Ik lijk in een staat van onbeweeglijkheid of ‘bevriezing’ te zitten

18:00 – Eerst een aantal citaten uit het boek ‘De tijger ontwaakt: traumabehandeling met lichaamsgerichte therapie’ van Peter A. Levine dat ik aan het lezen ben:

“Een onbeweeglijk dier (impala) dat net doet alsof het dood is, is instinctief in een ander bewustzijnsstadium binnengegaan, dat alle zoogdieren hebben als de dood nabij is. Fysiologen noemen deze staat de onbeweeglijkheidsreactie of ‘bevriezing’.”

“De natuur heeft onbeweeglijkheid om twee redenen ontwikkelend. Ten eerste dient het als een allerlaatste overlevingsstrategie. Ten tweede betreedt de impala als hij ‘bevriest’ een andere staat van zijn waarin hij geen pijn voelt.”

“Fysiologisch bewijs toont duidelijk aan dat we door het vermogen om de staat van onbeweeglijkheid te betreden en weer te verlaten, de slopende gevolgen van een trauma kunnen voorkomen.”

“Zolang ik de primitieve onbeweeglijkheidsreactie niet doorloop en de achtergebleven energie niet loslaat, blijf ik gekweld in het traumatische doolhof ronddwalen, wat ik ook doe of probeer.”

“Posttraumatische stresssymptomen zijn in wezen incomplete fysiologische reacties die in angst zijn blijven steken. Reacties op levensbedreigende situaties blijven symptomatisch tot ze voltooid zijn. De symptomen zullen niet eerder verdwijnen dan dat de reacties ontladen en voltooid zijn. Energie die in onbeweeglijkheid wordt vastgehouden kan worden afgeschud en getransformeerd.”

Het lijkt erop dat ik verschillende afweermechanismen heb ontwikkeld om te ontvluchten aan de staat van onbeweeglijkheid of ‘bevriezing’. Hierbij ga ik er op dit moment van uit dat ik de traumatische ervaring van mijn vader die mij als kind in de steek heeft gelaten en/of het vijf jaar durende seksueel misbruik in mijn tienerjaren fysiologisch niet goed heb verwerkt. Peter A. Levine geeft in zijn boek aan dat de lichamelijke gewaarwordingen (in de vorm van symptomen) bij een ontwikkelingstrauma hetzelfde – en zelfs verweven – kunnen zijn als bij een acuut trauma. De lichaamsgerichte therapeut die ik morgen ga zien is gespecialiseerd in Somatic Experiencing – ontwikkeld door Peter A. Levine, wat een gespecialiseerde psychosomatische methode is voor het helen van trauma en andere stressgerelateerde klachten. Ik hoop dat hij mij kan helpen met het interpreteren van de lichamelijke gewaarwordingen en symptomen die ik op dit moment ervaar.

Vluchten voor de harde bal in mijn buik

Vandaag merkte ik gaandeweg dat ik langzaam weer in mijn hoofd zat, ondanks dat ik mij vanochtend na een half uur meditatie redelijk goed en relatief ontspannen voelde. Zojuist ben ik even gaan zitten om te onderzoeken wat het probleem is waardoor ik hiernu in mijn hoofd zit. Ik merk dat ik (weer) aan het vluchten ben voor de harde bal/druk die ik in mijn buik voel achter mijn navel. Als ik daar helemaal met mijn aandacht naartoe ga en deze harde bal voel, dan lijk ik terecht te komen in een (oude?) staat van onbeweeglijkheid of ‘bevriezing’. Mijn lichaam voelt gespannen, tintelt lichtelijk van energie en rondom mijn knieën, handen, buik en hoofd ervaar ik extra druk/pijn. Ik kan mij wel bewegen als ik dat echt wil, maar het voelt natuurlijker als ik in de staat van onbeweeglijkheid of ‘bevriezing’ blijf. Heel apart. Alsof mijn lichaam niet wil bewegen en ik vastzit in een incomplete fysiologische reactie die in angst is blijven steken (theorie Peter A. Levine). Zou dat werkelijk zo kunnen zijn?

Mijn buik, die ik in het verleden ook wel als zacht heb ervaren, voelt nu redelijk hard. Zou het kunnen dat mijn lichaam zich voorbereidt op de ervaring van morgen met de lichaamsgerichte therapeut? Of biedt het ego juist weerstand, omdat het morgen misschien een flinke tik zou kunnen krijgen? Ik ben in ieder geval op dit moment helemaal aanwezig in mijn lichaam hiernu, maar ik ervaar weinig emotie of gevoel; ik ervaar het lichaam als verdoofd, zwaar en emotioneel afgevlakt. Dissociatie?

Zachtheid is de sleutel tot succes

Ook op het gebied van lichaamswerk is zachtheid de sleutel tot succes. In het dagelijks leven probeer ik constant al zoveel mogelijk te vertragen om de diepte in mijzelf hiernu te ervaren. Morgen moet ik een stukje reizen met de trein en ik stel mijzelf daarmee bloot aan veel zintuiglijke prikkels met het gevaar dat ik (weer) in mijn hoofd ga zitten. Een aandachtspuntje waar ik goed op dien te letten 🙂 ~ lzv

Een reactie op “Ik lijk in een staat van onbeweeglijkheid of ‘bevriezing’ te zitten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *