Intiem zijn met mijzelf en anderen is beangstigend (geloof ik)

Leestijd: 10 minuten

20:30 – Na mijn bericht ‘Leren kiezen om mogelijk weer gekwetst te worden door een ander’ van afgelopen zondag, is er veel in/met mij gebeurt. Gisteren, aan het einde van de middag, belde een mannelijke intercedent van Randstad mij op met de vraag of hij nog iets voor mij kan betekenen. Ik schrok enorm, omdat ik mij alleen op basis van zijn stem aangetrokken tot hem voelde en dat ik het heel fijn zou vinden om bij hem te zijn. Het horen van zijn stem raakte mij emotioneel enorm diep – op een positieve manier – en ik werd zenuwachtig en kon niet goed meer uit mijn woorden komen. Het was alsof hij met zijn stem mij weer bewust maakte van a) dat ik (ook) op mannen val en b) wat werkelijke intimiteit inhoudt en hoe dat voelt.

Ik voelde mij aangetrokken tot hem, maar ik voelde mij ook enorm kwetsbaar. En ik wist niet hoe gauw ik de telefoon op moest hangen, haha. Ik kan mij herinneren dat de laatste keer dat ik zo emotioneel geraakt werd door een vrouw een flinke tijd geleden is, namelijk tweede kerstdag 2004. Om heel eerlijk te zijn kunnen mensen mij in het algemeen niet erg raken; je zou kunnen zeggen dat ik een permanente muur heb opgetrokken heb om mijzelf te beschermen tegen (nieuwe) emotionele pijn.

Dus: ik voel mij seksueel aangetrokken tot mannen; ik val (ook) op mannen.

Mijn geschiedenis over meisjes/vrouwen die ik leuk vond

Ik ben al sinds 2015 of 2016 uit de kast en ik heb ook flink wat mannen gedatet en seksuele ervaringen mee gehad. Ik heb zelfs een relatie met een lieve Congolese man gehad voor een half jaar, maar ik trok toen – achteraf gezien voorbarig – de conclusie dat ik mannen aantrekkelijk kan vinden, maar dat vrouwen mijn voorkeur hebben. Wellicht goed om een overzicht te geven van ervaringen waarop ik deze constatering baseer:

Het leuk vinden van meisjes kwam bij mij laat op gang. Bovendien was ik als kind erg verlegen, onzeker en had ik weinig vertrouwen in mijzelf. Ik kan mij herinneren dat ik de laatste twee jaar van de basisschool, toen ik zo’n 10-11 jaar oud was, achtereenvolgens twee verschillende meisjes uit mijn klas leuk vond. Ik durfde mijn gevoelens als kind al niet te uiten en leerde stilletjes verliefd te zijn. Op de middelbare school zette dit patroon zich voort. Tijdens mijn zes jaar durende vwo-periode, vond ik met name één meisje van de mavo verschrikkelijk leuk, maar ik was als de dood om contact te maken met haar. Ik was extreem bang voor afwijzing en dat ik ter plekke uitgelachen zou worden om überhaupt te denken dat ik kans maakte om haar te (kunnen) krijgen.

In 5 vwo leerde ik een spontaan en vrolijk meisje uit 3 vwo kennen bij mij op de middelbare school. Ik werd in die periode volop seksueel misbruikt door mijn toenmalige voetbaltrainer. Het seksueel misbruik zou ongeveer nog een (half) jaar doorgaan, totdat ik niets meer van mij zou laten horen en het contact met hem verbrak. Terugkijkend realiseer ik mij nu dat ik als 16-jarige jongen niet meer in staat was om mijn gevoelens te voelen en te uiten bv. richting meisjes. In plaats daarvan probeerde ik vriendschappen met meisjes te krijgen die ik leuk vond, waarna ik stilletjes hoopte dat ze mij (op den duur) ook leuk zouden gaan vinden. Dat gebeurde dus ook met dat leuke, vrolijke meisje van 3 vwo. We zouden uiteindelijk – alles bij elkaar opgeteld – een relatie hebben van ongeveer 2 jaar. Met veel drama overigens 😉 Haha.

In de periode erna kwam ik steeds meer met mijzelf in de knoop. Ik blowde enorm veel en haalde – na mijn eerste jaar aan Radboud Universiteit Nijmegen – praktisch geen studiepunten meer. Het voelen en uiten van mijn gevoelens was inmiddels een ver-van-mijn-bed-show geworden. Ik had het contact met mijzelf verbroken en verloren, en zat eigenlijk constant in de ‘primaire afweer’, ‘valse hoop’, ‘valse macht’ en ‘ontkenning van behoeften’ (allemaal afkomstig uit PRI-theorie van Ingeborg Bosch).

