Mijn afgesplitste boosheid opnieuw toe-eigenen, voelen en integreren

13:00 – De gevoelloosheid, verdoving en dissociatie die ik hiernu ervaar is het gevolg van afgesplitste boosheid, woede en agressie die niet door mij toegeëigend is → ik was als kind niet bereid zijn om de boosheid richting mijn vader, moeder en voormalige pedofiel te erkennen, voelen en uit te drukken, omdat ik bang was iets te verliezen wat ik dacht nodig te hebben: liefde, waardering, warmte, aandacht, etc.

In plaats van mijn behoeften – of deze nu biologisch, intrinsiek of egoïstisch van aard waren – als kind te erkennen en voor mijzelf op te komen, koos ik voor de angst en schijnveiligheid van het bekende. De gevoelde boosheid verdrong en ontkende ik – en raakte vervolgens afgesplitst, waarna de afgesplitste boosheid een eigen leven ging leiden en zich richtte tot ‘het zelf’ in de vorm van zelfhaat en continue schuldig voelen. Een vernietigend en zelfdestructief mechanisme.

Ik dien mijn afgesplitste boosheid juist niet naar buiten te richten

Ik blokkeer constant onbewust mijn afgesplitste boosheid/woede, wat resulteert in een verdoofd gevoel, gevoelloosheid, dissociatie, ‘bevriezing’, energetische tintelingen, lichamelijke spanning, angst en afgenomen levendigheid en vitaliteit.

Het verdringen en ontkennen van boosheid, woede en agressie leidt dus (op termijn) tot gevoelloosheid, verdoving, dissociatie en afgenomen levendigheid en vitaliteit. Ik moet leren mijn afgesplitste boosheid/woede in kleine stapjes toe te laten, opnieuw toe te eigenen en deze weer te integreren in het lichaam-geest-systeem.

Het lijkt zinvol om mijn afgesplitste boosheid/woede te uiten door ergens tegenaan te schoppen/slaan of juist iets te slopen, maar dat is niet waar. Afgesplitste boosheid/woede die naar buiten wordt gericht, wordt namelijk geprojecteerd op ‘iets anders’ en wordt daarmee niet toegeëigend. Ik dien de afgesplitste boosheid/woede in mijzelf te voelen en te ‘ownen’. Naar binnen gerichte of naar buiten gerichte boosheid/woede zijn beiden afweermechanis-men die de ervaring van dissociatie, ‘bevriezing’ en onbeweeglijkheid in stand houden. Zie ook het bericht: ‘Afgesplitste boosheid wordt naar binnen gericht in de vorm van zelfhaat’.

Ik dien mijn afgesplitste boosheid opnieuw toe te eigenen

Ik lijk de afgesplitste boosheid/woede te moeten ‘oppakken’ als in een actie zonder tussenkomst van het ego/het denken → het opnieuw toe-eigenen van mijn afgesplitste boosheid/woede. Afwachten tot de afgesplitste boosheid/ woede vanzelf in bewustzijn verschijnt werkt niet, omdat ik in een soort verdoofde, ‘bevroren’ en dissociatieve toestand verkeer. Ik dien de afgesplitste boosheid/woede direct hiernu te erkennen, voelen en ervaren zonder deze naar binnen te richten (in de vorm van zelfhaat) of naar buiten te richten (door iets te slopen of iemand anders pijn te doen).

Afgesplitste boosheid voelen kan onmogelijk ‘valse macht’ zijn

Ik mag boos, kwaad en woedend zijn over wat mij vroeger is aangedaan! Ik ben boos, kwaad en woedend dat de volwassenen die mij moesten beschermen, helpen en er voor mij moesten zijn, mij juist emotioneel hebben verwaarloosd, in de steek hebben gelaten, mijn grenzen hebben overschreven en mij seksueel hebben misbruikt. Irritatie, boosheid, woede, jaloezie, etc. die ik hiernu richting iemand ervaar mag dan projectie en een uiting van het ‘valse macht’ afweermechanisme zijn; de boosheid en woede van vroeger is hiernu meer dan gerechtvaardigd. Mijzelf de afgesplitste boosheid/woede hiernu niet toestaan, omdat het een ‘valse macht’ afweermechanisme zou zijn, is JUIST een afweermechanisme. Die afgesplitste boosheid/woede is GEEN illusie, maar echt hiernu.

