Ik heb als persoon nog nooit iets verkeerd gedaan

Leestijd: 3 minuten

23:30 – Falen en de angst daarvoor is een belangrijk thema waar ik (als persoon) mee worstel. Ik merk en ervaar dat ik regelmatig in de ‘valse hoop’ afweer schiet om de confrontatie met de ervaring van falen te vermijden en te voorkomen. Ironisch genoeg heb ik dan juist het gevoel en de ervaring dat ik hiernu faal als man, persoon en mens. Mijn ‘primaire afweer’ in relatie tot ‘falen’ bestaat o.a. uit de volgende vier overtuigingen:

  • ‘Ik doe altijd alles fout’
  • ‘Ik doe nooit iets goed’
  • ‘Ik kan alleen maar falen’
  • ‘Ik ben een mislukkeling’

Deze overtuigingen hebben waarschijnlijk hun oorsprong gevonden in het contact met mijn moeder die mij als kind niet de liefde, aandacht en waardering heeft gegeven die ik graag gewild had. En de afwezigheid van mijn alcoholistische vader vanaf mijn 7e of 8e levensjaar is daar waarschijnlijk ook debet aan. Immers, het ego probeert zijn zelfverzonnen werkelijkheid en het gedrag van de opvoeders – waar het als kind afhankelijk van is – te begrijpen en te verklaren. En het ego betrekt alles altijd op zichzelf en gelooft dat het zelf de reden/oorzaak is van het gedrag van zijn ouders → het ego geeft zichzelf de schuld om de illusie van controle over zichzelf én zijn emoties en gevoelens te houden. En daarmee wijst het zichzelf stapje voor stapje steeds meer af en komt het terecht in een vicieuze cirkel van zelfafwijzing, emotionele afhankelijkheid en (nog meer) pijn lijden.

Het is onmogelijk dat er iets verkeerd is óf kan zijn

De waarheid is dat ik (als persoon) nog nooit iets verkeerd heb gedaan. Het is onmogelijk dat er iets verkeerd is óf kan zijn, omdat verkeerdheid alleen kan bestaan in een zelfverzonnen duale werkelijkheid op intellectueel niveau. Verkeerdheid veronderstelt bestempelen, oordelen en iets of iemand veroordelen/de schuld geven, oftewel betekenis geven en voorwaarden stellen waaraan ‘iets’ of ‘iemand’ zou moeten voldoen = voorwaarden stellen waaraan ik direct of indirect zou moeten voldoen (er bestaat immers niets of niemand anders dan ‘ik’) = het ego die zichzelf afwijst = zelfafwijzing.

Wat best wel irritant is, is dat ik bovenstaande ‘primaire afweer’ overtuigingen niet bewust denk en ervaar. Echter, in bepaalde situaties word ik er wel enorm mee geconfronteerd op emotioneel niveau – in de vorm van faalangst – en de gelijktijdige neiging om dat niet te willen voelen door in de ‘valse hoop’ afweer te gaan.

Vijf gebieden waarin constant het gevoel heb dat ik faal als man, persoon en mens

Toen ik vandaag naar de sportschool fietste heb ik voor mijzelf vijf gebieden vastgesteld waarin ik enorm word geconfronteerd met mijn angst om te falen. Hierdoor creëer, voel en ervaar ik juist constant dat ik faal of ga falen, en houd ik deze ervaring tot sint-juttemis in stand. De vijf gebieden zijn:

  • Ik geloof dat ik als man iets in de wereld neer moet zetten, omdat ik anders hetzelfde eindig als mijn alcoholistische vader (die in mijn beleving weinig van zijn leven heeft gemaakt) → ik ben constant aan het streven naar, vechten en knokken voor het bereiken van een doel: het maken van een videocursus over zelfonderzoek in de praktijk = ‘valse hoop’ afweermechanisme.
  • Ik geloof dat ik als man niet aantrekkelijk ben voor vrouwen als ik niet een levensdoel heb en dat neerzet in de wereld → zelfde argument als punt 1 = ‘valse hoop’ afweermechanisme.
  • Ik geloof dat ik verantwoording aan een oude vriend moet afleggen – die succesvol ondernemer is, omdat hij mij probeert te helpen met mijn videocursus en ik heb niet teleur mag stellen → ik mag mijzelf niet teleurstellen → ik mag niet falen, want ik heb zijn goedkeuring en waardering nodig = ‘valse hoop’ afweermechanisme.
  • Ik geloof dat ik als persoon tot nu toe niets van mijn leven heb gemaakt op basis van de vaardigheden, competenties, intelligentie, kennis en levenservaring die ik heb. Ik werk op dit moment 28  uur per week voor € 9,72 per uur in de post- en koerierssector na jarenlang in de bijstand te hebben gezeten → ik geloof dat als ik niets zelfstandig in de wereld neerzet en/of op middellange termijn een betere baan krijg, ik enorm gefaald heb in het leven = ‘primaire afweer’ + ‘valse macht’ die ik alvast de toekomst in projecteer.
  • Op mijn werk heb ik ook enorm last van faalangst, omdat ik geloof dat ik meer én beter moet presteren (= ‘valse hoop’) om de waardering en goedkeuring van mijn mannelijke teamleiders te krijgen (waarschijnlijk een projectie van vader op hen als mannen).

De oplossing: ik moet de illusie van controle via de ‘valse hoop’ afweer loslaten en de confrontatie met mijn angst om te falen – en dus de angst om er niet meer te zijn – aangaan. Ik moet juist leren accepteren om te falen als man, persoon en mens om kans te maken om dit thema in mijzelf op te lossen. En als bonus kan ik wellicht iets moois in de wereld neerzetten waar ik andere mensen misschien nog mee van dienst kan zijn 🙂 ~ lzv