Desondanks kwam ik op tweede kerstdag 2004 in Arnhem een verschrikkelijk mooie, leuke en knappe meid tegen met uitgaan. Ik was op slag verliefd en verslaafd aan haar liefde. Het eerste halfjaar was superromantisch en spannend, omdat ik een half jaar in Kopenhagen studeerde als afsluiting van mijn bachelorperiode. We zagen elkaar één keer in de maand, vrijden enorm veel en genoten van elkaar. Ook deze tweede relatie duurde bij elkaar opgeteld ongeveer twee jaar.

Dus: op basis van mijn ervaringen op de basisschool, middelbare school en de twee relaties die ik heb gehad als jongvolwassene kan ik concluderen dat ik (ook) op vrouwen val. Ik heb mij in het verleden altijd seksueel aangetrokken gevoeld tot vrouwen en ik heb altijd in volle overgave met vrouwen kunnen vrijen. Erecties waren in ieder geval nooit een probleem 😉

Het contact met mijn gevoelens heb ik in mijn tienertijd verbroken

Wat duidelijk altijd wel een probleem is geweest, is dat ik op de basisschool en later ook op de middelbare school mijn gevoelens niet durfde te uiten richting meisjes en vrouwen. Gaandeweg verloor ik eigenlijk helemaal het contact met mijn gevoelens, waarschijnlijk mede door het seksueel misbruik in mijn tienertijd, waardoor ik langzaamaan helemaal niet meer wist wat ik voelde. Laat staan dat ik in staat was om mijn gevoelens te uiten en intiem te zijn met een meisje/vrouw.

Ik ben opgevoed – in afwezigheid van een vader – door een dominante moeder die mij emotioneel verwaarloosde. Ondanks dat ze emotioneel geen aandacht voor mij had, was ik nog wel in staat om warme gevoelens en/of liefde voor meisjes op de basisschool en middelbare school te voelen. Het feit dat ik hiernu geen contact lijk te hebben met mijn gevoelens en deze dus ook niet kan uiten heeft dus niets met haar opvoeding te maken. Immers, ik had er op de basisschool en het begin van de middelbare school nog wel contact mee.

Waar wel een verband in lijkt te zitten, is de ontwikkeling van mijn persoonlijkheid in de pubertijd, het seksueel misbruik van mijn 13e t/m 17e en het verbreken en verliezen van het contact met mijn gevoelens. Het lijkt erop dat ik mijzelf in mijn pubertijd heb aangeleerd om niet te voelen, zodat ik ook niet meer in staat was om ernaar te handelen. En bijvoorbeeld een grens te trekken en het seksueel misbruik te beëindigen. Aan de andere kant kon ik nog wel verliefd worden op het meisje uit 3 vwo en de dame die ik had ontmoet op tweede kerstdag 2004. Echter, werkelijke intimiteit met mijzelf en in het contact met anderen was toen al verdwenen.

Dus 1: mijn opvoeding door mijn dominante moeder die mij emotioneel verwaarloosde is niet de reden/oorzaak dat ik het contact met mijn gevoelens heb verbroken en verloren. Ik heb in het contact met mijn moeder nooit geleerd om mijn gevoelens te uiten, dus dat zou wel kunnen hebben meegespeeld dat ik bang was voor afwijzing van meisjes die ik leuk vond op de basisschool en middelbare school.

Dus 2: het seksueel misbruik door mijn toenmalige voetbaltrainer en de ontwikkeling van mijn persoonlijkheid in de pubertijd lijken wel te hebben bijgedragen aan het verbreken en verliezen van het contact met mijn gevoelens. In plaats van te vertrouwen op mijzelf, een grens te trekken en het seksueel misbruik te beëindigen, koos ik ervoor om mijzelf in de steek te laten en terug te trekken in mijn hoofd m.b.v. voornamelijk ‘primaire afweer’ en ‘valse hoop’ → ik wilde mijn toenmalige voetbaltrainer niet ook nog verliezen, nadat mijn vader mij op 7 of 8-jarige leeftijd al had laten zitten en in de steek had gelaten.

Het mysterie van geaardheid in relatie tot seksueel misbruikt zijn

Seksueel misbruik in mijn tienertijd heeft mijn seksuele ontwikkeling verstoord. Mijn eerste tongzoen was met mijn toenmalige voetbaltrainer i.p.v. dat ik zelf de ruimte had om te ontdekken met wie ik als eerste zou willen zoenen. Dat zou hoogstwaarschijnlijk een meisje zijn geweest, aangezien ik tot dan toe alleen meisjes leuk had gevonden.

