Het geloof in het moeten bereiken van een catharsis is een afweermechanisme

21:30 – De afgelopen dagen heb ik als enorm heftig – met heel veel lichamelijke spanning, pijn, stress en energetische tintelingen – ervaren. Vorige week vrijdag was ik begonnen met het uiten van mijn boosheid richting mijn voormalige pedofiel en vader op papier. Ik heb toen een klein succesje geboekt met het bewust voelen van boosheid richting mijn voormalige pedofiel. Ik merkte ook dat ik nog steeds veel liefde voelde voor mijn voormalige pedofiel, wat mij verhinderde om echt boos op hem te kunnen worden. Een deel van mij geloofde nog steeds dat hij nooit wat verkeerd kan doen (of heeft gedaan), omdat hij mij alleen maar liefde geeft (of heeft gegeven). Aan deze overtuiging hingen nog een flink aantal andere overtuigingen die ervoor zorgden dat ik niet gezond boos of agressief richting mijn voormalige pedofiel kon zijn. Deze kant van het seksueel misbruik verhaal heb ik inmiddels bijna opgelost.

Ik was op zoek naar een enorme catharsis van boosheid/woede

Wat er vervolgens gebeurde, is dat ik de afgelopen drie dagen onbewust op zoek was naar een enorme catharsis (ontlading van boosheid/woede), in de veronderstelling dat dat ‘goed’ is. Hierdoor bouwde ik een behoorlijke hoeveelheid lichamelijke spanning, pijn, stress en energetische tintelingen in mijn lichaam-geest-systeem op, wat volgens het ego/het denken ‘het bewijs’ was dat ik inderdaad boos/woedend was op mijn voormalige pedofiel. Maar wat ik ook deed, ik kon mijzelf er niet aan overgeven. Ik heb zelfs een half met bokshandschoenen – onder begeleiding van goede rockmuziek – op mijn slaapkamermuur staan rammen en lopen schreeuwen. Achteraf gezien creëerde ik alleen maar meer innerlijke problemen en conflicten. De intentie om mijn afgesplitste boosheid toe te eigen én te voelen was langzaam veranderd in de overtuiging – met samenhangend controlemechanisme – ‘ik ben boos/woedend op mijn voormalige pedofiel, en ik zal de energie uit mijn lichaam krijgen’. Ik kan er nu wel om lachen, maar de afgelopen dagen ging ik helemaal kapot van de lichamelijke spanning, stress en pijn. Ik voel me een beetje suf dat ik toch weer in de spelletjes van het ego/het denken ben getrapt…

Ik zou en moest een catharsis bereiken m.b.v. een lichaamsgerichte therapeut

Naar aanleiding van de enorme energie- en spanningsopbouw in mijn lichaam van de afgelopen dagen, geloofde ik dat ik per se onder begeleiding van een lichaamsgerichte therapeut een catharsis moest bereiken, want het lukte mij niet in mijn eentje was mijn ervaring. Aangezien ik er helemaal doorheen zat op mentaal, fysiek en emotioneel vlak, belde ik wanhopig naar mijn oude lichaamsgerichte therapeut van een jaar geleden. Die vertelde mij dat hij ongeneeslijk ziek was en zijn cliëntenbestand aan het afbouwen was, maar hij had wel een goed alternatief voor mij. Vervolgens mailde ik de alternatieve therapeut met veel bombarie dat ik snel een afspraak wilde maken, zodat ik mijn boosheid/woede met behulp van een honkbalknuppel op een kubus van schuim zou kunnen ontladen, haha.

Hij mailde mij terug dat hij over twee dagen ruimte voor mij had, en hij schreef ook dat hij de catharsis niet meer gebruikt als methode, maar – naar aanleiding van het werk van Peter A. Levine – zachter en subtieler is gaan werken. En laat dat nou net de schrijver zijn waar ik zelf zo enthousiast over ben, en waar ik inmiddels een twaalf fasen programma van aan het doorlopen ben om mijn lichaamsbewustzijn te vergroten. De lichaamsgerichte therapeut schreef ook dat woede volgens hem een symptoom is, een uitingsvorm van de onbalans in mijn systeem en dat eronder vaak diep verdriet zit. En toen realiseerde ik mij ineens dat mijn focus en fixatie op de vermeende boosheid/woede richting mijn voormalige pedofiel juist een afweermechanisme is om mijn emoties/gevoelens – die bij de verdrongen en ontkende oude realiteit horen – niet te kunnen én hoeven voelen. Anders gezegd, door mij constant te focussen en fixeren op een catharsis van boosheid/woede ga ik de confrontatie met mijzelf en het verleden alleen maar uit de weg. Door dit inzicht en de realisatie die ik beschrijf in de laatste alinea, had ik vanavond de afspraak met de lichaamsgerichte therapeut direct weer afgezegd. Eerst met veel bombarie een afspraak willen, om deze een dag later weer af te zeggen. Humor.

Het pijnlichaam kan pas volledig oplossen als…

Ikzelf heb het vermoeden dat ik wel enigszins contact moet hebben gemaakt met de emoties en gevoelens (= erkennen en voelen dat ze er zijn/bestaan) die samenhangen met de oude realiteit van het seksueel misbruik. Deze aanname stoelt op het idee dat ik het pijnlichaam alleen kan oplossen als ik mij bewust ben/word van alle belangrijke identificaties die het pijnlichaam in stand houden. Hieruit volgt dat zolang ik mij niet enigszins bewust ben van mijn verdrongen en ontkende emoties en gevoelens ten tijde van het vijf jaar durende seksueel misbruik, ik ook niet in staat ben om het volledige pijnlichaam op te lossen omdat ik mij er altijd onbewust mee zal blijven identificeren, en het pijnlichaam daarmee zal blijven voeden. Ik ben me ervan bewust dat dit een gevaarlijke aanname is en kan leiden tot een eindeloze zoektocht. Waakzaamheid en oplettendheid is geboden!

Ik herken mijn eigen emoties en gevoelens niet

Tenslotte, tijdens het lopen naar de supermarkt kwam ik erachter dat ik altijd al boos ben geweest op mijzelf, anderen en de wereld. Hier was ik mij tot nu toe niet bewust van en herkende de ervaring dan ook niet als zodanig. Ik leefde in de veronderstelling dat boosheid per definitie gepaard gaat met veel lichamelijke energie, spanning en misschien zelfs een tikkeltje haat. Echter, de catharsis waar ik constant naar op zoek was heet geen boosheid, maar wordt woede of razernij genoemd ben ik achter 🙂 Ik was dus al voortdurend boos, terwijl ik geloofde dat ik niet boos was, haha. Toen ik mij hier bewust van werd viel er een enorme last en hoeveelheid lichamelijke spanning van mij af. Een louterende ervaring.

Precies dezelfde ervaring heb ik een aantal maanden geleden gehad met betrekking tot haat en zelfhaat. Ik was mij toentertijd niet bewust dat ik zoveel haat met mij meedroeg en mijzelf zo enorm haatte. Ik had een compleet ander beeld bij haat en zelfhaat. Deze twee ervaringen hebben mij doen beseffen dat ik mijn eigen emoties en gevoelens niet goed herken en daarmee niet juist bestempel, waardoor ik mijzelf niet goed begrijp en kan uitdrukken. Heel bizar allemaal. Het is alsof ik een basale, kinderlijke vaardigheid opnieuw moet (aan)leren, en ik zal hier de komende tijd dan ook veel aandacht aan besteden. ~ lzv

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *