Ik moet iets doen om mijn oude pijn op te lossen → is dat waar?

20:00 – Ik ben vandaag weer door flink wat weerstand heen gegaan tijdens het uitwerken van een overtuiging via de vier vragen van Byron Katie. Ik ben me ervan bewust dat elke overtuiging in essentie een vorm van weerstand tegen ‘Dat Wat Is’ (de realiteit) is, maar het blijft bizar hoeveel weerstand ik kan ervaren als ik een overtuiging aan het onderzoeken ben. Dus als ik mijn innerlijke weerstand op wil lossen door een overtuiging te onderzoeken ervaar ik daar weer weerstand tegen, haha. Het ego wil blijkbaar gewoon dat alles hetzelfde blijft, mooi niet dus!

De weerstand die ik tijdens het schrijven voelde uitte zich voornamelijk lichamelijk via spanning, buikpijn, een opgezette buik, niet goed voelen, kramp in mijn kuiten, een wazige waarneming en niet goed kunnen concentreren. Ik merk dat het nog steeds veel van me vergt om daar geen aandacht aan te besteden en het gewoon te laten voor wat het is. Gewoon leren negeren, nou ja, gewoon, haha.

Hoe kan ik mijn oude pijn oplossen?

De overtuiging die ik aan het onderzoeken ben is:

“Ik moet iets doen om bij mijn oude pijn te komen zodat ik deze op kan lossen; de oude pijn komt namelijk niet vanzelf ‘naar boven’ – ik weet hoe de oude pijn eruit zou moeten komen en hoe deze eruit zou moeten zien .”

Een paar inzichten die ik vandaag via zelfonderzoek heb opgedaan zijn: Lees verder

Video

More and More, Deep and Deeper

Lilja Bloom - More And More (Parov Stelar Remix)

Ik vind dat ik een erg goede muzieksmaak heb -- dat is mijn mening, haha. Ik houd eigenlijk van heel veel soorten muziek; van (hard)rock tot R&B en elektronica, en van hardcore tot heavy metal, rap en klassiek. Ik ben van mening dat in elke muzieksoort wel pareltjes te vinden zijn, al ben ik wel erg kieskeurig. Het samenstellen van lijsten op Spotify is dan ook een flinke tijdsinvestering gebleken 🙂

Natuurlijk speelt muziek ook een belangrijke rol bij mijn zelfonderzoek. Zo nu en dan vallen bepaalde zinnen en/of woorden in muziekteksten mij ineens op en raken mij. Zo ook  de woorden ‘deeper and deeper’ in dit nummer van Lilja Bloom in samenwerking met Parov Stelar. Ik was in het begin wel overigens in de veronderstelling dat ze ‘digging deeper’ zong haha. ~ lzv

Citaat

Verder

“Op de weg naar Verlichting bevindt zich een toverwoord. Dat is je mantra, je strijdkreet. Dat woord is ‘verder’. Dat is héél belangrijk, echt waar. We hoeven ons nu nog niet bezig te houden met hoe belangrijk ‘verder’ wel is, neem alleen maar van mij aan dat het dat is. Op een dag, misschien nog in dit leven, wordt het proces van ontwaken bij je in gang gezet, en dan kan een woord als ‘verder’ als een heel krachtige talisman dienen.” ~ Jed McKenna in ‘Spirituele Verlichting? Vergeet het maar!’

Eindgesprek van ASS-onderzoek en PRI-huiswerk

22:00 – Vandaag heb ik een interessante dag gehad. Deze middag had ik namelijk een eindgesprek met een GZ-psycholoog die n.a.v. mijn hulpvraag een ASS-onderzoek voor mogelijk klassiek autisme, Asperger of PDD-NOS bij mij heeft onderzocht. De afgelopen weken heb ik vragenlijsten ingevuld, een interview samen met mijn moeder gehad en een uitgebreide IQ-test gedaan, waar een heleboel interessante informatie uit is gekomen in het kader van zelfacceptatie en zelfonderzoek.

On eerlijk te zijn ben ik erg blij met wat ze terugkoppelde. Ik zal daar in een later bericht uitgebreider op ingaan aangezien ik het eindverslag pas later van haar krijg. Voor mijzelf was het belangrijk om te weten om bepaalde karaktertrekken, eigenschappen en gedragingen nu voortkomen uit PTSS als gevolg van seksueel misbruik en andere ervaringen in mijn jeugd, of dat het gewoon ‘ingebakken’ is en deel uitmaakt van het beestje 🙂

Hoe dan ook, ik ben reuzeblij met de informatie die ik ook weer kan gebruiken voor mijn zelfonderzoek en in het verlengde daarvan bij mijn zelfacceptatie, het volledig en onvoorwaardelijk accepteren van wie ik ben. Lees verder

Wat is de aard van het ego?

Op deze vraag is geen antwoord te geven, immers goed zelfonderzoek leidt tot het oplossen van de gestelde vraag. Als ik de aannames heb onderzocht op waarheid en heb doorzien, dan wordt het stellen van de vraag onzinnig. Laat ik eens een poging wagen en kijken waar ik op uitkom.

“Wat is de aard van het ego?”

Regelmatig zeggen mensen en autoriteiten dat het ego een overlevingsmechanisme is. Overleven veronderstelt dat het ego zichzelf in stand wil houden, maakt niet uit in welke vorm, zolang het maar blijft bestaan. Dan stuit ik dus al heel snel op het concept ‘bestaan’ → onderzoeken.

Bijna iedereen identificeert zich met het ego; we geloven allemaal dat we een afgescheiden personage zijn in een echt bestaande wereld. Tot dusverre niets nieuws. In de wereld zie ik dood en verderf in allerlei vormen waaronder mensen die zelfmoord plegen. De ene mens wil sterven voor zijn land, de andere mens wil sterven voor zijn religie en weer een andere mens wil sterven omdat hij het leven niet meer aankan en er gewoon klaar mee is. En zo zijn er waarschijnlijk nog talloze redenen te vinden waarom iemand zelfmoord pleegt. Lees verder

Het denken – hoe werkt het en waar is het goed in?

Een belangrijk onderdeel van het ego is ‘het denken’ en het vermogen tot logisch redeneren. Ik ben me aan het verdiepen in de werking van de hersenen en het denken om daarmee andere overtuigingen, ideeën en concepten die ik heb over mijzelf en het Leven op te kunnen lossen. Laat ik eerst met de definities van cognitie en het denken van Wikipedia beginnen, waarna ik mijn eigen ideeën over het denken beschrijf.

“Cognitie is het vermogen tot kennisverwerving door waarneming en het verwerken van de daarmee opgedane informatie door het denken.”

“Denken kan omschreven worden als een innerlijk of mentaal proces waarbij een beeld of voorstelling (van iets of iemand), herinnering (van iets of iemand), of idee (inzicht, begrip, plan) wordt gevormd. Nadenken, overwegen, zich te binnen roepen zijn aan denken verwante begrippen.”

Deze twee definities zijn vrij algemeen van aard en dat komt waarschijnlijk omdat het de eerste zinnen zijn van de desbetreffende pagina’s op Wikipedia, haha. Laat ik eens kijken of ik er zelf iets zinnigs over kan zeggen om het voor mijzelf helder te krijgen. Lees verder

Oeps de wekker niet gezet… En mijn traumaverhaal ontmantelen

00:00 – Het lijkt wel of ik dit dagelijks schrijf, maar ik heb weer superslecht geslapen. Ik werd wakker en zat helemaal in mijn hoofd, ik was niet geaard en aanwezig, ik en voelde veel lichamelijk spanning. Niet fijn om een dag zo te beginnen, omdat het sowieso niet prettig is om zo op te staan natuurlijk, haha, maar daarnaast kost het me vaak een aantal uren om echt weer te zakken in mijn lichaam.

