Zwemmen in de gracht en mijn prioriteiten

21:30 – Twee uur geleden heb ik lekker in de gracht gezwommen. Ik kwam gisteren op het idee toen ik door de binnenstad langs de gracht liep en ik werd direct overspoelt door een angst met gedachte ‘wat zouden andere mensen daarvan vinden?’ Niet dat het heel vreemd is om in de gracht te zwemmen, maar het is nou ook weer niet zo dat ik regelmatig mensen voorbij zie komen.

Hoe dan ook, deze avond wel gedaan 🙂 Het was superlekker en ik voelde me er redelijk oké bij, al was ik toch veel met de ‘buitenwereld’ bezig. Toen ik terugliep naar huis merkte ik eigenlijk pas hoe erg ik inmiddels in mijn hoofd zat en niet meer bij ‘mijzelf’ was. Ik zou het kunnen verwoorden als ‘niet willen voelen door extreem op de buitenwereld te fixeren’, al weet ik niet goed of dat de ervaring correct beschrijft.

Wat zijn mijn prioriteiten?

Deze week heb ik een aantal belangrijke inzichten opgedaan, waarvan ik het positieve effect merk in mijn gedrag en ervaringen. Aan de andere kant merk ik dat ik ontzettend veel wil doen tegelijk: boeken lezen, klussen, tuinieren, schilderen, leren mediteren, een vier vragen uitwerking doen, berichten schrijven voor op deze website, theorieën uitwerken, etc. Het lijkt alsof ik te weinig tijd heb, wat natuurlijk onzin is. In wezen duidt dit egomechanisme op ‘valse hoop’ zoals door Ingeborg Bosch is beschreven in haar PRI boeken. Ik zal daar in een later bericht op terugkomen. Lees verder

Zelfde spelregels, nieuw spel

9:00 – Ik heb redelijk geslapen vannacht, wel weer eruit geweest en twee Cornetto’s gegeten. Ook dat heb ik inmiddels geaccepteerd als ik niet lekker in mijn vel zit en gespannen slaap – en dat is helaas best vaak het geval.

Wat ik mij zojuist bedacht is dat ik veel te veel weer in een ‘doe-modus’ zit, waardoor ik eigenlijk continue niet in het NU ben, maar bezig ben met allerlei dingen die zogenaamd – in de toekomst – gedaan moeten worden. Niet dus. Bovendien heb ik de luxe dat ik op dit moment niet hoef te werken, dus wat moet ik nu werkelijk doen?

Ik zou mijn drang om allemaal dingen te doen kunnen bestempelen als ‘valse hoop’, wat kortweg inhoudt: ‘ik krijg wat ik nodig heb als ik maar…’ Simpelweg betekent het dat ik geloof dat ik mijn oude onvervulde behoeften wel kan vervullen als ik maar een lijstje met taken afwerk elke dag, zodat ik goed bezig ben, vooruitgang boek, op weg naar verlichting en de heilige graal, haha. Hardnekkig mechanisme. Lees verder

Notitie

Handel ik vanuit liefde of angst?

Dat is elke keer weer de vraag. Denk ik onbewust iets nodig te hebben of niet? En zo ja, wat is dat dan? En kan ik het überhaupt wel bereiken? Het antwoord aan mijzelf is altijd: doe zelfonderzoek en leer anders handelen.

Maar…

Je kan niet anders handelen vanuit ‘willen’, controle of ‘doen’. Dat werkt averechts. Anders handelen kan alleen vanuit inzicht en ‘niet-doen’, en volgt daarmee automatisch uit goed zelfonderzoek. ~ lzv

Citaat

De mentale trukendoos van het dubbeldenken

“Dubbeldenken is het vermogen om tegelijkertijd twee met elkaar tegenstrijdige overtuigingen erop na te houden en ze allebei te accepteren:

In de film ‘Cast Away’ weet Chuck Noland dat Wilson maar een volleybal is, maar hij moet geloven dat Wilson een medeschepsel is omdat het niet mogelijk is om geen medeschepsel in zijn leven te hebben. Wilson levert Chuck de context waar hij niet zonder kan. Zonder Wilson zou Chuck knappen, maar met Wilson kan hij buigen.” ~ Jed McKenna in Spirituele Oorlogvoering

