Waarom probeer ik mijzelf toch steeds te vernietigen?

Leestijd: 2 minuten

Ik ben heel erg verdrietig dat ik mijzelf – in de verschijningsvorm van energieën – al levenslang zo gruwelijk en ongenadig hard aanpak. Ik heb altijd oprecht mijn best gedaan om liefdevol en aardig en vriendelijk te zijn richting mijzelf, maar nu kom ik erachter, en daar was ik mij al veel eerder bewust van natuurlijk, dat ik alleen niet gruwelijk hard ben, maar ook ongenadig wreed, agressief en vernietigend ben richting mijzelf.

Ik ben het zat om mijzelf constant proberen te vernietigen, omdat ik weet dat mijn moeder (uit mijn ingebeelde vorige leven) mij zo behandelde en dat het niets te maken heeft met wie ik ben of hoe ik in elkaar zit. Mijn moeder was ernstig verward en schreeuwde constant om liefde naar haar directe leefomgeving, en dat heb ik helaas als baby, peuter en kind verkeerd geïnterpreteerd en vervolgens heb ik haar liefdeloze gedrag op mijzelf betrokken. Stom van me om te doen, maar het is helaas mijn aard om mijzelf (= het ingebeelde intellect) proberen te verklaren en te begrijpen in relatie tot mijn ingebeelde leefomgeving.

Acceptatie?

Ik accepteer dat ik er klaar mee ben (dat zou ik graag willen); ik accepteer dat ik mijzelf niet meer probeer te vernietigen (dat is mijn grootste wens), omdat het niets te maken heeft met wie ik ben of hoe ik in elkaar zit (daar ben ik mij bewust van). Het is mijn moeder die mij in mijn vorige leven (dat ik mij inbeeld) probeerde kapot te maken en probeerde te vernietigen om zo haar ingebeelde macht vast te houden en niet uit handen te geven. En ik heb per ongeluk en zonder het te weten en zonder er bewust van te zijn haar persoonlijkheid en haar gruwelijke gedrag richting mij gekopieerd en geïnternaliseerd. Een onbewuste ‘fout’ die ontzettend veel pijn en lijden teweeg heeft gebracht, maar tegelijkertijd een leerzame weg is geweest in het leren omgaan met de meest donkere en duistere krachten die er in mijn universum lijken te bestaan.

Het spelletje dat ik levenslang met mijzelf heb gespeeld is gelukkig bijna voorbij. Nog één stap te gaan en dat is kamer 101 ontmantelen, en vervolgens zal mijn ingebeelde verleden, de ingebeelde persoon en het ingebeelde pijnlichaam in 1x oplossen en daarmee ophouden te bestaan. En dan kan ik eindelijk gaan genieten van mijn leven, iets wat ik tot op heden helaas nog maar in zeer beperkte mate heb kunnen doen. ~ lzv