De illusie van tijd is een afweermechanisme dat hoop creëert

Leestijd: 2 minuten

17:00 – Het schijnt dat als je de staat van ‘Verlichting’ bereikt, dat de ervaring van tijd dan volledig wegvalt. Anders gezegd, het verleden en de toekomst (= de illusie van tijd) vallen samen en houden op te bestaan in het hiernu.

Ingeborg Bosch beweert in haar boeken over ‘Past Reality Integration’ (PRI) dat baby’s geen ervaring van tijd hebben, waardoor emotionele pijn eeuwig lijkt te duren. De andere kant van het verhaal is natuurlijk dat als baby’s geen ervaring van tijd kennen, ze ook niet bewust ervaren wat ‘eeuwig duren’ inhoudt. Het is gewoon altijd hiernu voor baby’s, en dat accepteren ze onvoorwaardelijk 🙂

De ontwikkeling van de illusie van tijd rond 2,5 jaar

Het lijkt erop dat de linkerhersenhelft rond een jaar of 2-3 het concept tijd ontwikkelt door te (gaan) geloven dat er een verleden en toekomst bestaan. In combinatie met de illusie van controle – het proberen bereiken of vermijden van doelen – creëert het ego in de loop der tijd de illusie van hoop. Daar zou je de volgende twee redenen voor kunnen verzinnen 😉

  1. Via de illusie van tijd → illusie van controle → illusie van hoop geloven we dat we ons als baby – en later als peuter, kleuter, kind, tiener en volwassene – psychisch minder afhankelijk van anderen maken wat betreft het bevredigen van onze behoeften. De keerzijde is dat het afwijzen van ‘onszelf’ als het Geheel-Bewustzijn juist alleen maar extra behoeften én afhankelijkheid richting anderen creëert.
  2. Ten tweede kan het ego van een baby de ‘Verlichte’ staat niet aan – dat gelooft het althans – waarin het volledig afhankelijk is van anderen in zijn overleving. Via de illusie van tijd → illusie van controle → illusie van hoop geloven we (als baby) dat we ons psychisch minder afhankelijk van anderen maken wat betreft onze fysieke overleving. En hiermee geloven we (als baby) dus onze overlevingskansen te vergroten (wat natuurlijk klinkklare onzin is, omdat de waarheid altijd hetzelfde is gebleven, namelijk dat er niets of niemand – inclusief ikzelf – werkelijk bestaat → afhankelijkheid is dus een illusie 😆

De inspiratie en inzichten uit dit bericht zijn afkomstig van het artikel ‘Oude pijnen zijn een illusie’ op de website ‘het geheim van gelukkig zijn’. ~ lzv