Angst voor de dood = oude pijnen → hier begrijp ik niks van

12:00 – Naar aanleiding van een commentaar van Edwin over ‘angst voelen’ op een bericht over de PRI-methode van Ingeborg Bosch dat ik vorig jaar heb gepubliceerd, heb ik besloten om voor mijzelf het e.e.a. op een rijtje te zetten. Ik ‘inner-weet’ en voel op intuïtief niveau dat Edwin gelijk heeft, maar ik ervaar nog enorm veel cognitieve – en daarmee dus lichamelijke – weerstanden om mijn angsten toe te laten, wat het allemaal nog veel kutter maakt hiernu. Dus zelfs nadat ik heb besloten om mijn angsten toe te laten en deze werkelijk te gaan voelen, is dat slechts stap 1. Stap 2, 3, 4, 5, etc. bestaan eruit de onbewuste identificaties die het voelen van angst onmogelijk maken te doorzien en los te laten. Dat ervaar ikzelf als heel erg lastig. Lees verder

Verdrongen emotionele pijn wordt toegevoegd aan het pijnlichaam

16:30 – Als kind niet vertrouwen op mijzelf vroeger = vasthouden aan het bekende = vasthouden aan het (negatieve) zelfbeeld = kiezen voor angst, waarmee ik de angst om er niet meer te zijn (= angst voor de dood) paradoxaal genoeg uit de wegga.

De realiteit is dat ik hiernu geen oude onvervulde behoeften heb, omdat ik alles gekregen heb wat ik toen nodig had: ik leef immers hiernu en ik ben kerngezond. Een ervaring van een oude onvervulde behoefte hiernu komt voort uit één of meer overtuigingen die ik hiernu geloof – en waarschijnlijk heb opgedaan in mijn kindertijd. Bijvoorbeeld: ‘ik heb een man/vaderfiguur nodig om gezien te worden’ of ‘ik heb een man/vaderfiguur nodig om liefde te ervaren’ of ‘ik heb een man/vaderfiguur nodig om het Leven aan te kunnen’. Het gevolg is dat ik in het bijzijn van vaak zachte en iets oudere mannen een drang naar liefde, waardering en aandacht ervaar (= projectie vaderfiguur). Lees verder

Het ego van een kind probeert constant emotionele pijn te voorkomen

18:30 – Het ego van een kind zal de verpletterende waarheid dat zijn behoeften in onvoldoende mate worden vervuld, niet verdringen en ontkennen omdat het die waarheid simpelweg niet kan hanteren. Immers, wat maakt het an sich nou uit of behoeften wel of niet in voldoende mate worden vervuld? Door bijvoorbeeld via primaire afweer ‘ik ben slecht’ of ‘ik ben waardeloos’ iets te geloven en daarmee een eigen ingebeelde werkelijkheid te creëren, verandert er an sich niets aan de omstandigheden → de behoeften van het ego van een kind worden nog steeds in onvoldoende mate vervuld. Lees verder

Afgesplitste boosheid wordt naar binnen gericht in de vorm van zelfhaat

11:00 – De volgende citaten zijn afkomstig uit het boek ‘Healing Developmental Trauma – How Early Trauma Affects Self-Regulation, Self-Image, and the Capacity for Relationship’ van Laurence Heller en Aline LaPierre (p. 148-149). Ik herken mijzelf – en de lichamelijk en psychische symptomen die ik hiernu ervaar – enorm in de volgende citaten. Voor mij kloppen de citaten als een bus en lijk ik na 15 jaar zoeken een verklaring, reden en oorzaak te hebben gevonden voor de lichamelijke en psychische problemen waar ik al jaren door geteisterd word. Eindelijk 🙂

“Kinderen die een significante hoeveelheid agressieve impulsen afsplitsen, zien maar twee mogelijkheden: identificeren met ‘goed’ maar machteloos – naar binnen gerichte boosheid/agressie – of als ‘slecht’ maar krachtig – naar buiten gerichte boosheid/agressie.” Lees verder

Mijn afgesplitste boosheid opnieuw toe-eigenen, voelen en integreren

13:00 – De gevoelloosheid, verdoving en dissociatie die ik hiernu ervaar is het gevolg van afgesplitste boosheid, woede en agressie die niet door mij toegeëigend is → ik was als kind niet bereid zijn om de boosheid richting mijn vader, moeder en voormalige pedofiel te erkennen, voelen en uit te drukken, omdat ik bang was iets te verliezen wat ik dacht nodig te hebben: liefde, waardering, warmte, aandacht, etc.

