiestromen betekenen in de context die ik hiernu ervaar.
  • Ik probeer te begrijpen, verklaren en snappen wat de emoties ‘willen’ en waar ze heen gaan.

Kortom, ik probeer vanuit mijn hoofd de emoties, gevoelens en energiestromen te bestempelen, benoemen, begrijpen, verklaren, betekenis te geven, bepalen wat ze willen en waar ze heen gaan. Kortom, ik probeer de emoties, gevoelens en energiestromen die ik hiernu voel en ervaar betekenis te geven, zodat ik weet wat er gebeurt, zodat ik grip heb op mijn emoties, gevoelens en energiestromen, zodat ik weet wat ‘het’ is dat ik voel, zodat ik weet wat er gebeurt en waar ze heen gaan.

Ik probeer alle emoties, gevoelens en energiestromen helemaal te analyseren, begrijpen en verklaren, zodat ik extreme controle heb over mijn geprojecteerde binnenwereld en er niets fout, verkeerd en mis kan gaan, zodat ik geen fout, verkeerd of ongewenst gedrag kan laten zien. Door mijn emoties, gevoelens en energiestromen extreem te controleren vanuit mijn hoofd (= WE) geloof ik dat ik controle heb over mijn gedrag en handelen (= illusie van controle) en zodoende onmogelijk kan falen, in de steek gelaten kan worden, achtergelaten kan worden of dat er niemand meer naar mij omkijkt. ~ lzv

4 reacties op “Extreme controle van mijn emoties, gevoelens en energiestromen

  1. Ik lees af en toe je website nog en de laatste tijd als ik je berichten las, had ik elke keer een herkenning van “Maar dat is toch het pijnlichaam ? “. Dit in combinatie met je opmerkingen in je emails heeft mij doen twijfelen of je pijnlichaam wel was opgelost, zoals ik dat heb ervaren in dagboek 1. http://www.hetgeheimvangelukkigzijn.org/

    Ik heb je berichten over het oplossen van je pijnlichaam terug gelezen en kan er niks uit op maken verder eigenlijk. Er is kennelijk iets opgelost, misschien een extra laag die jij had door je trauma’s ? Ik weet het niet. Maar ik heb het idee dat je pijnlichaam (zoals ik het ervaren heb) er nog zit.

    Ik kan de berichten niet zo snel terugvinden, maar je schreef iets over een soort paniek aanval toen je op je fiets naar een bedrijf ging. Ook de verhalen over spanning en angst met je buurman, klinkt gewoon alsof jou pijnlichaam getriggerd en resoneert met de zijne. Ik las die berichten iig met het idee “dat zou zonder pijnlichaam toch niet meer mogelijk zijn zo’n ervaring ???)

    Daarna las ik een bericht op je website “In tegenstelling tot de wetenschappers van het aanleg of opvoeding debat probeer ik geen verklaring te vinden waarom ik ben wie ik ben of wat mij maakt tot wie ik ben, maar er ‘gewoon’ achter te komen wie ik ben. Het verschil is dat ik geen verklaring probeer te vinden voor datgene waarvan ik geloof dat ik dat ben, maar dat ik kritisch onderzoek of ik datgene überhaupt wel kan zijn.”

    In ieder geval opeens dacht ik het inzicht te hebben dat jou pijnlichaam (zoals ik ervaren heb, een energiebal van angst in de buikregio) gewoon nog intact is. De reden hiervoor is omdat je alles probeert op te lossen in het hiernu, zonder de confrontatie met je verleden aan te gaan. Maar je pijnlichaam is je verleden, wie je denk te zijn. Het lijkt erop dat je een slim foefje probeert via kennis van verlichting: “Als ik maar onderzoek en weet dat alles een illusie en ikzelf niet echt ben, niet besta” dan verdwijnt alles vanzelf zonder dat ik de confrontatie aanga.

    Dit wordt ook ondersteund doordat ik denk te zien dat je de termen ego/zelf/inner-weten etc nog steeds heel verkeerd kan gebruiken. Vanuit dat je denkt te weten wat ze precies zijn. (wat onmogelijk is)
    Terwijl ik dit tik komt ook je vraag over je trauma naar voren en hoe ik daar op reageerde hoe mijn pijnlichaam echt voelde hahahaah, geweldig. Kennelijk zat deze email al in de pijplijn en ben je er nu ook klaar voor 🙂

