Persoonlijke relaties als afweermechanisme tegen eenzaamheid

Leestijd: 2 minuten

20:30 – Ik begin mij bewust te worden hoe ik de confrontatie met het eenzaam en alleen voelen constant probeer te vermijden. En hoe ik persoonlijke relaties – die ik constant ‘stabiel’ probeer te houden – gebruik als afweermechanisme tegen eenzaamheid. Hieronder staan een aantal observaties van mijzelf en mijn gedrag in het contact met anderen van de laatste tijd:

  • Ik vind het lastig om mijn mening te geven.
  • Ik vind het lastig om duidelijk te zijn op een niet veroordelende manier.
  • Ik vind het lastig om mijn grenzen aan te geven waarmee ik mogelijk een conflict in een (persoonlijke) relatie te creëren.
  • Ik vind het lastig om een ander aan te spreken op zijn gedrag op een niet veroordelende manier.
  • Ik vind het lastig als anderen mij niet zien staan of doen alsof ik niet besta (terwijl ze mij wel gezien hebben).
  • Ik vind het lastig om anderen aan te spreken op hun gedrag als ik ‘intuïtief weet’ dat iets niet klopt wat ze doen of zeggen.

Dus 1: ik gebruik persoonlijke relaties met anderen om te krijgen wat ik denk nodig te hebben → wat geloof ik nodig te hebben? Of wat probeer ik te vermijden?

Dus 2: ik ben niet bereid om de persoonlijke relaties met anderen – wat ik er ook onder mag verstaan – ‘op het spel te zetten’ ten faveure van mijn eigen inzichten, gevoelens, ideeën, meningen, grenzen, intuïtie, door in mijzelf te geloven, te vertrouwen op wie ik ben en hoe ik in elkaar zit.

Wat ik volgens mij in de kern probeer te voorkomen en/of te vermijden is:

  • Emotionele onzekerheid.
  • Emotionele instabiliteit.

Wat betekent emotionele onzekerheid vermijden?

Heel kort door de bocht: weten, of beter gezegd geloven, dat ik (als persoon) niet helemaal eenzaam en alleen ben hiernu. Oftewel, de confrontatie dat ik mij hiernu eenzaam en alleen voel constant uit de weg gaan.

Dus: ik wil mij niet eenzaam en alleen voelen hiernu.

Hoe probeer ik emotionele onzekerheid in persoonlijke relaties te vermijden?

  • Ik geef niet mijn mening (op een moment dat ik die wel heb).
  • Ik ga niet de confrontatie aan met een ander, of juist ‘te hard’ vanuit het afweermechanisme ‘valse macht’.
  • Ik houd mijn mond als ik wat wil zeggen.
  • Ik loop om iemand heen of ga die op een andere manier uit de weg.
  • Ik geloof ‘ik weet niet wat ik moet doen’.
  • Ik geloof ‘ik weet niet wat ik moet zeggen’.
  • Ik zit in mijn hoofd en denk aan onzinnige gedachten.
  • Ik richt mij in contacten met anderen veelal op hen, waarmee ik mijn eigen expressie en manifestatie blokkeer.
  • Ik probeer constant te ‘weten’ en daar zekerheid aan te ontlenen op intellectueel niveau.

Ik ben dus enorm bang om kleine conflicten in persoonlijke relaties te creëren, omdat ik bang ben om mij weer zo verschrikkelijk eenzaam en alleen te voelen als toen mijn vader mij in de steek liet (en vervolgens nooit meer naar mij omkeek) → ik ben bang om mij hiernu helemaal eenzaam en alleen te voelen. En daar nooit meer uit te komen.

Dus: ik geloof in – bij voorkeur stabiele – persoonlijke relaties en gebruik ‘anderen’ – uit angst om weer verlaten te worden – om de illusie te creëren én in stand te houden dat ik mij niet helemaal eenzaam en alleen voel hiernu.

Volgende stap: onderzoeken wat een persoonlijke relatie voor mij betekent en inhoudt. En onderzoeken hoe het geloof in persoonlijke relaties juist de ervaring creëert dat ik mij niet helemaal eenzaam en alleen voel 🙂 ~ lzv