Mijn wil is nog nooit gebroken, ontnomen of verloren gegaan

Leestijd: 3 minuten

13:00 – Ik betrap mijzelf erop dat ik hardnekkig blijf geloven in de illusie van controle. Ik blijf ‘verkeerde’ keuzes maken op basis van angst en zelfafwijzing, waardoor ik voornamelijk in de ‘primaire afweer’ en ‘valse hoop’ terecht kom. Wat weer resulteert in enorm veel spanning, stress, lijden en ‘niet weten wat ik moet doen’ (= ‘primaire afweer’ en resulteert in ‘vastzitten’ in mijn hoofd).

Tegelijkertijd was ik in de veronderstelling dat ik alle noodzakelijke inzichten had opgedaan om te accepteren hoe ik mij hiernu voel en alleen – eerder voornamelijk 😉 – nog keuzes kan maken op basis van ‘niet nodig hebben’ en Liefde. Ik moet eerlijk toegeven dat keuzes maken op basis van zelfacceptatie en Liefde eerder én vaker niet dan wel lukt. Frustrerend.

Dus: zelfs na 3,5 jaar dat ik werkelijk met zelfonderzoek ben gestart (ik ben begonnen in mei 2018), vind ik het nog steeds extreem lastig om te accepteren hoe ik mij voel. En vanuit die ‘staat’ keuzes te maken op basis van zelfacceptatie, Liefde en ‘niet nodig hebben’. Ik houd mijzelf natuurlijk – nog steeds – voor de gek. De grote vraag is alleen hoe?

Beter letten op mijn ademhaling

Wat mij hiernu opvalt is dat mijn ademhaling niet in orde is (dat gebeurt mij wel vaker) en dat ik niet goed gegrond ben (je zou ook kunnen zeggen dat ik flink in mijn hoofd ‘vastzit’ 😉 ). Dat zijn wel puntjes van aandacht, omdat als mijn ademhaling niet goed is, dan is het volgens mij onmogelijk om niet in mijn hoofd ‘vast te zitten’. Tot zover de ademhaling en gronding 🙂

Is mijn wil werkelijk gebroken én ontnomen door mijn moeder?

Wat ik ook regelmatig probeer is mijzelf als persoon uit te drukken, te laten zien en te manifesteren. En in het verlengde daarvan mijn wil duidelijk maken en ‘opleggen’ aan anderen → ik laat niet meer met mij sollen 😆 Ik geloof – een verhaal dat ik van een therapeut heb overgenomen – dat mijn vader door mijn dominante oma is gecastreerd en dat ik door mijn dominante moeder ben gecastreerd. Hiermee bedoel ik dat mijn vaders wil en mijn wil door onze dominante moeders zijn ‘ontnomen’, omdat zij hun eigen wil dwangmatig oplegden aan hun zonen. En daarmee geen ruimte boden aan wat hun zonen graag wilden, zodat ze zich gehoord voelden en zelf (mee) mochten beslissen over de belangrijke keuzes in hun – toen nog jonge – leven.

De waarheid is dat mijn vader en ik er allebei voor kozen om te schikken naar onze moeders. En dat we niet bereid waren om werkelijk voor onszelf op te komen en de strijd met onze moeders aan te gaan. Als ik naar mijn gedrag als jonge jongen keek, dan bood ik vaak lichte weerstand als mijn moeder mij iets oplegde, maar dat stelde niet veel voor en uiteindelijk schikte ik mij (als persoon) helemaal naar haar ijzeren wil. Niet dat ik slecht behandeld werd, maar mijn moeder bepaalde wel de belangrijke keuzes in mijn leven en drukte die zonder slag of stoot door zonder mij daar echt in te betrekken. Ik vermoed dat ik mij als kind enorm machteloos heb gevoeld en gaandeweg de ‘primaire afweer’ ‘ik doe er niet toe’ ben gaan geloven.

De waarheid is ook dat mijn wil nooit gebroken óf ontnomen is. Dat lijkt alleen maar zo, omdat ik het geloof. Het is een verhaal, een herinnering en daarmee dus onderdeel van het verleden waar in geloof (= wie ik geloof te zijn = afweer tegen de angst voor de dood = afweer tegen de angst om er niet meer te zijn/bestaan).

Dus: proberen te weten wat ik wil en mijn wil proberen te vatten, te (be)grijpen, terug te krijgen en vast te houden is allemaal ‘valse hoop’ afweer. Het ego gelooft dat zijn wil gebroken, ontnomen én verloren is gegaan. En het ego gelooft dus dat het zijn wil kwijt is en dat het zijn wil terug moet vinden → allemaal illusie en afweer tegen de angst voor de dood.

De wil van het Geheel is nooit verloren gegaan én altijd ongeschonden geweest

De waarheid is dat de wil van het Geheel-Bewustzijn – ‘mijn wil’ – nooit verloren is gegaan en altijd ongeschonden is geweest. Immers, er bestaat niets buiten het Geheel-Bewustzijn en er is niets dat het Geheel-Bewustzijn niet is. Hieruit volgt dat het Geheel-Bewustzijn absoluut, onbegrensd en ongedeeld bestaat, en dat er dus geen andere macht, kracht en/of energie naast het Geheel-Bewustzijn bestaat of kan bestaan. Daarom is de gecombineerde macht, kracht en energie van Alles dat er is/bestaat ‘de wil’ van het Geheel-Bewustzijn. En aangezien ‘ik’ het Geheel-Bewustzijn ben, is ‘mijn wil’ nooit ontnomen of verloren gegaan.

Dus: ik hoef ‘mijn wil’ niet te zoeken en terug te vinden, omdat deze nooit gebroken is, nooit ontnomen is en nooit verloren is gegaan. ‘Mijn wil’ is de wil van het Geheel-Bewustzijn en die is altijd aanwezig en ‘beschikbaar’ hiernu. Als ik accepteer hoe ik mij voel, dan volgt daar automatisch uit dat ik ‘inner-weet’ wat ik wil en wat ik (juist niet) moet doen. Accepteren hoe ik mij voel – en de onzekerheid die daarmee gepaard gaat – is het enige ‘wat ik moet doen’. De rest volgt daar vanzelf en automatisch uit 🙂 ~ lzv