Mijn behoeften als kind werden stelselmatig niet vervuld door mijn ouders

Ik dien uit de ingebeelde, verzonnen realiteit hiernu te komen en de verpletterende waarheid van vroeger onder ogen te zien: ik ben emotioneel verwaarloosd, ik ben in de steek gelaten, ik ben seksueel misbruikt, ik ben keer op keer gebruikt, ik ben misleid en gemanipuleerd, ik ben onder druk gezet, etc. Dat is de oude realiteit die ik niet wil zien. Oude onvervulde behoeften (OOB) mogen dan een illusie zijn, zolang ik deze blijf ontkennen en verdringen zal ik de illusionaire aard van deze oude onvervulde behoeften nooit kunnen (door)zien.

Ik dien onder ogen te komen dat mijn biologische, intrinsieke en egoïstische behoeften als kind stelselmatig niet werden vervuld door mijn ouders en dat dat logischerwijs leidde tot opgebouwde boosheid/woede die ik heb verdrongen, ontkend en afgesplitst om de status quo te handhaven. Is dat raar gedrag van een kind? Nee, natuurlijk niet. Mijn ouders konden niet eens fatsoenlijk voor zichzelf zorgen, hoe konden ze dan überhaupt twee kinderen op een liefdevolle, beschermende en ondersteunende manier opvoeden? Onmogelijk.

Ik dien eerst mijn oude onvervulde behoeften en oude pijnen onder ogen te komen

Oude onvervulde behoeften zijn nooit meer te vervullen. Dat klopt als een bus, maar ik dien de oude onvervulde behoeften wel onder ogen te komen én te erkennen voordat ik de illusionaire aard ervan überhaupt kan (door)zien.

Hetzelfde geldt voor afgesplitste boosheid/woede en oude pijnen. De betekenisgeving mag dan verzonnen en daarmee dus onwaar zijn, maar dat betekent niet dat deze gevangen levensenergie vanzelf weggaat en oplost. Ik dien de afgesplitste boosheid/woede en oude pijnen eerst te erkennen, te voelen en toe te laten, door deze respectievelijk toe te eigen en mijn identificatie ermee door te snijden. Hoe de afgesplitste boosheid/woede en oude pijnen zichzelf vervolgens manifesteren doet niet ter zake en is onbelangrijk. De wijsheid van het Geheel zorgt voor de rest 🙂

Mijn lichamelijke symptomen worden (voornamelijk) niet door het pijnlichaam veroorzaakt

De lichamelijke gewaarwordingen en symptomen die ik hiernu ervaar – lichamelijke spanning, stress, energetische tintelingen, onrust en pijn, dissociatie, ‘bevriezing’, gevoelloosheid wijzen in eerste instantie op afgesplitste boosheid/woede en worden dus niet (alleen) veroorzaakt door het pijnlichaam. Een belangrijk inzicht! Ik dien eerst de afgesplitste boosheid/ woede opnieuw toe te eigenen, te voelen en te integreren, waarna ik vervolgens de confrontatie met het pijnlichaam aan kan gaan, zodat ik deze kan oplossen en helemaal kan loslaten. ~ lzv

4 reacties op “Mijn afgesplitste boosheid opnieuw toe-eigenen, voelen en integreren

  1. ppppfffffff. Ik kan dit verkeerd interpreteren. Maar gezien dat maar weinig gebeurt ga ik er maar gewoon vol in.
    Ga je nu het lef hebben om er weer een denkspelletje van te maken ??? Ga je nu weer proberen om met je intellect “je weten” te onderdrukken ??? MILJAARRRRRR!!!! DUIZEND BOMMEN EN GRANATEN !!!!! !@#!$!$!@#@$

    Je zegt: “Ik moet leren mijn afgesplitste boosheid/woede in kleine stapjes toe te laten, opnieuw toe te eigenen en deze weer te integreren in het lichaam-geest-systeem.
    Het lijkt zinvol om mijn afgesplitste boosheid/woede te uiten door ergens tegenaan te schoppen/slaan of juist iets te slopen, maar dat is niet waar. Afgesplitste boosheid/woede die naar buiten wordt gericht, wordt namelijk geprojecteerd op ‘iets anders’ en wordt daarmee niet toegeëigend.”

