Verantwoordelijkheid nemen voor de keuzes die ik maak

Leestijd: 3 minuten

23:30 – Ik merk dat ik het ontzettend moeilijk blijf vinden om emotionele onzekerheid en twijfel te accepteren in mijzelf. De neiging om in mijn hoofd te gaan zitten, te denken en te weten is verleidelijk groot.

Ook probeer ik regelmatig een weg uit deze staat te vinden, maar die is er niet. Nou ja, die is er wel, maar daar kies ik op dit moment niet voor: de fysieke dood. Wegvluchten van onszelf, van de realiteit, van ongemakkelijke situaties binnen onze zelfverzonnen werkelijkheid doen we allemaal. Dag in, dag uit. Het is ook zo makkelijk om redenen te verzinnen die dat wegvluchten rechtvaardigen. De redenen zijn ook zo geloofwaardig en het wegvluchten voelt in ieder geval tijdelijk goed.

Ik heb al een tijdje geleden de keuze gemaakt om niet meer weg te vluchten van de realiteit, oftewel mijzelf als het Geheel-Bewustzijn. En dat gaat met vallen en opstaan. Ik heb dagen erbij zitten dat ik een diepgaand inzicht heb, mijn innerlijke kracht voel en – voor zover mogelijk – helder zie. En ik heb dagen erbij zitten waarin ik weer terug lijk te zijn gevallen en mij constant identificeer met het ego, zijn gedachten, gevoelens en afweermechanismen. Wat ik op zo’n dag ook probeer, het kwartje lijkt maar niet te willen vallen (lees: weiger te accepteren hoe ik mij voel).

Het ego weigert te kiezen voor onzekerheid

Verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven en de keuzes die ik maak, is nog steeds een belangrijk thema in mijn leven. Het ego heeft de neiging om de verantwoordelijkheid voor het leven en kiezen telkens uit de weg te gaan via de illusie van tijd → de illusie van controle → de illusie van hoop.

Vandaag ben ik een aantal afweermechanismen van het ego tegengekomen wat betreft het niet willen maken van een keuze. Alle afweermechanismen zijn allemaal terug te leiden tot de angst van het ego om te falen, wat weer terug te leiden is tot de angst van het ego om geen betekenis te hebben en de dood:

  • Het ego gelooft dat het ‘inner-weten’ of ‘intuïtieve weten’ rationeel kan weten (= ‘valse hoop’ afweer) → het ego weigert de emotionele onzekerheid die gepaard gaat met het maken van een keuze te accepteren.
  • Het ego gelooft dat het de ‘juiste’ keuze moet maken (= ‘valse hoop’ afweer) → het ego probeert erachter te komen ‘wat het moet doen’.
  • Het ego blijft zijn keuzes analyseren, beoordelen en zich afvragen of het de ‘juiste’ keuze heeft gemaakt (= ‘valse hoop’ afweer).
  • Het ego blijft zich afvragen of het de baan als recruiter wil (= angst) → het ego weigert de onzekerheid die het voelt m.b.t. de baan te accepteren en daarnaast te vertrouwen op zichzelf in het sollicitatiegesprek.
  • Het ego gelooft dat het gewoon iets moet doen omdat het op zijn pad is gekomen (= ‘valse hoop’ afweer) → het ego gelooft dat het geen toeval kan zijn en dat het voelt dat het die keuze moet maken (= betekenis toekennen aan emoties en gevoelens).
  • Het ego gelooft dat er een macht buiten zichzelf bestaat die het moet volgen m.b.t. de keuzes die het maakt.
  • Tijdens het overdenken en maken van een keuze neemt het ego dat proces waar en trekt mijn overwegingen en keuze in twijfel (= angst).
  • Het ego is bang dat het een ‘verkeerde’ keuze maakt door de baan als recruiter af te wijzen (= angst). En gaat hierdoor vooraf twijfelen aan deze mogelijke keuze.

Kiezen gaat gepaard met emotionele onzekerheid, maar de angst, onzekerheid en twijfel die ik hiernu voel hebben niets te maken met mogelijke toekomstige keuzes die ik ga maken. De angst, onzekerheid en twijfel zijn emotionele afvalproducten uit het verleden die ik projecteer en koppel aan de keuzemogelijkheden die ik hiernu heb. Ik vind het ontzettend lastig om deze zaken gescheiden te houden, omdat het zo ‘echt’ voelt en lijkt alsof ze inderdaad met elkaar van doen hebben. Opletten dus! ~ lzv