Mannen die seksueel misbruikt zijn ervaren vaak problemen m.b.t. hun geaardheid: “Ben ik homo, hetero of bi?” Als je seksualiteit je als jonge jongen opgedrongen wordt en je daarin meegaat, dan is het in je latere leven vaak lastig om te bepalen wat natuurlijke behoeften en verlangens zijn en wat juist aangeleerd gedrag is in het contact met een pedofiel (= ‘valse hoop’ afweer om goedkeuring, waardering, erkenning, liefde, etc. te krijgen).

Ik bedenk me net dat het wat betreft het thema seksuele geaardheid er ook ‘gewoon’ om gaat dat ik durf te accepteren hoe ik mij hiernu voel. En dat ik alle afweren die aangeleerd zijn in het contact met mijn pedofiel herken, onderzoek en doorzie. Alleen dan zal ik weten waar ik mij toe aangetrokken voel, waar ik op val (mannen, vrouwen of allebei) en wat mijn seksuele voorkeur is.

Wat voor mij altijd een raadsel is geweest, is dat ik nog nooit een stijve lul in het contact met een man heb gehad. Ik vind pijpen heel erg fijn om te doen, zoenen ook tot op zekere hoogte, maar ik heb nog nooit een erectie gehad in het bijzijn van een man. Ik ben overigens wel één keer klaargekomen bij mijn toenmalige pedofiel met een slappe lul. Op dat moment voelde het alsof mijn lichaam mij had verraden en in de steek had gelaten. Het zou dus kunnen dat ik mijn seksuele energie heb leren controleren (lees: blokkeren) en dat ik dat onbewust nog steeds doe? En dat ik daarom nooit een erectie in het contact met een man die ik leuk vond heb gehad? En dat ik daar in het contact met vrouwen ook – in mindere mate – last van heb?

Dus 1: ik heb altijd aangenomen dat ik mij wel aangetrokken voel tot mannen, maar dat ik geen behoefte heb aan seks omdat ik nooit een erectie kon krijgen. Ik nam aan dat dit biologisch bepaald was, maar het zou kunnen (optie 🙂 ) dat ik mijn seksuele energie in extreme mate heb leren controleren en blokkeren? Dat zou ook gedeeltelijk verklaren waarom ik constant zoveel lichamelijke spanning en stress ervaar.

Dus 2: ook hier geldt: accepteren hoe ik mij voel en de (seksuele) aantrekkingskracht richting mannen durven voelen en toelaten. En eventuele afweren herkennen, onderzoeken en doorzien die het uitdrukken van seksuele energie wellicht onmogelijk maken.

Dus 3: het is belangrijk dat ik eerst weer contact krijg met mijn gevoelens alvorens er gelijk weer van alles mee te willen/moeten doen. Ik heb de neiging om te geloven dat ik naar mijn seksuele gevoelens moet handelen, maar dat is natuurlijk onzin. Ik heb begrepen van mensen dat ze gevoelens kunnen hebben, voelen en ervaren voor iemand zonder daar direct iets mee te doen. Dat is ook wat ik in basisschooltijd en het begin van mijn middelbare schooltijd heb ervaren. Gevoelens voelen en ervaren, maar ik hoef er niet per se iets mee te doen. Achteraf gezien had ik natuurlijk mijn ‘inner-weten’ moeten volgen en mijn gevoelens aan verschillende meisjes moeten uiten. Op zijn minst proberen via een liefdesbrief of het inschakelen van een vriendje. Dat was heel gebruikelijk op die leeftijd 😉

Wat betekent intiem zijn met mijzelf en/of een ander?

En nu het laatste en meest belangrijke onderwerp: intimiteit voelen en ervaren → intiem durven zijn met mijzelf en een ander. Laat ik beginnen met de vraag: wat betekent intiem zijn met mijzelf en/of een ander? Wat houdt het in?

Intiem (Van Dale) = diep in iemands binnenste gelegen (bv. zijn intiemste gedachten uiten).

Er staan nog meer definities in de Van Dale, maar die zijn in mijn beleving niet relevant. Kijkend naar de definitie die ik heb opgeschreven, betekent intiem zijn met mijzelf en/of een ander dus mijn meest persoonlijke gedachten en gevoelens durven erkennen, accepteren en uiten. Dit zijn gedachten en gevoelens die het ego heeft bestempeld als ‘emotioneel gevaarlijk’ of ‘emotioneel onveilig’, omdat de buitenwereld of anderen er wellicht afwijzend op kunnen reageren. En omdat het ego overal betekenis aan toekent en alles persoonlijk maakt, wordt bij afwijzing en afkeuring vaak emotionele pijn ervaren. En precies dat wil het ego koste wat kost voorkomen.

Dus 1: intiem zijn met mijzelf en/of anderen betekent mijn meest innige gedachten en gevoelens durven erkennen, accepteren en uiten. Vaak zijn dit gedachten en gevoelens die het ego niet wil erkennen, en ze in plaats daarvan ontkent, verdringt en diep in zichzelf begraaft.

Dus 2: het ego gelooft – op basis van ervaringen in het verleden – dat intiem zijn met mijzelf en/of anderen onveilig en gevaarlijk is → kwetsbaar durven opstellen en zijn kan resulteren in emotionele pijn.

Waarom ben ik zo verschrikkelijk bang om intiem te zijn met mijzelf en/of een ander?

Ik ervaar weinig intimiteit in het contact met vrouwen. Ik kan mij aangetrokken voelen tot vrouwen en daarnaar handelen, maar ik stel mij eigenlijk nooit echt kwetsbaar op. Mijn schijnbare opstelling van kwetsbaarheid is een trucje bedenk ik me nu. Het lijkt alsof ik mij kwetsbaar opstel, maar in werkelijkheid ervaar ik dat helemaal niet zo.

In mijn vriendschappen met mannen en vrouwen ervaar ik ook geen echte intimiteit. De vriendschappen zijn best leuk, aardig en geven mij voldoening, maar intiem zijn ze allerminst. Ook voel ik mij niet echt verbonden met de verschillende vrienden en vriendinnen die ik heb. Ik houd ook niet echt van ze, alhoewel ik dat op onbewust niveau misschien wel doe.

Het probleem lijkt zich voornamelijk af te spelen in de relaties en contacten die ik heb met mannen. Kijkend naar de gebeurtenissen in het verleden is dat ook niet zo gek: als kind ben ik van de één op de andere dag in de steek gelaten door mijn vader waar ik enorm gek op was en veel van hield. En ik ben in mijn tienertijd vijf jaar seksueel misbruikt door mijn toenmalige voetbaltrainer met wie ik intiem wilde zijn, maar waarbij ik heb geleerd dat daar ook (onvrijwillige) seksuele handelingen bij horen.

Dus 1: als ik intiem ben met een andere man, dan moet ik ook seks met hem hebben → is dat waar? Nee, want seks hebben met mijn toenmalige pedofiel was een ‘valse hoop’ afweer om als kind de erkenning, liefde, waardering en intimiteit te krijgen die ik, nadat mijn vader mij in de steek had gelaten, zo ontzettend gemist had.

Dus 2: seksuele gevoelens hebben voor een man/in het contact met een man is helemaal oké. En daar kan ik ook naar handelen als ik daar behoefte aan heb 🙂 Maar geloven dat ik sowieso seks moet hebben met een man als voorwaarde voor het ervaren van intimiteit is een leugen, onwaar, afweer en een illusie. Immers, intiem zijn is de aard van het Geheel-Bewustzijn, omdat die zichzelf – inclusief alle gedachten en gevoelens – al erkent, accepteert en verwelkomt. Het is de aard van het Geheel-Bewustzijn om zichzelf te accepteren.

Waar ben ik nou zo verschrikkelijk bang voor?

Ik ben al ruim twee uur aan het schrijven en ervaar nog steeds een flinke pijn en blokkade in mijn buik. Dus waar ben ik nou zo verschrikkelijk bang voor? Wat wil ik hiernu nou niet erkennen, voelen en uiten?

  • Ik heb een enorme angst om weer van een man te houden → het ego is bang om weer van een man te houden en mogelijk weer verlaten en/of gekwetst te worden in de toekomst.
  • Ik heb een enorme angst om mijzelf te durven zijn en diepste gedachten en gevoelens met anderen te delen → het ego is bang dat anderen in zijn directe omgeving afwijzend en afkeurend reageren op zijn uitingen en uitdrukkingen → het ego kent daar automatisch betekenis aan toe en is daarom bang om gekwetst te worden.
  • Ik ben bang voor de confrontatie met een nogal heftige collega bij GLS die een zeer sterke negatieve mening heeft over LHBTI, vrouwen en immigranten. Ik heb hem vorige week aangegeven dat ik dat niet op prijs stel en of hij zijn mening voor zichzelf wil houden. Dat leidde al tot een aanzienlijke wrijving, terwijl ik een echte confrontatie met woorden eigenlijk nog uit de weg ben gegaan. Ik vind het namelijk schandalig om vrouwen de schuld te geven van de LHBTI-beweging en alle immigranten die er in de verschillende Westerse maatschappijen wonen.

Ik laat het hier nu voor even bij. Ik ga om 23:55 uur weer de nachtdienst in bij GLS en daar wil ik mij de komende vier uur nog even psychisch en lichamelijk op voorbereiden. ~ lzv