Wat betekent mijzelf haten? En is mijzelf haten in de realiteit überhaupt mogelijk?

Leestijd: 4 minuten

16:00 – Sinds gisteren ben ik druk bezig met de volgende Vier vragen-uitwerking:

“Ik moet mijzelf constant blijven haten, want anders word ik zichtbaar voor anderen in de buitenwereld.”

Ik gebruik zelf een werkblad met een twintigtal vragen (inclusief veel opties) om overtuigingen die ik geloof grondiger en vanuit meerdere perspectieven te onderzoeken. Eén van de dingen die ik ook altijd doe is het maken van deelvragen om de werkelijke betekenis van woorden in de oorspronkelijke overtuiging te leren begrijpen. En of het überhaupt mogelijk is (inclusief bewijs waarom niet).

Waar ik benieuwd naar was, is wat ik bedoel met de uitspraak ‘ik haat mijzelf’. Die gedachte komt nogal regelmatig in mijn bewustzijn voor, dus leek het mij een goed idee om dat werkwoord eens grondig onder de loep te nemen en te onderzoeken wat het betekent. En of het überhaupt mogelijk is om mijzelf te haten 🙂

Wat betekent mijzelf haten? Wat houdt het in?

Haten (Van Dale) = haat toedragen, een sterk gevoel van afkeer of vijandschap tegen iem. koesteren zodat men wenst dat het hem slecht zal vergaan.

Haat (Van Dale) = een gevoel van diepe afkeer voor iemand, gepaard met het verlangen om die persoon te zien ondergaan, al of niet ook om hem leed te doen (bij uitbreidingen ook tegenover zaken of begrippen).

Mijzelf haten betekent dus dat ik een gevoel van diepe afkeer heb voor mijzelf. Dat ik het verlangen heb om mijzelf ten gronde te richten; dat ik het verlangen heb om mijzelf te zien ondergaan; dat ik het verlangen om mijzelf kapot te maken; dat ik het verlangen heb om mijzelf te vernietigen.

Ik (als persoon) beschouw mijzelf (als persoon) dus als mijn eigen vijand → het is het ego dat zichzelf haat (en ten val wil brengen en wil vernietigen).

Dus 1: het is het ego dat het beeld van zichzelf (= zelfbeeld) constant haat en wil vernietigen. En daardoor houdt het agressieve, hatende deel van het ego zich oneindig in stand – waarschijnlijk net zolang totdat het lichaam biologisch sterft en ophoudt te bestaan.

Dus 2: het ego heeft een verzonnen reden waarom het zichzelf constant haat en wil vernietigen. Het ego heeft zichzelf geoordeeld, beschuldigd en veroordeeld. En de straf die het uitvaardigt en uitvoert richting zichzelf is haten met het doel zichzelf te vernietigen.

De vraag is dus wat ik (als ego) geloof dat ik misdaan heb dat zo erg is dat ik daarvoor deze verschrikkelijke straf verdien?

Is mijzelf haten in de realiteit überhaupt mogelijk? Hoe weet ik dat?

Ik geloof dat ik mijzelf kan haten en vernietigen, maar is dat überhaupt wel mogelijk in de realiteit? Of is het wellicht een volledig ingebeelde ervaring? Ik voel extreem veel spanning en stress in mijn buik, en dat is voor mij ‘het bewijs’ dat mijzelf haten inderdaad mogelijk is. Echter, degene die haat is tegelijkertijd ook degene die het gevolg van het haatgedrag waarneemt, er betekenis aan geeft en interpreteert. Zo van: ik neem het gevolg van het haatgedrag waar, dus dan is het waar. Niet dus, omdat het een illusie is en wel hierom:

  • Nee, de aard van de Eenheid, het Geheel, Bewustzijn en ‘ikzelf’ is acceptatie, vrede en harmonie. Om ‘iets’ te kunnen haten en vernietigen, moet er automatisch ‘iets anders’ bestaan: een hater en/of een vernietiger. Aangezien er NIETS buiten de eenheid bestaat, en er NIETS is dat de eenheid NIET is, is het ONMOGELIJK dat er op wezenlijk/ energetisch niveau sprake kan zijn van verdeeldheid en afgescheidenheid. Haten en proberen te vernietigen vinden dus plaats binnen de duale werkelijkheid van het ego/ het denken. En daarmee is haten en proberen te vernietigen een afweermechanisme en illusie.
  • Nee, op intellectueel niveau ervaar ik de illusie van haten en proberen te vernietigen, maar de waarheid is dat haten en vernietigen op wezenlijk/ energetisch niveau ONMOGELIJK is. Immers, er bestaat NIETS anders dan de absolute, ongedeelde en onbegrensde Eenheid, het Geheel, Bewustzijn (wat ‘ik’ dus ben). En omdat er alleen eenheid bestaat, kan er NOOIT iets NIET zijn. Iets dat verdwijnt, vergaat of verborgen wordt heeft alleen betekenis als het tegendeel ook bestaat; het heeft alleen betekenis (= bestaat op intellectueel niveau) als het met het tegendeel vergeleken kan worden. De waarheid is absoluut, ongedeeld en onbegrensd, waardoor er NOOIT iets NIET kan zijn/bestaan, al lijken er op waarnemings- en vormniveau wel constant dingen te verschijnen én te verdwijnen, te ontstaan én te vergaan, en zichtbaar te worden en te verbergen. Het is allemaal afweer en illusie!
  • De Eenheid, het Geheel, Bewustzijn (wat ‘ik’ dus in werkelijkheid ben) heeft GEEN reden om zichzelf te haten en proberen te vernietigen, omdat het NIETS nodig heeft. De Eenheid hoeft a) zich NIET goed of gelukkig te voelen (ze accepteert automatisch onvoorwaardelijk hoe ze zich voelt), en b) de Eenheid is het enige wat er werkelijk bestaat (dus ze hoeft zichzelf niet in stand te houden door zichzelf af te wijzen, zichzelf te bestrijden, weerstand te bieden tegen zichzelf, te vechten met zichzelf, zichzelf te haten, en zichzelf proberen te vernietigen (wat sowieso onmogelijk is aangezien het ego zichzelf hiermee alleen maar in stand houd ironisch genoeg).

Conclusie: buiten de werkelijkheid van het ego is ‘mijzelf haten en proberen te vernietigen’ ONMOGELIJK. De ervaring van mijzelf haten én proberen te vernietigen is een afweermechanisme – en dus een illusie – om de realiteit én waarheid te verdringen en te ontkennen dat er in werkelijkheid NIETS is/bestaat behalve universeel bewustzijn/energie. Alles op intellectueel- en waarnemingsniveau dat begrensd, afgescheiden en relatief is, en vorm lijkt te hebben is een afweermechanisme en een illusie. ~ lzv