    – Ik moet leren ? = valse hoop afweer (wat valt er te leren ? Je kan alleen leren door het te doen , fout te doen. Zonder iets fout te doen kan je niet leren, onmogelijk.)
    – ik moet opnieuw toeëigenen = valse hoop afweer
    – Ik moet integreren want dan = valse hoop afweer
    – Het is niet waar dat boosheid uiten door ergens tegen aan te schoppen zinvol is. -> Is dat waar ? kan je dat absoluut zeker weten ? Draai het om: “ergens tegen aan schoppen om mijn boosheid te uiten kan heel zinvol zijn”.

    Je zegt: “Ik dien eerst de afgesplitste boosheid/ woede opnieuw toe te eigenen, te voelen en te integreren, waarna ik vervolgens de confrontatie met het pijnlichaam aan kan gaan, zodat ik deze kan oplossen en helemaal kan loslaten. ~ lzv”
    – hoe wil je dat doen als je afgesplitste boosheid/woede en je pijnlichaam hetzelfde zijn ?????
    – Ik dien eerst ….. -> valse hoop afweer
    – Dan kan ik -> primaire afweer (alsof je iets nu niet zou kunnen)

    Wat WEET je ??? https://www.levenzondervragen.nl/2019/08/wat-betekent-de-confrontatie-aangaan-met-mijzelf/#comment-254
    Handel daar dan gewoon naar. Ga doen !

    Hoe ? Dat schrijven was gewoon een voorbeeld. Je kan het ook samen met een therapeut doen, geen probleem. Of door ergens tegen aan te schoppen, te schreeuwen. Echter schrijven werkt voor de meeste mensen het best. (voor mij iig wel)

    Boosheid toe eigenen = IK BEN BOOS. Je bent boos op jezelf (intern) en boos op de ander (extern). Leef jij soms in een alternatief universum waarin er nog meer dimensies zijn ?

    WEET, VERTROUW JEZELF en DOE !
    GODVERDOMME, VERMOEIEND INTELLECTUELE SPELLETJES SPELENDE VERVELENDE VENT ! ROT TOCH EENS OP MET AL DIE KUT THEORIEËN VAN JE. JE GEBAZEL EN JE EXCUSES OM IETS MAAR NIET TE DOEN. GA NOU GEWOON EENS WAT DOEN ! *Gooit stoel door de kamer en slaat met vuisten tegen de muur in een poging de neiging te onderdrukken om de computer door het raam naar buiten te gooien*

    • Hahaha, deze keer moet ik hard om jou lachen. Je maakt zoveel aannames – op basis van je eigen ervaringen en boeken/theorieën die je hebt gelezen – en gelooft dat die universeel op iedereen van toepassing zijn. En daar ga je mooi de mist in.

      Ik ben emotioneel verwaarloosd door mijn moeder, achter gelaten door mij vader en seksueel misbruikt door mijn voormalige voetbaltrainer. Maakt mij dat speciaal, uniek en bijzonder? Nee, gisteren zag ik bijvoorbeeld de film ‘Rocketman’ van Elton John waarin hij kampte met de gevolgen van emotionele verwaarlozing door zijn ouders. In het verhaal ben ik alles behalve bijzonder, uniek en speciaal, mijn trauma’s zie ik overal om mij heen.

      Je denkt echt te weten wat de gevolgen van trauma zijn op biologisch en fysiologisch niveau. En die arrogantie is zeer misplaatst. Ik heb enorm slecht contact met mijn lichaam, ik verkeer in een constante staat van dissociatie, gevoelloosheid en ‘bevriezing’ en dan geloof jij dat ik die boosheid er zomaar uit krijg? Je hebt geen enkel idee Edwin. Je hebt geen enkel idee waar je het over hebt. Dat kan ook niet omdat je het zelf nooit hebt ervaren. Dus wees alsjeblieft dan ook niet zo betweterig. Ik vind het ongepast en storend merk ik.

      Ik heb inmiddels via schrijven mijn eerste succesje geboekt in het voelen van boosheid in mijzelf. Tegelijkertijd ervaar ik nog enorme afweren in mijzelf om de boosheid volledig te voelen, dat heeft tijd nodig. En daar ben ik elke dag oefeningen voor aan het doen om mijn lichaam weer te leren bewonen en mee te identificeren als ‘van mij’.

      Dit is mijn proces en hoe ik het ZELF aanpak. Ik ben echt helemaal klaar met bovenstaand commentaar. Het interesseert me geen zak wat je ervan vindt, wat je van mij vindt. Ik doe het op mijn manier en daarmee klaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *