Contact en/of verbinding maken met anderen is onveilig (geloof ik)

Leestijd: 5 minuten

23:30 – Ik wil niet accepteren hoe ik mij voel. Tegelijkertijd weet ik niet goed hoe ik de realiteit afwijs. Ik had tijdens een aflevering van Seinfeld het inzicht dat het te maken zou kunnen hebben met relaties en contact maken met andere mensen.

Vandaag had ik een sollicitatiegesprek met twee heren bij Van der Valk voor de functie van ‘Coördinator bezorgservice’. Tijdens dat gesprek heb ik mij op een positieve manier laten zien en heb ik alles gezegd wat ik graag wilde zeggen, maar ik accepteerde tijdens dat gesprek niet hoe ik mij voelde. Ik merkte dat ik het grootste deel van de tijd in de afweer zat. Alleen op welke manier? Dat vind ik heel lastig om te bepalen.

Ik houd vast aan de illusie van controle, maar wat probeer ik ermee te bereiken? Ik leek bang te zijn om echt contact te maken met de twee heren, of is dat slechts de vaststelling van een symptoom en een gevolg van een andere afweer?

De waarheid is natuurlijk dat er op de meest intieme manier al contact is tussen mijzelf en anderen. Immers, er bestaat niets anders dan de Eenheid of het Geheel-Bewustzijn, waarin niets afgescheiden is/bestaat van elkaar. Mijzelf proberen te beschermen tegen anderen die mij (mogelijk) proberen te kwetsen is een afweer en illusie. Ja, ik ben diep gekwetst door twee belangrijke mannen in mijn leven: mijn vader en mijn toenmalige voetbaltrainer en pedofiel. Maar dat betekent niet dat alle mannen die ik tegenkom in mijn leven mij proberen én zullen kwetsen.

Wat betekent contact en/of verbinding maken met een ander?

Ik kan natuurlijk mijn aandacht op iemand richten, iemand in de ogen kijken en met onverdeelde aandacht naar iemand luisteren. En toch voel en ervaar ik dat ik geen contact en verbinding maak met anderen. Ik ervaar veelal spanning, stress en pijn en ga het ‘echte’ contact uit de weg, maar hoe?

Afgezien van het feit dat ik mijn aandacht bewust op iemand kan richten en met mijn onverdeelde aandacht naar iemand kan luisteren, is de verbinding van nature al aanwezig. De Eenheid of het Geheel-Bewustzijn kent geen begrenzing, verdeeldheid en afgescheidenheid, en is daarom van nature al verbonden met alles in, van en aan ‘zichzelf’. Er kan niets bestaan waar het Geheel-Bewustzijn niet verbonden mee is, omdat er niets bestaat buiten het Geheel-Bewustzijn.

Dat ik mij vaak niet verbonden voel met anderen is natuurlijk een weerspiegeling van het feit dat ik mij niet verbonden voel met mijzelf. Ik ben mijzelf en toch voel ik mij ironisch genoeg bijna nooit verbonden met mijzelf. Als ik mij niet verbonden voel met mijzelf, dan kan ik mij natuurlijk ook niet verbonden voelen met anderen.

Dus: verbinden met een ander = verbinden met mijzelf = accepteren hoe ik mij voel.

Het ego maakt in werkelijkheid geen contact en/of verbinding met een ander

De waarheid is dat ik geloof dat ik het ego ben en dat ik mij als persoon niet verbonden voel met mijzelf. En daarmee ook niet met anderen.

Het ego kan zich alleen verbinden met een ander, als het de Liefde van het Geheel-Bewustzijn voor én richting een ander niet afwijst. Als het ego de Liefde van het Geheel-Bewustzijn accepteert, voelt en uit, dan is (er een deel van) het ego weggevallen en wordt er verbondenheid gevoeld en ervaren.

Dus 1: in de egostaat blokkeert het ego eerst de liefde voor een ander, totdat het aan zijn ingebeelde voorwaarden voldoet, waarna het ego de liefde toelaat en zich er vervolgens mee blijft identificeren. Het ego gelooft dat het op dat moment werkelijk contact maakt én verbonden is met een ander.

