Begrijpen is een afweer tegen de waarheid dat er niets te weten valt

Leestijd: 2 minuten

11:30 – Wat ik merk en ervaar is dat ik op een sneaky manier controle probeer te houden als ik zelfonderzoek doe en mijn inzichten in een bericht probeer samen te vatten en op te schrijven:

Ik probeer het thema dat ik aan het onderzoeken ben écht grondig te begrijpen, terwijl er natuurlijk op intellectueel niveau niets te begrijpen is (immers, het Leven is een groot mysterie). Het ego probeert het thema dat het onderzoekt te begrijpen en te doorgronden door het op intellectueel niveau te willen vatten, te willen snappen en om te willen zetten in kennis (= weten = geloven).

Het enige dat het ego kan begrijpen is kennis. En kennis = weten = geloven = afweer tegen de angst voor de dood.

Het ego probeert verworven inzichten dus om te zetten in nieuwe kennis. En nieuwe kennis betekent nieuwe overtuigingen, nieuwe identificaties en nieuwe afweren.

Dus 1: begrijpen is een afweermechanisme tegen de waarheid dat er niets te weten is. Het enige wat het ego kan begrijpen is kennis. En kennis = weten = geloven = ontkennen van de waarheid dat er niets te weten is.

Dus 2: werkelijk begrijpen wie ik ben en wat het Leven inhoudt betekent dat ik los moet laten en de onzekerheid van het bestaan moet omarmen . Werkelijk begrijpen vereist geen inspanning en is niets anders dan realiseren en accepteren dat er niets te begrijpen en niets te weten valt.

Het ego probeert inzichten om te zetten in nieuwe kennis

Het ego probeert verworven inzichten ook te onthouden door te geloven dat verworven inzichten onthouden moeten worden en omgezet moeten worden in nieuwe kennis (= afweer tegen de angst voor de dood).

Een inzicht heeft waarde op het moment dat het inzicht verworven wordt. Daarna heeft het inzicht geen waarde meer tenzij ik terugval in oude gedachte- en gedragspatronen.

Ik ben enorm bang om te falen → het ego is enorm bang om te falen en gelooft dat het ook zal falen op het pad naar ‘Verlichting’. En omdat ik terug kan vallen in oude gedachte- en gedragspatronen gebruikt het ego dat als excuus (= afweer) om de neiging om verworven inzichten om te zetten in nieuwe kennis te rechtvaardigen. Zo van, als ik de verworven inzichten omzet in nieuwe kennis, dan kan ik terugvallen in oude gedachte- en gedragspatronen, maar dan heb ik in ieder geval direct de ‘juiste’ sleutel of het ‘juiste’ inzicht voorhanden.

De paradox is natuurlijk dat het ego zichzelf met deze sneaky manier van nieuwe kennis verwerven in stand probeert te houden. En dat terwijl het ultieme doel het realiseren van de waarheid en het volledig onthechten van het ego is.

Dus: de neiging om verworven inzichten om te zetten in nieuwe kennis is afweer tegen de angst om te falen = afweer tegen de angst voor de dood = afweer tegen de angst om geen betekenis te hebben. ~ lzv