Ik dissocieer binnen de dissociatieve staat waarin iedereen verkeert

17:00 – Tijdens een mooie nazomerse wandeling vanmiddag bedacht ik mij dat het gaan geloven van een overtuiging – en daarmee het verdringen en ontkennen van de Waarheid – telkens een kleine dissociatie is. Vanaf het moment dat ik cumulatief overtuigingen ben gaan geloven, dissocieerde ik meer en meer van mijn innerlijke wezen en de intrinsieke en wezenlijke behoeften die daaruit voortkomen. Door het geloven van overtuigingen creëer, ervaar en droom ik een verzonnen werkelijkheid en dissocieer ik van de ultieme realiteit – de werkelijkheid zoals deze daadwerkelijk is. De droomstaat is een dissociatieve staat die als ‘normaal’ wordt beschouwd.

Binnen de droomstaat of egostaat waarin nagenoeg iedereen verkeert, bestaan ook de begrippen dissociatie, ‘bevriezing’ of staat van onbeweeglijkheid, waarmee er gewoonlijk wordt gewezen naar de biologische, fysiologische, emotionele en psychische gevolgen van shock- en/of ontwikkelingstrauma. Hierbij doet iemand (ik ook) in meer of mindere mate afstand van zijn fysieke en/of emotionele zelf. Feitelijk is het een dissociatieve staat binnen de algehele dissociatieve staat waarin iedereen verkeert. Alle persoonlijkheidsstoornissen vallen hier ook onder.

Ik dien te vertrouwen op iets groters dan ikzelf

Ik merk dat het leren voelen van mijn emoties, gevoelens en sensaties, of beter gezegd het toelaten ervan, een ‘alles of niets’ stap is. Ik kan eigenlijk al twee of drie jaar prima mijn lichamelijke spanningen, stress, pijn en gewaarwordingen voelen, maar dit doe ik altijd door gedeeltelijk in mijn hoofd te blijven zitten. Het voelen van mijn emoties, gevoelens en sensaties vereist 100% uit mijn hoofd komen en de realiteit hiernu 100% accepteren. Omdat een groot gedeelte van mijn identiteit, zelfbeeld, gevoel van zelf en gevoel van eigenwaarde is gebaseerd op het dissociëren – en dus niet voelen – van het fysieke en emotionele zelf, voelt dit als een megastap in het onbekende. Er wordt van mij gevraagd om volledig te vertrouwen op iets groters dan ikzelf, en daar ben ik niet zo goed in. Aan de andere kant heeft voortdurende staat van lichamelijke spanning, stress, pijn lijden en wantrouwen echt zijn langste tijd gehad. Gewoon doen dus en blijven proberen 🙂 ~ lzv

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *