Durf ik in intimiteit (weer) een man te vertrouwen?

Leestijd: 2 minuten

20:00 – Bijna drie weken geleden werd ik in een telefoongesprek met een intercedent van Randstad overvallen door seksuele aantrekkingskracht en het gevoel dat ik hem beter zou willen leren kennen. Ik voelde mij vanbinnen warm, zenuwachtig en ongemakkelijk worden. Sindsdien probeer ik mij op gevoelsniveau echt voor mannen open te stellen, maar dat gaat een stuk minder makkelijk dan ik had gehoopt.

Ik ervaar een constante automatische afweer tegen intimiteit en het toelaten van mijn seksualiteit en de daarbij horende gevoelens. Ik heb er geen probleem mee dat ik ook op mannen val, maar het volledig durven toelaten, voelen en uiten van die gevoelens vind ik ontzettend lastig. Inmiddels heb ik een tweede account voor het contact met mannen op Lexa en daarnaast ben ik actief op Novamora voor spannende dates met mannen.

Afweer tegen intiem willen zijn met een man is een illusie

Hoe sterk de automatische afweer ook mag lijken, in de kern is het natuurlijk een illusie. Waarschijnlijk heb ik de afweer ontwikkeld in de vijf jaar dat ik seksueel misbruikt werd, maar dat is het verleden en heeft niets met de realiteit te maken hiernu. Dus probeer ik te handelen naar mijn ‘inner-weten’ ondanks dat ik veel innerlijke weerstand ervaar richting het opdoen van intieme en seksuele ervaringen met mannen. Samenhangend gaat het er natuurlijk ook om of ik in intimiteit een man (weer) durf te vertrouwen? Dat is best lastig merk ik.

In een ideaal scenario ervaar ik (sterke) aantrekkingskracht richting een persoon en kan ik ervoor kiezen om daarnaar te handelen om die persoon beter te leren kennen en wellicht leuke seksuele en intieme ervaringen met hem/haar opdoen. Ik daarentegen ‘inner-weet’ dat ik het contact met mannen aan ‘moet’ gaan, maar voel – op dit moment – niet goed wat ik nou precies wil (ervaren). En dus zal ik constant uit mijn comfortzone moeten komen en in het moment zelf moeten kiezen waar ik behoefte aan heb. En dat is rete-spannend, zeer ongemakkelijk en ervaar ik als buitengewoon verontrustend. Ondanks dat ik weet dat ik hiernu veilig ben en dat ik als onafhankelijk volwassene zelf kan kiezen wat ik wil, voelt het alsof ik op mijn grondvesten geschud word.

De angst om gekwetst te worden is een illusie

Ik vermoed dat ik ontzettend bang ben om (weer) gekwetst te worden door een man. En dat kan natuurlijk altijd weer gebeuren. Maar zoals Edwin van ‘het geheim van verlicht zijn’ zegt: “De angst om gekwetst of afgewezen te worden is een illusie (= afweer), maar de mogelijke kwetsing of afwijzing zelf niet. Die is in feite echt, maar niet iets om bang voor te zijn.” Hij vervolgt: “Als ik de angst voor kwetsing of afwijzing volledig doorzie, dan verdwijnt daarmee niet het risico op een mogelijke kwetsing of afwijzing zelf. Alleen de angst ervoor. Subtiel, maar belangrijk verschil. Het risico nemen om gekwetst en/of afgewezen te worden is nog steeds een vereiste.” Kortom, ik zal er gewoon doorheen moeten ondanks de afweer, weerstand en/of angst die ik ervaar (in het contact met mannen). Omdat ik weet dat het niets met hiernu te maken heeft en ik veilig ben, kan ik de ervaring ook ondergaan. De ervaring voelt echt, maar heeft geen betekenis omdat ik weet dat de weerstand ertegen verzonnen is en gebaseerd is op ervaringen uit het verleden. Gewoon doen dus 🙂 ~ lzv