Gisteravond heb ik besloten om op volledig op mijn ‘inner-weten’ te vertrouwen en de wekker niet te zetten, ondanks dat ik pas om 02:00 uur ging slapen en ik om 08:30 uur richting het station moest voor de vierde en laatste cursusdag over trauma en traumatisering. En ik werd gewoon om 08:02 uur wakker, hoe bestaat het, haha. Geniaal hoe dat werkt. Wellicht dat ik daar onrustig door heb geslapen, omdat ik normaal gesproken een erg tijdgericht persoon ben en ook vaak bang ben om ergens te laat te komen – zal ook wel deels met mijn halve autisme te maken hebben. Ik was vanochtend in ieder geval op tijd 🙂

Mijn traumaverhaal ontmantelen

Ik kwam zojuist tot de conclusie dat de enige manier om een trauma werkelijk op te lossen is (en niet alleen een plekje te geven) is het verhaal wat erbij hoort compleet te ontmantelen. Het verhaal helemaal uit te pluizen en alle ideeën, gecreëerde verbanden en getrokken conclusies in kaart te brengen en te onderzoeken.

Ik ben er zojuist aan begonnen en ik begin een voorzichtige indruk te krijgen van hoezeer ik mij altijd heb belast door te blijven geloven in én vast te houden aan mijn traumaverhaal. Ik zeg eerlijk dat het natuurlijk makkelijk is om bewust te zijn dat niets absoluut waar is, maar om het ook echt totaal te weten is toch een ander verhaal. Mijn traumaverhaal heeft de afgelopen twintig jaar flinke vormen aangenomen, dus het wordt een pittige klus om het te ontrafelen. ~ lzv

Wat is het verschil tussen een gedachte en een overtuiging?

Een belangrijk onderdeel van zelfonderzoek is het onderzoeken van de verschillende begrippen, concepten en systemen die van invloed zijn op het maken van keuzes én mijn gedrag in het NU. Daarop stuitte ik op de volgende vraag:

“Wat is het verschil tussen een overtuiging en een gedachte? Hoe weet ik dat?”

Een gedachte is voor mij per definitie emotieloos en kan verschijnen in bewustzijn zonder dat ik er iets mee moet of hoef. Een overtuiging daarentegen zit emotionele lading aan – dat kan zowel positief als negatief zijn, omdat ik ervan overtuigd ben dat de overtuiging waar is. De emotionele lading zorgt voor ‘bewijs’ van de overtuiging, maar is volgens mij ook het resultaat van het geloof erin. Dus de emotionele lading heeft een zelfversterkend effect op de overtuiging → het houdt de overtuiging in stand.

Een overtuiging is altijd onderdeel van het ego, omdat ik geloof dat de overtuiging waar is. Vanaf het moment dat ik een overtuiging op waarheid heb onderzocht en doorzie, verliest de overtuiging direct zijn kracht en ervaar ik er ook steeds minder emotionele lading bij → de betovering is verbroken.

Een overtuiging

  • Een overtuiging is altijd waar.
  • Een overtuiging heeft altijd een bepaalde mate van emotionele lading – positief of negatief.
  • Een overtuiging is vaak dwingend en repeterend.
  • Een overtuiging neemt ‘bezit van mij’.
  • Ik ben altijd gehecht (positief of negatief) aan een overtuiging = identificatie = onderdeel van het ego = ‘mij’ en ‘ik’.

Het doorzien van een overtuiging leidt tot scheiding van de gedachte en de emotionele lading → ze versterken en bewijzen elkaar niet meer. De gedachte en emotionele energie zijn vanaf dat moment twee onafhankelijke verschijningen in bewustzijn, die allebei steeds meer hun kracht verliezen omdat ik ze geen macht meer geef door erin te geloven. Lees verder

‘Hij denkt dat hij alles beter weet’ → projectie

10:00 – Bij een vriend heb ik regelmatig de gedachte ‘hij denkt dat hij alles beter weet’, wat natuurlijk een dikke projectie is. Ik bedacht me vanmorgen dat ‘ik eigenlijk alles beter weet’, haha. Hiermee bedoel ik niet dat ik de waarheid in pacht heb of iets dergelijks, maar dat ik vanuit afhankelijkheid bijna nooit mijn mening durf te geven of ergens tegenin durf te gaan, omdat mijn kernovertuigingen zeggen dat ‘ik niet belangrijk ben’ en ‘ik er niet toe doe’. Echt te grappig dit.

