Ik begin gewoon helemaal opnieuw met zelfonderzoek :-)

Leestijd: 2 minuten

18:00 – Afgelopen weekend ben ik samen met mijn moeder een weekend weg geweest naar Noordlaren – wat 15 km onder Groningen ligt. Voor mij was dit de eerste keer sinds mijn tienertijd dat ik bijna drie volle dagen met mijn moeder alleen was. Zoals ik ernaar kijk is dit ‘de beloning’ van ons harde werken aan onze relatie. En daar heb ik met volle teugen van genoten; ik vond het weekend met mijn moeder bijzonder, intiem, gezellig, liefdevol en heel speciaal.

Echter, wat mij tijdens het weekend enorm duidelijk is geworden, is dat ik eigenlijk zelden tot nooit accepteer hoe ik mij voel. Ik geloof dus altijd dat ik accepteer hoe ik mij voel, maar in de praktijk doe ik dat dus eigenlijk zelden tot nooit. Tijdens het weekend had ik een enorm inzicht gevende ervaring waarin ik helemaal tot ‘mijzelf’ kwam en volledig ‘uit mijn hoofd’ was gekomen. Ik wist intuïtief direct dat ik op dat moment werkelijk accepteerde hoe ik mij voelde. En tegelijkertijd trok ik ook de conclusie dat ik de afgelopen maanden dat juist dus helemaal niet deed, terwijl ik in de veronderstelling was (= geloofde) dat ik altijd wel accepteerde hoe ik mij voelde. Een ontnuchterende ervaring kan ik je vertellen 😉

Een nieuw, simpel en praktisch plan van aanpak

Deze inzicht gevende ervaring verklaart voor mij ook waarom ik maar zoveel problemen bleef ervaren – die ik vervolgens telkens weer op wilde lossen via zelfonderzoek. Het onbewust creëren – en vooral – onderzoeken en proberen te doorzien van mijn zelfverzonnen problemen is echt een klassiek voorbeeld van het afweermechanisme ‘valse hoop’. En ik vind het verschrikkelijk om vast te moeten stellen hoeveel tijd en energie ik hieraan heb verspild 😥

Omdat ik het dus heel erg moeilijk vind om te accepteren hoe ik mij hiernu voel – ook nu zit ik weer vast in mijn hoofd, heb ik een aantal rigoureuze maatregelen genomen:

  • Ik heb alle boeken weer terug naar de bibliotheek gebracht (3 stuks), want ik ben zoveel bezig met van alles en nog wat, dat ik helaas nergens aan begin en tot niets kom.
  • Ik ben tot inzicht gekomen dat ik eigenlijk niet goed meer begrijp wat het doel van zelfonderzoek is en wat ik nou eigenlijk aan het doen ben (en waarom). Daarom heb ik besloten om helemaal opnieuw te beginnen alsof ik een leek ben en helemaal niets weet over zelfonderzoek. Om te beginnen heb ik ‘Het Kleine Boekje’ van Byron Katie over de vier vragen weer gelezen, en ga ik de komende tijd een aantal ‘4 vragen’-uitwerkingen doen. Ook ga ik onderzoeken wat accepteren of ‘mijzelf’ accepteren nou werkelijk betekent.
  • Ik had mijzelf de voorwaarde opgelegd dat ik alle oude inzichten van mijn online dagboek moest kunnen begrijpen, reproduceren en opschrijven. Echter, ik merkte dat ik daarmee geen steek verder kwam, omdat ik maar van mijzelf bleef eisen dat ik alles hier opnieuw zou opschrijven. Dus dat laat ik ook los.

Mannen zijn over het algemeen erg intellectueel ingesteld, maar ik ben echt enorm geschrokken hoe extreem ik nog ‘vastzit’ in mijn hoofd. En belangrijker nog, hoe ik alles op intellectueel niveau aangrijp om maar niet te accepteren hoe ik mij voel. Om mijzelf bij de les te houden en niet weer te verzanden in allerlei eindeloze gedachteconstructies en -patronen, kies ik er heel bewust voor om het simpel en gefocust aan te pakken. Te beginnen met de vraag: “wat betekent mijzelf accepteren?” ~ lzv