Overleving gaat via het emotionele brein – hardnekkige shit

Op dit moment ben ik bezig met het oplossen van mijn oude pijnen en de daarmee samenhangende afweermechanismen. Hierbij gebruik ik de Past Reality Integration-methode (kortweg: PRI) van Ingeborg Bosch. Ik vind dat ze in haar boeken duidelijk beschrijft welke vijf afweermechanismen het ego gebruikt – die ik overigens allemaal herken, en mij daarnaast van praktische en concrete middelen voorziet om mijn oude pijnen op te lossen. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik de eerste resultaten nog moet boeken 🙂

Natuurlijk is het oplossen van mijn oude pijnen niet het enige waar ik mee bezig ben. Ik wil ook alle afweermechanismen ontmantelen én loslaten, door ze volledig te doorzien voor wat ze zijn: illusies. Laat ik beginnen met het beschrijven van haar basistheorie uit het boek ‘PRI en de kunst van bewust leven’ (blz. 35 t/m 51), die ik vervolgens via zelfonderzoek ga onderzoeken op waarheid. Eens kijken waar ik dan op uitkom.

De basistheorie van PRI

Ingeborg Bosch maakt onderscheid tussen het volwassen-bewustzijn, het kind-bewustzijn en de muur van ontkenning die tussen deze twee in staat. Samen vormen ze het bewustzijn.

In mijn volwassen-bewustzijn ervaar ik het heden zoals het is. Dat betekent dat ik weet dat ik een onafhankelijke volwassene ben, die in staat is om in mijn basisbehoeften te voorzien. Ik weet dat niets eeuwig duurt en dat ik altijd een keuze heb.

Als ik vanuit mijn kind-bewustzijn leef, ervaar ik precies het tegenovergestelde. Vanuit dit perspectief heb ik volgens Ingeborg Bosch juist het gevoel dat ik afhankelijk ben van andere mensen om mijn basisbehoeften te vervullen. Daarnaast heb ik het gevoel dat situaties ‘altijd zo zullen zijn’, ‘dat ik daar absoluut niets aan kan doen’ en ‘dat ik geen andere keus heb dan in de vervelende en soms destructieve situatie te blijven zitten en mij daar maar bij neer te leggen’. Lees verder

Angst voor de dood – en deze leren omarmen

Een overzicht van overdenkingen en conclusies op basis van het werk van Byron Katie en PRI van Ingeborg Bosch.

Alle gedachten zijn illusies en bijna allemaal proberen ze mij weg te houden van mijn oude pijnen via de vijf verschillende afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – zoals beschreven in PRI.

De angst voor de dood ligt ten grondslag aan alle afweermechanismen die zelf ook illusies zijn. Via de verschillende afweermechanismen probeer ik controle te krijgen over leven en dood.

De oorzaak der oorzaken, de kern van alle illusies, datgene waar alles op uit lijkt te komen is de angst voor de dood, de angst voor het niet-zijn → egodood. Lees verder

Notitie

Het idee dat een realisatie vanzelf komt is een leugen

Een ontzettende hardnekkige overtuiging is dat een realisatie vanzelf komt. Dat ik er niets voor hoef te doen. Dat de realisatie vanzelf wel komt aanwaaien, vanuit het niets. Dat ik niet hoef te knokken voor mijn inzichten. Dat ik samen met al die anderen vanzelf een kritische massa in bewustzijn bereik, waarna we met z’n allen doorbreken. Of dat ik pats boem in een keer de waarheid realiseer en verlicht ben.

Allemaal dikke vette leugens van het ego. Er is maar één iemand die de klus kan klaren, en dat ben ik zelf via inzichten en hard werken. Er bestaat geen ander pad dan dit. De andere wegen zijn leugens en leiden nergens toe. ~ lzv

Valse hoop, valse hoop en nog meer valse hoop…

20:00 – Het is vandaag moordend warm met 33 graden en ik zie op de Weeronline-app dat het overmorgen 35 graden wordt, bizar. Het grappige is dat er toch aardig wat mensen aan het zeiken zijn over de warmte, bijvoorbeeld net bij de kassa in de supermarkt. Vroeger deed ik dat ook, overal op kankeren en over zeiken. Niks was goed. Nu weet ik wel beter, hihi. Het heeft namelijk 0,0 zin en werkt averechts. en het is gewoon relaxter natuurlijk 🙂

De afgelopen dagen heb ik me enorm bezig gehouden met de PRI-methode van Ingeborg Bosch en heb de aard van het overlevingsmechanisme onderzocht. Het antwoord luidt: angst voor de dood ligt eraan ten grondslag. Toen ik er zo intensief mee bezig was kreeg ik ook flinke buikpijn, maar anders dan ik tot nu toe ervaren heb. Misschien moet ik maar kort wat vertellen over mijn lichamelijke ervaringen van de laatste twee decennia.