Ik wijs mijzelf dus compleet af en projecteer die afwijzing vervolgens op mijn vriend (en anderen), waardoor ik met hem in conflict raak. Ik merk steeds meer dat ik eigenlijk heel eigenwijs en kritisch ben, niet zozeer om mijn eigen gelijk te bewijzen of als pronkstuk van mijn ego, maar meer om datgene wat iemand zegt of beweert in twijfel te durven trekken. Die eigenschappen heb ik altijd veroordeeld als ‘slecht’ en in combinatie met de kernovertuiging ‘ik weet niets’ heeft het een desastreus effect. Allemaal onzin natuurlijk.

Accepteren ‘Dat Wat Is’

De realiteit accepteren = accepteren ‘Dat Wat Is’. Ik vind dit zo ontzettend lastig, omdat het accepteren niet alleen betrekking heeft op de ‘buitenwereld’, maar veel meer op ‘wat er in mij leeft’. Met andere woorden, ik kan nooit de realiteit onvoorwaardelijk accepteren als ik mijzelf blijf afwijzen en in de afhankelijkheid blijf hangen – in welke vorm dan ook. Dat lijkt en is misschien een inkopper, maar het bewust worden van én toelaten van alle eigenschappen van mijzelf is een flinke uitdaging! ~ lzv

Extreme zelfafwijzing, cognitieve dissonantie en ‘inner-weten’

Ik heb de realiteit accepteren altijd geïnterpreteerd en naar mijzelf toe vertaald als: alles is prima, alles moet kunnen, er is geen probleem, ik moet alles gewoon accepteren, het probleem zit in mij, mijn mening doet er niet toe, ik moet alles goed vinden, ik weet er niks van, de spanning die ik voel is een projectie, wat ik voel is niet waar en heeft geen betekenis, etc. Dit heeft niks met de realiteit accepteren te maken, maar alles met mijzelf voor de gek houden! Het enige wat ik continue naar mijzelf communiceer is: ‘ik doe er niet toe’ en ‘ik ben niet belangrijk’, oftewel ‘ik besta niet’ en ‘let maar niet op mij, want ik heb geen behoeften’. Dit is een extreme vorm van ontkenning van behoeften (OvB) zoals beschreven door Ingeborg Bosch, zie dit eerdere bericht.

Ontkenning van behoeften is het allerlaatste afweermechanisme dat het ego gebruikt met als kernovertuiging ‘er is geen probleem’. Hiermee rationaliseert het ego elk onaangenaam gevoel of spanning weg, en het gedrag is er alleen maar op gericht om moeilijkheden en conflicten te vermijden in plaats van ze aan te gaan. Het is een extreme en allerlaatste vorm van zelfafwijzing → het ultieme slot op de deur.

Cognitieve dissonantie → volg ik mijn ‘inner-weten’?

Een interessant begrip waar ik – in het kader hiervan – aan moest denken was cognitieve dissonantie:

“Cognitieve dissonantie is een term die in de psychologie wordt gebruikt voor het onaangename gevoel dat we ervaren wanneer onze gedachten en overtuigingen met elkaar in botsing komen.” ~ Jed McKenna in Spirituele Oorlogvoering

Samenvattend komt het erop neer dat ik alle onaangename gevoelens en/of spanningen die ik ervaar accepteer zonder te onderzoeken of ik wel ‘juist’ handelde in een specifieke situatie of dat ik wel in een specifieke situatie ‘moest’ blijven zitten – en deze dus niet opnieuw ‘moet’ opzoeken. Met andere woorden, volg(de) ik wel mijn ‘inner-weten’ in een specifieke situatie of rationaliseer ik de lichamelijke signalen die ik krijg gewoon weg door te geloven in een nieuwe overtuiging. Lees verder