Dan is dit het? (maar dat ben ik niet bereid te accepteren)

Leestijd: 4 minuten

19:00 – Vorige week zaterdag heb ik een wandeling gemaakt met Edwin van ‘Het geheim van verlicht zijn’. Tijdens het gesprek stelde hij mij een aantal vragen en gaf hij direct feedback als ik in de ‘valse hoop’, ‘valse macht’ of ‘primaire afweer’ zat. Deze termen zijn afkomstig uit de PRI-theorie van Ingeborg Bosch voor degenen die ze niet kennen. Op basis van onze gesprekken heb ik een aantal belangrijke inzichten opgedaan:

  • Bijna alle verhalen die ik vertel (en dus geloof) vallen onder de afweren ‘primaire afweer’ en ‘valse hoop’. En vinden dus hun oorsprong in de angst om geen betekenis te hebben (= angst voor de dood) en de daarmee samenhangende zelfafwijzing.
  • Ik probeer nog steeds de verhalen die ik geloof te doorzien = ‘valse hoop’ → als ik de verhalen doorzie, dan zal ik ‘Verlichting’ bereiken (terwijl ik juist aan het ego blijft vasthouden, haha).
  • Ik probeer nog steeds de verhalen die ik geloof te begrijpen = ‘valse hoop’ → idem. Er is niets te weten en te begrijpen. Het is het ego dat zichzelf en zijn wereld(beeld) wil begrijpen, maar het zijn allemaal verhalen en sprookjes die onwaar – en dus geloof – zijn.
  • In het verlengde van het vorige punt, zoek ik ook nog vaak naar ‘een oplossing’ voor een ingebeeld probleem door te zoeken naar een reden/oorzaak. Ik probeer daarmee het ingebeelde probleem te doorzien, maar in plaats daarvan ken ik het juist werkelijkheidswaarde toe en maak ik het probleem ‘echt’. Dus: zoeken naar een reden/oorzaak is ‘valse hoop’ afweer.
  • Accepteren bestaat niet op intellectueel niveau; geloven in het concept ‘accepteren’ en dat proberen te bereiken, realiseren en doen is een uitdrukking van zelfafwijzing → acceptatie is de aard van het Geheel-Bewustzijn, maar dat is niet iets ‘wat ik kan doen’. Daarom: acceptatie bestaat niet. Het stap voor stap loslaten van het zelf/het ego zorgt ervoor dat de ervaring van (zelf)afwijzing op den duur ophoudt te bestaan. Dus: accepteren = niet-afwijzen, omdat wat het wel is niet in woorden uitgedrukt kan worden.
  • Ik geloof nog steeds in sprookjes, verhalen en daarmee in een staat van melk, honing, goed voelen en volledig spanningsvrij zijn. En dat zijn grote leugens, die het slecht, ongelukkig en constant gespannen voelen in stand houden.
  • De lichamelijke spanning die ik voel is een product van wat ik geloof → de lichamelijke spanning die ik voel is niets anders dan geloof in het verleden. Kortweg: de lichamelijke spanning = het verleden → geen betekenis aan toekennen dus door de spanning en stress proberen op te lossen en/of de oorzaak ervan proberen te achterhalen (ik houd ermee het verleden en dus de spanning in stand).
  • Edwin wees mij er ook op dat ik regelmatig de afwijzing afwijs. Ik kan bijvoorbeeld in de ‘valse hoop’ of ‘primaire afweer’ schieten en mijzelf er flink om veroordelen (of mijzelf erom haten als ik het weer doe).
  • Een ander belangrijk punt waar Edwin mij op wees is dat ik de ‘eenheid’ in de dualiteit probeer te verweven. Het bericht ‘Contact en/of verbinding maken met anderen is onveilig (geloof ik)’ is daar een goed voorbeeld van. Immers, verbinding maken binnen de Eenheid of het Geheel-Bewustzijn is onmogelijk, omdat ‘de ander’ niet meer bestaat. Dus: verbinding maken is alleen mogelijk binnen de duale ervaring van het ego, waarbij het ego gelooft verbinding te maken met een ander. Buiten het ego is die ervaring niet mogelijk, waarmee ‘proberen verbinding te maken met een ander’ dus een ‘valse hoop’ afweermechanisme is.
