Het ego van een kind probeert constant emotionele pijn te voorkomen

18:30 – Het ego van een kind zal de verpletterende waarheid dat zijn behoeften in onvoldoende mate worden vervuld, niet verdringen en ontkennen omdat het die waarheid simpelweg niet kan hanteren. Immers, wat maakt het an sich nou uit of behoeften wel of niet in voldoende mate worden vervuld? Door bijvoorbeeld via primaire afweer ‘ik ben slecht’ of ‘ik ben waardeloos’ iets te geloven en daarmee een eigen ingebeelde werkelijkheid te creëren, verandert er an sich niets aan de omstandigheden → de behoeften van het ego van een kind worden nog steeds in onvoldoende mate vervuld.

De werkelijke reden waarom het ego van een kind deze waarheid verdringt en ontkent, is dat het toekomstige emotionele pijnen wil voorkomen en vermijden. Het probeert gewoon zijn emoties te reguleren (lees: controleren en blokkeren). Het ego van een kind gelooft een primaire afweer overtuiging als ‘ik ben slecht’, ‘ik ben waardeloos’, etc. omdat het daarmee:

  1. Een logische verklaring denkt gevonden te hebben voor het feit dat zijn behoeften in onvoldoende mate worden vervuld.
  2. De controle houdt over de ingebeelde omstandigheden; via ‘valse hoop’ gedrag denkt het ego van een kind alsnog zijn behoeften te kunnen vervullen, terwijl het in werkelijkheid averechts, zelfdestructief en zelfafwijzend werkt.
  3. De levensenergie achter zijn behoeften kan controleren en blokkeren → het ego van een kind kan nu besluiten niet meer naar een behoefte te handelen of deze zelfs verdringen en uiteindelijk helemaal ontkennen.
  4. De emotionele pijn die telkens gepaard gaat met het niet vervuld krijgen van een behoefte, niet meer gevoeld en ervaren hoeft te worden. Als een behoefte telkens niet vervuld wordt door ouders, dan resulteert dat structureel in emotionele pijn voor een kind. Oplossing: controleer en blokkeer de behoefte impuls en vermijd daarmee directe emotionele pijn hiernu.

Emotieregulatie door het controleren en blokkeren van behoefte impulsen lijkt een oplossing, maar is in werkelijkheid volledig zelfdestructief. Het ego van een kind wijst namelijk zichzelf – en daarmee de Liefde van het Geheel – af, waardoor het juist behoeftiger en afhankelijker wordt van anderen. Het proberen voorkomen en vermijden van emotionele pijn leidt op lange termijn tot allerlei innerlijke conflicten, verslavingen, afhankelijkheden, ‘denken nodig te hebben’ en andere waanideeën en driften. En vergeet ik de belangrijkste bijna: het opbouwen van een pijnlichaam, waaraan telkens niet-erkende en niet-gevoelde emotionele pijnen worden toegevoegd. ~ lzv

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *