Wat betekent het ego vernietigen? En is dat überhaupt mogelijk?

Leestijd: 4 minuten

20:30 – Waarom wil ik zo graag het ego vernietigen? In mijn beleving bezorgt het ego mij grotendeels een leven vol stress, spanning, pijn en lijden, zeker de laatste 16 jaar van mijn leven. En omdat ik het vastgesteld dat de het Geheel/ Bewustzijn zichzelf accepteert, betekent dit automatisch dat het de aard van het ego is om constant nieuwe problemen te creëren, en zichzelf (= mij) te oordelen, te beschuldigen, te veroordelen en te haten. Kortom, het is de aard van het ego om zichzelf af te wijzen. Dit heeft zeker de laatste 16 jaar geleid tot enorm veel worstelingen met mijzelf, onzekerheid, wantrouwen, weinig energie, stress, lichamelijke spanning, pijn en heel veel lijden.

De kern is dat ik het ego zie als de bron van alle onnodige (fysieke) pijn, stress, spanning en lijden in mijn leven. En daarnaast ook verantwoordelijk houdt voor het gebrek aan plezier, lol, genieten en gelukkig zijn met mijzelf en het leven.

Het lastige aan de bovenstaande vraag is natuurlijk dat degene die het ego wil vernietigen, het ego zelf is (juist ja, precies diegene die ik verantwoordelijk houd voor alle onnodige pijn, stress, spanning en lijden in mijn leven 😉 En juist met die vernietigingsdrang van het ego houdt het ego zichzelf lekker in stand én versterkt het zichzelf waarschijnlijk zelfs.

Het ego wil dat het ego voorgoed uit bewustzijn verdwijnt

Als persoon/ego wil ik ten diepste dat het ego voorgoed verdwijnt en nooit meer in bewustzijn verschijnt. De betekenis van ‘het ego vernietigen’ voor het ego is dan zichzelf nooit meer waar kunnen nemen, wat natuurlijk onmogelijk is aangezien het ego duaal van aard is en het zichzelf alleen kan waarnemen als het zelf (nog) bestaat. Bovendien is het ego niet in staat om zichzelf vrijwillig op te heffen; dat zit niet in zijn aard. Een grappige paradox: hoe meer het ego zichzelf wil vernietigen, des te meer het ego zichzelf in stand houdt én hoe sterker het ego wordt. Als dat geen humor is 😆

Maar… het ego kan zichzelf en zijn illusionaire aard wel doorzien. En wel telkens bewust besluiten om niet meer zijn op angst gebaseerde gedachtepatronen en afweermechanismen te volgen. En er dus telkens bewust voor kiezen om zichzelf los te laten (= niet meer vast te houden). Anders gezegd kan ik/het ego er ieder moment bewust voor kiezen om energetisch te sterven door niet (meer) te handelen op basis van angst en ingebeelde (oude onvervulde) behoeften. Vaak is er wel zelfonderzoek nodig voor bewustwording, inzicht en het creëren van de mogelijkheid om te kiezen op basis van Liefde. En daarmee beetje bij beetje meer samen te vallen met ‘Dat Wat Is’.

Het ego vernietigen = het doorsnijden van de gehechtheid aan het ego

Wat ik trouwens heb begrepen van de boeken van Jed McKenna en ook van Edwin van ‘Het Geheim van Verlicht Zijn’  is dat na het bereiken van ‘Verlichting’, het ego nog steeds (regelmatig) aanwezig is in bewustzijn. Dus ondanks het permanent realiseren van de waarheid, verdwijnt het ego niet plotsklaps uit bewustzijn. Het schijnt dat daar wel meer dan 10 jaar voor nodig is na het bereiken van ‘Verlichting’, maar misschien verdwijnt het ego ook wel helemaal nooit.

En dat is ook niet belangrijk. Waar het namelijk om gaat is het doorsnijden van de gehechtheid aan het ego. Het ego mag best aanwezig zijn in bewustzijn zolang ik mij maar niet met het ego, zijn overtuigingen en gedachtepatronen identificeer, omdat het dan ook geen macht (meer) heeft over ‘mij’. En dan voel ik mij ook niet (meer) gedwongen om te moeten doen wat het ego wil, of dat ik in een strijd met het ego verwikkeld raak om ervan los te komen. Gehechtheid aan het ego is het probleem; de aanwezigheid van het ego in bewustzijn zelf dus niet.

Onvoorwaardelijke acceptatie van het ego is de uitdaging

Dus 1: de aanwezigheid van het ego in bewustzijn is niet het probleem; identificatie met én gehechtheid aan het ego, zijn gedachten en zijn gedachtepatronen creëert constant de ervaring van ‘er is een probleem’ en geeft het ego macht over ‘mij’.

Dus 2: identificatie met het ego creëert constant fysieke spanning, stress, pijn en lijden.

Dus 3: het ego hoeft niet (permanent) vernietigd te worden; de identificatie met én gehechtheid aan het ego moeten permanent doorgesneden worden.

Dus 4: het ego is welkom in bewustzijn en zijn aanwezigheid is alleen ongevaarlijk als het onvoorwaardelijk geaccepteerd wordt. Immers, als het ego afgewezen wordt, dan wijst het ego zichzelf af en identificeer ik mij weer met het ego. En begint de ellende weer van voor af aan → een vicieuze cirkel wordt dat genoemd 😉

Dus 5: het ego proberen te vernietigen = het ego afwijzen = identificeren met het ego = creëren ervaring ‘er is een probleem’ + creëren ervaring het ego heeft macht over ‘mij’.

Dus 6: het ego accepteren = mijzelf als persoon accepteren = accepteren hoe ik mij voel = ‘er is voelen’ accepteren = de realiteit accepteren (incl. het ego en ‘wat er uit mij wil komen’).

Conclusie: de enige weg naar zelfacceptatie en een leven zonder lijden is de aanwezigheid van het ego in bewustzijn onvoorwaardelijk accepteren. Aangezien ik mij op dit moment nog identificeer met het ego, zijn overtuigingen en gedachtepatronen, wijs ik mijzelf (= het ego) constant af. En ik houd de gehechtheid aan het ego en de ervaring van stress, spanning en (pijn) lijden juist in stand. Alleen door middel van zelfonderzoek en het opdoen van inzichten ben ik stapje voor stapje meer in staat om mijzelf als persoon/ego los te laten. En daarmee meer en meer samen te vallen met ‘Dat Wat Is’, oftewel ‘Dat Wat Ik Werkelijk Ben’. ~ lzv