    Het pijnlichaam is je verleden, je trauma’s. Het is een energiebal van angst in je buikregio.
    Ikzelf heb dus voordat ik dit dagboek begon als eerste mijn verleden aangepakt. (met behulp van het boek van dokter Phil haha) Ik heb al mijn trauma’s een plek gegeven. Ik mijn boosheid naar iedereen die mij heeft verraden en in de steek heeft gelaten geuit (via papier/schrijven) . Ik heb geleerd dat zij dat niet expres deden, maar dat zij ook niet beter wisten. Ik heb de relatie met mijn ouders verwerkt en ze vergeven net als iedereen op wie ik boos was en mij verraden hadden. (vandaar dat vergeving zo’n belangrijk thema is met dit soort dingen)

    Dus NADAT ik mijn hele verleden had uitgepluist, de confrontatie was aangegaan en ook zelf mijn excuses had aangeboden bv aan exen voor alles wat ik fout heb gedaan, hoe ik hun in de steek heb gelaten, pas toen ben ik dit dagboek begonnen en PRI gaan doen.
    Daardoor was ik denk ik in staat zo snel de illusie van mijn verleden in te zien, in te zien dat het verleden niet maakt wie ik ben.
    Jij zegt dat je er “gewoon probeert achter te komen wie je bent”. Nou je bent je verleden, dat is wat je maakt tot wie je nu bent hahaha. Jou trucje zal dus niet werken en je zal dus de confrontatie met jezelf, je verleden aan moeten gaan wil je jezelf verlossen van je pijnlichaam. (je angst/spanning in je buikregio)

    Uiteraard zal je zelf moeten onderzoeken of dit klopt 🙂
    Succes……

    • Hoi Edwin,

      Ik heb het idee dat je best eens gelijk kan hebben. Voor het oplossen van mijn pijnlichaam deel 1 ervoer ik alleen maar extreme lichamelijke spanning, stress, pijn en fysiek gevoelde angst de hele dag door. Ik kende geen warme gevoelens en lachen, plezier hebben en genieten van dingen waren mij volledig vreemd. Nadat deel 1 was opgelost ervoer ik een enorme bevrijding en ervoer ik een lange tijd geen fysieke angst. Omdat ik vrij veel alleen was en mijzelf eigenlijk compleet had teruggetrokken uit het maatschappelijke en sociale leven, werd het pijnlichaam nauwelijks getriggerd. Bovendien leek er wel vooruitgang te zitten in mijn verdere ontwikkeling in loslaten.

      Het is eigenlijk pas sinds de laatste twee maanden dat ik ervaar dat ik constant terugval in een oude staat waarbij ik mij flink identificeer met het ego/het denken. Ik zou eigenlijk beter kunnen zeggen: waarbij ik mij flink identificeer met het pijnlichaam deel 2. Ik had voor mijzelf vastgesteld dat de terugtrek beweging uit het maatschappelijke en sociale leven een vlucht was om – blijkbaar – de confrontatie met anderen uit de weg te gaan –> confrontatie met het pijnlichaam –> confrontatie met mijzelf uit de weg te gaan.

      Wat ik ontzettend lastig vind is – wederom blijkbaar – hoe het is om zonder pijnlichaam te leven (zoals jij beschrijft in je dagboek). Wat houdt het in om zonder pijnlichaam te leven? Wat ervaar je dan als persoon? Hoe voel je je in het algemeen? Hoe verloopt het contact met anderen? Is er nog sprake van projectie, en zo ja in welke vorm? Ook zal ik moeten onderzoeken wat het betekent om de confrontatie aan te gaan met mijzelf? Wat dat is iets wat ik echt niet begrijp en snap merk ik.

      Wat mij duidelijk is geworden de afgelopen dagen dat ik nog steeds extreem mijn emoties, gevoelens en energiestromen controleer en blokkeer vanuit mijn hoofd door ze te bestempelen, volgen, begrijpen, verklaren, reden/oorzaak vinden, etc. Om daarmee mijn gedrag en handelen te controleren, zodat ik niet kan falen in de geprojecteerde wereld.

      Je hebt helemaal gelijk dat het een trucje is en dat het natuurlijk niet gaat werken. Ik merk ook steeds dat als ik iets heb doorzien op het gebied van emoties en gevoelens, ik vrij snel terugval in het waarnemen – en dus controleren – van mijn emoties en gevoelens vanuit mijn hoofd. Het feit dat ik mijn pijnlichaam nog niet helemaal heb opgelost zou daar een goede verklaring voor kunnen zijn. Vandaar: duizend maal dank voor je opmerkingen en berichtje.

