De controle paradox en afweermechanismen zijn altijd destructief

Leestijd: 2 minuten

16:00 – Op de website ‘het geheim van gelukkig zijn’ staat een mooi stukje over ‘de controle paradox’ waarin Edwin uitlegt wat deze precies inhoudt:

“De illusie van volledige controle wordt gecreëerd om onze overleving te kunnen garanderen, we hebben dan namelijk alles zelf in de hand en zijn voor onze overleving niet meer afhankelijk van anderen, externe omstandigheden. Maar door deze afweer beïnvloeden we onze overlevingskansen juist op een negatieve manier door alle destructieve afweermechanismen (= deze geven altijd hoop op controle).”

Dit citaat is een mooie omschrijving van ‘de controle paradox’, maar mijn inziens niet helemaal juist (hij is twee keer het woord ‘geloven’ in de tekst vergeten 🙂 ) Zo is de zin waar het om gaat wel correct omschreven: “we geloven dan namelijk alles zelf in de hand te hebben en geloven voor onze overleving niet meer afhankelijk te zijn van anderen, externe omstandigheden.” Iets geloven mag dan een andere ervaring creëren (= afweer en illusie), maar de waarheid blijft natuurlijk hetzelfde: namelijk dat je als kind afhankelijk bent voor je fysieke overleving van anderen.

Afweermechanismen zijn altijd zelfdestructief

Wat Edwin mooi beschrijft is dat het creëren van de illusie van (een bepaalde mate) van onafhankelijkheid, negatieve bijeffecten heeft door alle zelfdestructieve afweermechanismen. Geloven betekent namelijk ‘jezelf’ als het Geheel-Bewustzijn afwijzen = het ‘inner-weten’ of ‘intuïtieve weten’ afwijzen, waardoor je ‘verkeerde’ keuzes maakt of leert maken, een negatief zelfbeeld kan ontwikkelen en ‘verkeerde’ situaties aan kan trekken en/of erin terecht kan komen op basis van je negatieve overtuigingen.

Een ‘mooi’ en goed voorbeeld de negatieve gevolgen van zelfdestructieve afweermechanismen vind ik mijn vijf jaar durende ervaring van seksueel misbruik in mijn tienertijd. In mijn jeugd heb ik mijzelf emotioneel proberen te ‘beschermen’ door stapje voor stapje meer illusies te gaan geloven. Hiermee zorgde ik ervoor dat ik mijzelf steeds meer afwees en steeds minder op mijzelf ging vertrouwen, waardoor ik op een gegeven moment geloofde volledig afhankelijk van anderen te zijn voor het bevredigen van mijn behoeften. Hierdoor was ik uiteindelijk niet bij machte om mijzelf werkelijk te beschermen toen mijn toenmalige voetbaltrainer mij aan het voorbereiden en inpalmen was voor een vijf jaar durende ervaring van seksueel misbruik. Door alle illusies was ik volledig afhankelijk van hem geworden en daarmee had hij mij volledig in zijn macht en ik ervoer ik mijzelf compleet machteloos in die situatie.

Dit is by far het beste voorbeeld dat ik kan geven waaruit blijkt dat afweermechanismen altijd zelfdestructief zijn op de (lange) termijn. ~ lzv