De harde, zwarte steen onder mijn navel

De afgelopen twintig jaar kenmerkt zich door flinke lichamelijke spanning – die inmiddels chronisch is, waarvan de schijnbare reden zich lijkt te bevinden 5 centimeter onder mijn navel. Ik heb in een psychedelische trip wel eens een ervaring gehad waarin ik zag dat mijn oude pijn helemaal zwart en zo hard was geworden als een steen met een extreem laag trillingsgetal. Die harde, zwarte steen deed altijd stekend pijn, maar alleen op die specifieke, kleine plek onder mijn navel. In de rest van lichaam had ik te maken met extreme spanning met als extra toetje 10 jaar geleden ook een heftige vorm van RSI. Allemaal aanwijzingen dat ik psychisch niet helemaal in orde was – wat overigens nog steeds zo is ;-), alhoewel ik het probleem lang op lichamelijk niveau probeerde op te lossen. Lees verder

Video

My Heart Is in a Cage… And It Wants Out!

The Strokes - Heart In A Cage (VIDEO)

Dit is het nummer van The Strokes waar ik nog elke keer kippenvel van krijg. De teksten en het gitaarwerk zijn gewoonweg subliem! Voor mij staat dit nummer voor hoe ik mijzelf altijd in de steek heb gelaten. Hoe ik nooit voor mijzelf heb durven kiezen. Hoe ik altijd vanuit angst voor zekerheid heb gekozen en nooit voor liefde en onzekerheid. En daarom zit mijn hart vast in een kooi en hij wil eruit! ~ lzv

Hoe traumatische herinneringen integreren? En lekker naar de bioscoop!

15:00 – Vandaag ben ik naar de derde dag van een 4-daagse theoriecursus over trauma en traumatisering geweest. Wat ontzettend leuk is om te merken is dat de cursus – voor zo ver ik heb kunnen zien – helemaal overeenkomt met de PRI-basistheorie van Ingeborg Bosch. Afgezien van het feit dat ik er mijn oude pijnen mee op wil lossen, vind ik het ook super interessant om te leren hoe het overlevingsmechanisme precies werkt, hoe trauma ontstaat en welke delen van de hersenen erbij betrokken zijn, en welke factoren van invloed zijn op het effect van de gebeurtenis op een persoon. Ik vind het echt leuk om daarover te leren!

Het thema van vandaag was ‘herinneringen & integratie’. Waar het in het kort op neerkomt is dat een – om welke reden dan ook – bedreigende ervaring niet goed is verwerkt, en is ‘blijven hangen’ in het emotionele brein. Precies wat Ingeborg Bosch ook beschrijft. Die traumatische herinnering is als het ware losgekoppeld van mijn dagelijks leven en kan onvrijwillig omhoog komen als ik word getriggerd door bijvoorbeeld zintuiglijke waarnemingen of dagelijkse gebeurtenissen die het emotionele brein direct in alarmfase 1 brengt.

Het integreren van een traumatische herinnering betekent dat ik de oude ervaring realiseer in ‘tijd en persoon’ en weer ‘kloppend’ maak. Dat wil zeggen, dat ik mij volledig realiseer dat ik de oude ervaring inclusief emoties/gevoelens heb meegemaakt, en dat de ervaring voorbij is en niet meer in het heden plaatsvindt – ik kan vanaf dan dus niet meer getriggerd worden. De herinnering aan de ervaring inclusief emoties/gevoelens wordt dan als het ware uit de amygdala via de hippocampus gearchiveerd in de archiefkast van het langetermijngeheugen, de prefrontale cortex (PFC). Daar waar de herinnering hoort 🙂 Lees verder