Dus 2: het ego is een uitdrukking van zelfafwijzing en niet-verbonden zijn. Het ego maakt in werkelijkheid geen contact met een ander en verbindt zich ook niet met een ander, omdat ‘de ander’ helemaal niet bestaat. Er bestaat alleen de absolute, onbegrensde en onverdeelde Eenheid. Hieruit volgt dat het ego alleen contact maakt met een zelfgecreëerde projectie, oftewel een idee van/over iemand anders; het ego verbindt zich met een zelfgecreëerd idee, object en beeld, waarmee het paradoxaal genoeg het ‘echte’ contact en de ‘echte’ verbinding uit de weg gaat.

Dus 3: mijn ego is bang voor zijn eigen zelfgecreëerde projecties, ideeën, objecten en beelden van mannen, omdat het twee keer diep gekwetst door twee belangrijke mannen in zijn leven. Dus wijst het ego de projecties van mannen (en vrouwen) af om daarmee het contact en de verbinding volledig uit de weg te gaan, zodat het niet nog een keer gekwetst kan worden (= afweer = illusie van controle).

Het geloof in ‘gevaar’ en ‘onveiligheid’ is afweer en illusie

Het ego zoekt naar emotionele veiligheid en heeft op basis van ervaringen in het verleden voorwaarden verzonnen waar een situatie en/of anderen aan moeten voldoen voordat het zijn harnas (= afweren) laat zakken en de ander volledig toelaat. Mijn ego is zo verschrikkelijk bang om gekwetst te worden, dat het lijkt alsof het zijn harnas helemaal niet meer wil laten zakken.

De realiteit is dat ik altijd door anderen gekwetst kan worden, in de steek gelaten kan worden, verlaten kan worden, bedrogen kan worden, mij kunnen laten vallen, etc. De waarheid is dat dit allemaal verzonnen verhalen zijn die voor het ego betekenis en waarde hebben, maar buiten het ego geen enkele realiteit hebben. Het ego gelooft zich te moeten beschermen tegen wat het zelf gelooft, terwijl wat het ego gelooft onwaar, afweer en een illusie is.

Dus 1: het ego gelooft zich te moeten beschermen tegen dingen die het zelf gelooft. En wat het ego gelooft is onwaar, afweer en een illusie → het ego probeert zich dus te beschermen tegen iets wat geen enkele realiteit heeft buiten zichzelf.

Dus 2: zodra het ego betekenis toekent aan anderen, mannen en vrouwen, voelt en ervaart het ego emotionele onveiligheid, onzekerheid en kwetsbaarheid. En daar probeert het ego zich vervolgens weer tegen te beschermen (wat de ervaring alleen nog maar versterkt en erger maakt).

Dus 3: betekenis toekennen aan anderen, mannen en vrouwen creëert de ervaring van emotionele onveiligheid, onzekerheid en kwetsbaarheid → betekenis toekennen aan anderen, mannen en vrouwen in de vorm van ‘gevaar’ en/of ‘onveilig(heid)’ creëert het gevoel en de ervaring (en houdt deze in stand) → afweer tegen de angst voor de dood.

Mannen zijn onveilig en een gevaar voor mij → is dat waar?

Mannen zijn onveilig en een gevaar voor mij → is dat waar? Nee, want ik ben niet meer afhankelijk van mannen wat betreft goedkeuring, aandacht, waardering, intimiteit en liefde. Die had ik als kind nodig van mijn vader en ik geloofde dat ik die als tiener ook nodig had van mijn toenmalige voetbaltrainer en pedofiel, maar ‘ik’ als het Geheel-Bewustzijn ben toereikend voor mijzelf en heb genoeg aan mijzelf → ik heb mannen niet meer nodig om mij goed en gelukkig te voelen, dus ben ik ook niet meer afhankelijk en kwetsbaar ten aanzien van mannen. Ik ben een vrij man die nog steeds gekwetst kan worden, maar ik ben in staat om in mijn eigen basisbehoeften te voorzien en onafhankelijk mijn eigen keuzes te maken (mocht er zich toch een pijnlijke situatie voordoen).

Wie zou ik zijn zonder deze gedachte? Iemand die wellicht meer in staat is het contact met andere mannen en vrouwen aan te gaan, omdat ik mij ervan bewust ben dat zij in de vorm van ‘gevaar’ en/of ‘onveilig(heid)’ afweer en een illusie zijn. ~ lzv