In plaats van mijn behoeften – of deze nu biologisch, intrinsiek of egoïstisch van aard waren – als kind te erkennen en voor mijzelf op te komen, koos ik voor de angst en schijnveiligheid van het bekende. De gevoelde boosheid verdrong en ontkende ik – en raakte vervolgens afgesplitst, waarna de afgesplitste boosheid een eigen leven ging leiden en zich richtte tot ‘het zelf’ in de vorm van zelfhaat en continue schuldig voelen. Een vernietigend en zelfdestructief mechanisme. Lees verder

Het geloof in het moeten bereiken van een catharsis is een afweermechanisme

21:30 – De afgelopen dagen heb ik als enorm heftig – met heel veel lichamelijke spanning, pijn, stress en energetische tintelingen – ervaren. Vorige week vrijdag was ik begonnen met het uiten van mijn boosheid richting mijn voormalige pedofiel en vader op papier. Ik heb toen een klein succesje geboekt met het bewust voelen van boosheid richting mijn voormalige pedofiel. Ik merkte ook dat ik nog steeds veel liefde voelde voor mijn voormalige pedofiel, wat mij verhinderde om echt boos op hem te kunnen worden. Een deel van mij geloofde nog steeds dat hij nooit wat verkeerd kan doen (of heeft gedaan), omdat hij mij alleen maar liefde geeft (of heeft gegeven). Aan deze overtuiging hingen nog een flink aantal andere overtuigingen die ervoor zorgden dat ik niet gezond boos of agressief richting mijn voormalige pedofiel kon zijn. Deze kant van het seksueel misbruik verhaal heb ik inmiddels bijna opgelost. Lees verder

Lichaamsbewustzijn ontwikkelen en verbeteren = uit de dissociatie komen

15:30 – Op dit moment ben ik het boek ‘Healing Developmental Trauma – How Early Trauma Affects Self-Regulation, Self-Image, and the Capacity for Relationship’ van Laurence Heller en Aline LaPierre aan het lezen. Pittig leesvoer. Het is mij inmiddels duidelijk dat ik een ontwikkelingstrauma heb opgelopen in mijn vroege jeugd, en dat het seksueel misbruik in mijn tienertijd eigenlijk de kers op de taart is. Ik heb altijd geprobeerd het trauma op te lossen d.m.v. het onderzoeken van overtuigingen, maar dat werkt dus niet. De gevolgen van een ontwikkelings- of shocktrauma vinden namelijk op biologisch, fysiologisch, emotioneel en psychisch niveau plaats, en is dus meer dan een ingebeeld verhaal in mijn hoofd. Lees verder

Ik dissocieer binnen de dissociatieve staat waarin iedereen verkeert

17:00 – Tijdens een mooie nazomerse wandeling vanmiddag bedacht ik mij dat het gaan geloven van een overtuiging – en daarmee het verdringen en ontkennen van de Waarheid – telkens een kleine dissociatie is. Vanaf het moment dat ik cumulatief overtuigingen ben gaan geloven, dissocieerde ik meer en meer van mijn innerlijke wezen en de intrinsieke en wezenlijke behoeften die daaruit voortkomen. Door het geloven van overtuigingen creëer, ervaar en droom ik een verzonnen werkelijkheid en dissocieer ik van de ultieme realiteit – de werkelijkheid zoals deze daadwerkelijk is. De droomstaat is een dissociatieve staat die als ‘normaal’ wordt beschouwd. Lees verder

Een eerste ontmoeting met de gevangen levensenergie

16:30 – Ik heb al eerder geschreven dat ik in een staat van onbeweeglijkheid, ‘bevriezing’ en dissociatie lijk te verkeren. Van buitenaf gezien lijken ik en het lichaam compleet normaal te functioneren, maar van binnen sta ik als het ware stil. Ik ervaar mijzelf op emotioneel, fysiek en energetisch niveau als vast, rigide en moeilijk beweeglijk. Toen ik vanochtend in bed langzaam wakker werd kwam ik opeens in contact met een levendige, opwindende levensenergie die ik angst zou kunnen noemen. Deze vorm van angst was compleet anders dan wat ik tot nu toe in mijn leven heb ervaren, omdat de energie sprankelde van levendigheid. De angsten die ik eerder in mijn leven heb ervaren voelden fysiek zwaar, belastend en verlammend. Lees verder