Denken te weten én te begrijpen zijn belangrijke afweermechanismen

Leestijd: 3 minuten

10:30 – Een vriend van mij schreef mij eens: “waar je het meest aan irriteert bij anderen, daar moet je zelf het hardst aan werken.” Op dat moment kon ik wat kleine irritaties vinden bij mijzelf in het contact met andere mensen, maar die waren in mijn beleving niet noemenswaardig.

Gisteren was mijn FWB-vriendin bij mij 😉 en ik realiseerde mij – pas nadat ze weg was – dat ik mij regelmatig dood irriteer aan bepaald gedrag van haar. En dan bedoel ik mij ook echt goed irriteren aan haar, haha. Gisteren ging het om de volgende situatie (die overigens regelmatig terugkeert in het contact tussen ons):

Denken te weten is een hardnekkig afweermechanisme

De situaties waarin ik mij echt mateloos kan irriteren aan mijn FWB-vriendin – en waarbij ik zelfs agressie kan voelen – is dat zij denkt meer te weten als ik. En daardoor bijzonderder en specialer – en dus meer waard – is dan ik.

Wat irriteert mij nou specifiek aan haar?

  1. Ze doet regelmatig voorkomen alsof zij iets weet en begrijpt over het leven wat ik niet begrijp en weet. Ze heeft zelfs een keer expliciet genoemd dat zij iets weet wat ik niet weet. Samen met een groepje anderen houdt ze zich bezig met spiritualiteit, bewustzijn en ‘het veld’. En ze doet regelmatig voorkomen dat zij daarmee meer bijzonder en speciaal is en dat zij beter op ‘het veld’ is afgestemd dan ik.
  2. Ze doet voorkomen dat ze meer weet en begrijpt van het leven dan ik. En dat ze er beter op is afgestemd, waardoor ze – in mijn beleving – bijzonderder en specialer is dan ik → ik geloof dat ze meer waard is dan ik.
  3. Ze herhaalt ook regelmatig dat zij in staat is om mannen te openen met haar blik en aanraking. Zij weet wat mannen nodig hebben om zich op hun gemak bij haar te voelen. Dat herhaalt ze eigenlijk wel iedere keer dat ik haar zie en dat irriteert me echt mateloos, omdat ze doet voorkomen dat onze ervaring samen voornamelijk het resultaat is van haar ‘vermogens’ en ‘bijzondere gaven’. Ook hier irriteer ik mij echt mateloos aan bij haar.

Uiteraard zijn de situaties waarin ik mij mateloos irriteer aan haar een spiegel, omdat haar gedrag en de irritatie die het oproept de overtuigingen van het ego weerspiegelen en prijsgeven:

Dus 1: het ego wil bijzonder en speciaal zijn (= ‘valse hoop’), omdat het gelooft waardeloos te zijn (= ‘primaire afweer’).

Dus 2: het ego gelooft bijzonderder en specialer te zijn dan andere mensen als het meer ‘weet’ over het leven en beter ‘begrijpt’ hoe het leven werkt.

Dus 3: het ego gelooft dat hoe meer het weet (= denken te weten) en begrijpt over zichzelf en het leven, hoe meer waarde het heeft. En hoe bijzonderder en specialer het ego is in vergelijking met andere mensen → het ego gelooft: “Ik weet iets wat jullie niet weten, en dat maakt mij een bijzonderder en specialer persoon dan jullie.”

De vier vragen die hieruit volgen zijn:

  1. Wat betekent weten? Wat houdt het in?
  2. Wat probeer ik te weten? Wat probeer ik met weten te bereiken? Kan dat überhaupt?
  3. Wat betekent begrijpen? Wat houdt het in?
  4. Wat probeer ik te begrijpen? Wat probeer ik met begrijpen te bereiken? En kan dat überhaupt?

Er bestaat geen perspectief van het Geheel-Bewustzijn

De bovenstaande vragen ga ik onderzoeken vanuit het egoperspectief en het perspectief van het Geheel-Bewustzijn. In werkelijkheid bestaat er natuurlijk geen perspectief van het Geheel-Bewustzijn, omdat ik (als ego) alleen kan theoretiseren of het als Eenheid mogelijk is om iets te weten en te begrijpen. En wat dat dan betekent. Ik gebruik het perspectief van de Eenheid dan ook alleen maar om te bewijzen wat het ego probeert te bereiken simpelweg onmogelijk is en waarschijnlijk averechts werkt. In essentie gebruik ik het theoretiseren van het perspectief van de Eenheid alleen om als ego op te houden met iets proberen te bereiken en te doen. Dat is het enige doel. Het perspectief van het Geheel-Bewustzijn heeft op zichzelf geen enkele waarde en betekenis. ~ lzv