Waarom wil het ego niet ophouden te bestaan?

Leestijd: 3 minuten

16:00 – De afgelopen dagen heb ik een aantal belangrijke inzichten opgedaan. De belangrijkste inzichten zijn natuurlijk dat 1) alle gedachten (incl. interpretaties) afweren en illusies zijn en 2) de angst voor de dood hieraan ten grondslag ligt. In het verlengde daarvan is het belangrijk om de energie ‘angst’ te (leren) accepteren en te voelen zonder daar gedachten bij/over te hebben of met andere gedachten mee te gaan die in bewustzijn verschijnen.

Wat betekent angst voor de dood hebben?

Maar wat betekent ‘angst voor de dood’ eigenlijk? Ik heb in een eerder bericht aangegeven dat ik de angst voor de dood hiernu niet voel, maar ik heb er wel directe ervaringen mee gehad. En ik weet dus dat er wel een angst (voor de dood?) in mij bestaat 🙂

De energie ‘angst’ zelf is volgens mij helemaal niet het werkelijke probleem. Volgens mij is het ego bang voor de consequentie van het accepteren en voelen van de energie angst → als het ego de energie angst zou accepteren en voelen, dan houd het – in ieder geval gedeeltelijk – op te bestaan. Dus verklaart het ego de energie angst als de vijand die koste wat kost moet worden bestreden. En dat een directe confrontatie te allen tijde voorkomen en vermeden moet worden, omdat het ego ergens weet dat het dan (gedeeltelijk) zal ophouden te bestaan. En dat wil het ego niet.

Maar waarom wil het ego eigenlijk niet sterven en ophouden te bestaan? Wat maakt het nou in godsnaam uit of je leeft of dat je dood bent?

Mijn eerste reactie zou zijn: helemaal niets, maar omdat ik niet de bewuste ervaring heb dat ik bang ben om te sterven is dit wellicht niet het juiste antwoord 🙂 Wellicht dat ik daar op een ander onbewust niveau toch anders over denk?

Drie mogelijke redenen waarom het ego vecht tegen zijn eigen dood

  1. Vanuit het egoperspectief zou ik kunnen zeggen dat het de aard van het ego is om zichzelf in stand te willen houden. Mijn ervaring is dat dit klopt, omdat het ego zichzelf niet vrijwillig overgeeft en gewonnen geeft zolang het ego niet volledig begrijpt en inziet dat zijn eigen gedachtepatronen en gedrag alleen maar spanning, stress en lijden veroorzaakt. Ondanks dat het ego zich ervan bewust is dat zijn gedachtepatronen en gedrag zelfdestructief zijn, blijft het weerstand bieden en doorvechten tot het bittere einde. Dat is mijn persoonlijke ervaring in ieder geval 🙂
  2. Als ik dood ben, dan heb ik geen betekenis meer voor mijzelf. Zou dat een belangrijke reden kunnen zijn waarom het ego zo verschrikkelijk bang is om te sterven? Ik merk dat ik mijn vinger er niet helemaal op kan leggen en dus niet weet of dit een belangrijke reden is waarom het ego zo verschrikkelijk bang is om dood te gaan.
  3. Een andere reden zou kunnen zijn dat het ego bang is voor eenzaamheid. En in het verlengde daarvan bang is om helemaal eenzaam en alleen dood te gaan?

Zoeken naar ‘eenzaam en alleen voelen’

De afgelopen weken heb ik mij enorm op ‘eenzaam en alleen voelen’ gefocust, omdat ik geloofde dat het een fase is op weg naar de dood van het ego. Althans, zo heb ik de woorden van Jed McKenna geïnterpreteerd in zijn boeken. De waarheid is natuurlijk dat zodra het ego op zoek gaat naar eenzaam en alleen voelen, het deze ervaring juist uit de weg blijft gaan. Zoeken naar eenzaam en alleen voelen is een controlemechanisme – en dus een afweermechanisme -, en daarom heb ik het losgelaten. En om heel eerlijk te zijn heb ik eigenlijk geen idee wat eenzaam en alleen voelen betekent, omdat ik dit nog nooit in mijn leven heb ervaren. 😆

Misschien kom ik de ervaring tegen op weg naar het loslaten van het angstlichaam (of erna?), maar misschien ook helemaal niet. Het is niet is iets waar ik mij op dit moment druk over hoef te maken. Als het gebeurt en mij overkomt, dan zal ik weten wat het is en betekent. Tot die tijd kan ik mijn aandacht beter richten op onderwerpen en thema’s waar ik hiernu mee worstel 🙂 ~ lzv