Langzaam leren handelen en gedragen in het bijzijn van anderen

Leestijd: 3 minuten

21:00 – Vandaag heb ik een zakelijk voorstel gemaakt voor de vriendin van mijn zusje die mij om hulp had gevraagd bij het adverteren op Facebook en Instagram. Ik heb zelf veel ervaring met zoekmachine optimalisatie (SEO) en het bouwen van gestructureerde en converterende websites. Met het adverteren op Facebook en Instagram heb ik iets minder ervaring, maar ik ben er ook weer niet wereldvreemd mee 🙂

Uiteindelijk heb ik een voorstel geschreven van 3 pagina’s dat ontzettend uitgebreid is en waar ik bovendien 5 uur mee bezig ben geweest. Veel te lang vind ik, ook al is het de eerste keer dat ik zoiets geschreven heb voor een ander. Ik vroeg mij vervolgens af waarom ik er nou zolang over heb gedaan, waarom ik er zo’n uitgebreid verhaal van heb gemaakt. En het antwoord dat bijna altijd het antwoord is kwam langzaam tot mij: ik ervaar angst om te falen en afgewezen te worden.

Ik wil niet geconfronteerd worden met mijn eigen negatieve zelfbeeld

Ik ben tot de conclusie gekomen dat het een egovoorstel is, dat wil zeggen, dat het voorstel met grote invloed van het ego tot stand kwam vanuit angst. Achteraf gezien heb ik het voorstel meerdere keren onnodig op spelling, opbouw, zinsconstructies, etc. gecheckt. Ook ben ik heel erg gedetailleerd en uitgebreid geweest in het beschrijven en uitwerken van bepaalde ideeën en onderdelen. En dat allemaal om de kans op afwijzing te minimaliseren.

Ik (= het ego/het denken) wil controle over het voorstel, dus blokkeer ik ‘wat er uit mij wil komen’, waarmee ik dus de angst voor afwijzing zelf creëer en dit vervolgens probeer op te lossen middels ‘valse hoop’ gedrag. Waar ik ten diepste bang voor ben als ik mij met het ego/het denken identificeer, is dat ik zelf word geconfronteerd met mijn eigen negatieve zelfbeeld: ‘ik ben waardeloos, verrot, slecht, lelijk en fout’. Op het moment dat ik er alles aan heb gedaan om een eventuele afwijzing te voorkomen, dan kan ik mijzelf niets verwijten, zo redeneert het ego/het denken. Ik schiet dus maximaal in het ‘valse hoop’ gedrag om eventueel ‘valse macht’ gedrag richting mijzelf te voorkomen; om te voorkomen dat ik mijzelf de schuld geef, mijzelf haat en mijzelf veroordeel voor het feit dat de vriendin van mijn zusje niet wil samenwerken (= ingebeeld afgewezen worden).

Het bizarre is dat het mij hiernu eigenlijk helemaal niet boeit of ze nu wel of niet wil samenwerken, zo voelt het althans. Maar op het moment dat ik met het voorstel bezig ben, boeit het mij wel enorm en schiet ik derhalve extreem in de ‘valse hoop’. Het lijkt dan net alsof ik mij met een aspect van het ego identificeer dat alleen in het contact met anderen tevoorschijn komt. Een hele vreemde ervaring vind ik het.

Vertragen, vertragen en nog meer vertragen

Ik heb voor mijzelf de conclusie getrokken dat ik nog meer moet vertragen, of beter gezegd, ik dien mij er veel vaker bewust van te zijn, want ik doe het gewoon te weinig vind ik. In het contact met anderen stelt me dat wel voor een uitdaging en ik heb mij voorgenomen om het gewoon aan te geven en er open over te zijn waarom ik traag handel en antwoorden geef. Dat geeft mij hopelijk iets meer ruimte om werkelijk te vertragen en los te laten. Als ik één ding heb geleerd de afgelopen maanden, dan is het wel dat het ego/het denken afhankelijk is van versnelling en dat het daar het beste bij gedijt en sterker van wordt. Ik zal moeten leren om extreem te vertragen, ook al ziet het er misschien bizar uit voor anderen om mij heen, haha. ~ lzv