  • Wat ik ook probeer is Edwin via zijn dagboeken en Jed McKenna via zijn boeken na te doen. Anders gezegd, ik geloof dat wat Edwin en Jed op hun pad hebben ervaren (en geprobeerd hebben te communiceren) de weg naar ‘Verlichting’ is. Ik ken betekenis toe aan hun verhalen en vergelijk mijn eigen ervaringen constant met wat zij hebben ervaren en trek daar voortdurend conclusies uit of ik wel of niet goed bezig ben. Dus 1: ik wijs mijn eigen ervaring (vaak) af en probeer hun ervaring na te streven → het ego probeert de ervaring van Edwin en Jed na te streven, waarmee het zichzelf op een sneaky manier in stand houdt. Dus 2: het ego probeert houvast te vinden en te hebben via de dagboeken van Edwin en de boeken van Jed McKenna.
  • Waar ik mij ook bewust van werd is dat ik veelal nog in de automatische afweer zit ondanks dat er geen gedachten in bewustzijn verschijnen. Ik ging er altijd vanuit dat afweer altijd gepaard ging met gedachten of gedachtepatronen, maar dat is volgens Edwin een misvatting.
  • Op een gegeven moment zat ik op een bankje in het park en bestempelde Edwin razendsnel mijn verhalen als ‘primaire afweer’ en ‘valse hoop’. Wat er vervolgens gebeurde was dat ik tot de conclusie kwam: “Dan is dit het?” En vervolgens verder ging met “Maar, …” en tot twee keer toe liet blijken dat ik niet bereid was de realiteit te accepteren.
  • Een ander punt wat ik lastig vind om te accepteren is dat de hersenen vanzelf constant overal betekenis aan toekennen én dat dat niets met ‘mij’ te maken heeft → ik geloof dat ik de reden/oorzaak ben van het ‘betekenisgeven’ en probeer dat toch sneaky op te lossen door het constant proberen te doorzien → ik geloof dat betekenisgeven een probleem is dat moet worden opgelost om vrijheid te bereiken en realiseren, is dat waar? Dus: als ik vastzit in het betekenisgeven, gewoon herkennen en loslaten. That’s it.
  • Ik geloof dat ik van het ego los moet zijn en dat ik het ego moet kunnen observeren, is dat waar? Deze overtuigingen zijn afkomstig uit de boeken van Jed McKenna waarin hij beschrijft dat het ego door kan blijven ratelen zonder dat hij zich daarmee identificeert. En ik geloof dus dat dat een voorwaarde is om ‘Verlichting’ te bereiken en probeer dat na te streven, waardoor ik paradoxaal genoeg juist aan het ego blijf vastzitten, hahaha.
  • Edwin wees mij er ook op dat ik een intern verlangen niet meer persoonlijk moet nemen. Ik voel en ervaar een verlangen, maar ik kan er gewoon voor kiezen om er geen betekenis aan te geven en niet naar te handelen.
  • Een andere goede tip was dat ik reacties, gedrag en afweer van anderen niet persoonlijk moet nemen. Hoe anderen reageren heeft niets met mij te maken en is daarmee dus ook geen probleem → ik hoef niets met wat anderen zeggen en/of doen.
  • En tenslotte misschien wel het inzicht dat mijn innerlijke strijd het best verwoordt: ik ben bang dat mijn gevoel de macht overneemt. En dat probeer ik met een heleboel agressie, veroordeling, afwijzing, haat richting ‘er is voelen’ te voorkomen, is dat waar?

~ lzv