      Tenslotte, een andere aanwijzing voor het bestaan van een pijnlichaam is dat ik met vlagen ‘inner-weet’, maar het grootste gedeelte van mijn leven eigenlijk geen idee heb wat het ‘inner-weten’ mij vertelt op een bepaald moment. Het wordt dat compleet overschaduwd door spanning, stress en pijn in mijn buik en de rest van het lichaam. Ik associeerde die ervaringen met dat ik nog iets moet doorzien op het gebied van emoties en gevoelens, maar een verklaring dat mijn pijnlichaam nog niet helemaal opgelost is lijkt mij waarschijnlijker.

      Nogmaals dank. De komende dagen ga ik eerst je dagboek nogmaals lezen en een context voor mijzelf creëren wat betreft het pijnlichaam, de vragen die ik erover heb en wat het betekent om de confrontatie met mijzelf aan te gaan. Mocht je zin hebben, dan zou ik het waarderen als je mijn ideeën en inzichten van commentaar voorziet. Ik kan wel wat richting gebruiken merk ik 🙂

      Grappig dat ik precies een jaar na het oplossen van het pijnlichaam deel 1 weer precies in dezelfde situatie zit/ben beland, haha. Hilarisch. Over vicieuze cirkels gesproken 😉

      • “Wat houdt het in om zonder pijnlichaam te leven? Wat ervaar je dan als persoon? Hoe voel je je in het algemeen? Hoe verloopt het contact met anderen? Is er nog sprake van projectie, en zo ja in welke vorm? ”

        – DUH, natuurlijk kan je dat niet begrijpen. Het idee dat je dat kan begrijpen is onzin. Je kan alleen begrijpen wat jezelf ervaren hebt. Het is als een blinde uitleggen hoe een regenboog eruit ziet.
        Maar belangrijker, jou vraag is een verdedigingsmechanisme.
        “Als ik dit of dat weet, of die of die kennis heb, dan zal het lukken”: -> valse hoop afweer.

        Het antwoord ? Er veranderd helemaal niks, behalve dat je geen angst en stress meer voelt. Maar zoals je kan lezen zal je eerst moeten accepteren dat je constant angst en stress ervaart. Je zegt dat je dit (leven zonder angst gevoel) al ervaren hebt, dus wat dat betreft 🙂
        Misschien moet je hetzelfde trucje gewoon nog een keer doen. Ik heb een boek gelezen dat mensen met traumatische ervaringen meerdere persoonlijkheden creëren, misschien heb jij meerdere identiteiten/pijnlichamen gecreëerd ??? (ik verzin maar wat hoor)

        “Ook zal ik moeten onderzoeken wat het betekent om de confrontatie aan te gaan met mijzelf? Wat dat is iets wat ik echt niet begrijp en snap merk ik.”

        – Zou mij niks verbazen als je hetzelfde trucje gewoon nog een keer moet doen. Dus dan weet je het al, heb je de kennis al 🙂 Misschien komt daar ook zo je interesse van reïncarnatie vandaan ? Je (eerste) pijnlichaam is gestorven en je (tweede) pijnlichaam is weer gereïncarneerd hehe. Terug op aarde, om opnieuw een les te leren. Net zo lang totdat je uit die vicieuze cirkel van het leven ontsnapt 😉

      • “Mocht je zin hebben, dan zou ik het waarderen als je mijn ideeën en inzichten van commentaar voorziet. Ik kan wel wat richting gebruiken merk ik 🙂 ”

        – Geen idee wat ik ga doen, maar denk ook dat het niet nodig is 🙂 Je zit gewoon weer in je primaire afweer (-> ik kan het niet zelf). Je inner-weten die 5 maanden geleden zei: “Nu moet ik het zelf doen” is naar mijn mening nog steeds juist.

        Een stukje uit mijn dagboek:
        https://www.hetgeheimvangelukkigzijn.org/dagboek-i/oude-pijnen-op-zoek-naar-steun/
        “Gisteravond en vanochtend bedacht ik me nog meer gebieden waar mijn oude pijnen (Illusies) zijn werk deden. Ik dacht altijd dat ik uitstelgedrag van mijn werk had omdat ik bang was om te falen. Maar nu realiseer ik me ook dat het ook puur om de werkzaamheden zelf gaat. Het feit dat ik het allemaal alleen moet doen en op die manier herinnert wordt aan mijn oude pijn dat ik vroeger nooit steun kreeg. Daarom zie ik alle steun die er wel is niet als echte steun, ik bedenk de smoes dat ik steun van een persoon i.p.v. steun via bv. forums nodig heb. Dat ik eindelijk die leraar/ouder heb die me uitlegt hoe ik dingen moet doen en me helpt als ik dingen fout doe. Ik probeer dus weer oude pijnen te bevredigen die niet meer te vullen zijn.”

Reacties zijn gesloten.