Ik ben mijn ‘anders zijn dan anderen’ langzaam aan het accepteren

Leestijd: 2 minuten

13:30 – Het lijkt erop dat een leven lang rondlopen met faalangst voor de nodige frustratie bij mij heeft gezorgd. Ik ben zo kwaad op mijzelf, alles en iedereen dat het mij niet lukt, ik ben zo diep gefrustreerd dat het mij niet lukt, maar wat is ‘het’ dan? ‘Het’ is een ‘gewoon’ en ‘normaal’ leven leiden waarin ik doe wat ik leuk vind en gelukkig ben.

Afgezien van het feit dat ik door mijn faalangst dingen niet durfde en voor elkaar kreeg, heb ik tot en met mijn 26ste levensjaar geprobeerd om een ‘normaal’ leven te leiden. Ik heb altijd geprobeerd om erbij te horen en om net zo te zijn als iedereen, maar het is mij nooit gelukt. Sterker nog, door dat denkbeeldige ideaal na te jagen heb ik mijzelf enorm veel pijn en lijden bezorgd.

Natuurlijk is iedereen uniek op zijn eigen manier, maar ik had op de één of andere manier in mijn kindertijd al vrij snel door dat ‘ik anders was dan anderen’. En ik heb mijn rustige, stille, kalme en soms wat verlegen aard dan ook flink aangevallen en bestreden, waardoor ik mijzelf enorm ben gaan haten. Ik geloofde dat ik niet leuk, interessant, gezellig, etc. was voor anderen, en dat ik juist levendig, uitbundig, energiek en bruisend moet zijn, omdat ik saai en raar was. Dat heb ik zo’n 20 jaar geprobeerd te zijn, met allerlei energetische blokkades, pijnen en lijden als gevolg. Het is voor een kind – en later als volwassene – ontzettend lastig om ‘het anders zijn’ in deze samenleving te accepteren en je eigen weg te volgen, zeker als je geen/weinig zelfvertrouwen hebt zoals ik toentertijd. Wat overigens geen excuus is trouwens 🙂

Onlangs sprak ik met mijn voormalige beste vriend af in Utrecht en na een wandeling van anderhalf uur vertelde hij mij dat hij vond dat ik saai geworden was. Voor mij een signaal dat ik goed bezig ben 🙂 Sindsdien heb ik niets meer van hem gehoord en dat is prima zo. ~ lzv