Een ervaring kan nooit een doel op zich zijn

08:00 – Ik heb lang geloofd dat als ik het tegengestelde ervaar van datgene waar ik bang voor ben, ik als gevolg daarvan de gerelateerde overtuiging(en) en angst vanzelf loslaat. Mijn directe ervaring is dat dit niet klopt. Je kan natuurlijk een keer een bepaalde ervaring op willen doen, maar het kan wat betreft het loslaten van een overtuiging nooit een doel op zich zijn.

De ‘fout’ die ik maakte is dat ik de relatie tussen een ervaring – overtuiging(en) – emoties/gevoelens nooit heb onderzocht. Hoe deze drie factoren samenwerken en elkaar versterken als systeem van het ego. Ik ben zelf tot de conclusie gekomen dat ik alleen een overtuiging kan loslaten na goed zelfonderzoek. Wat volgt is dat ik automatisch een nieuwe ervaring opdoe als gevolg van het loslaten van de overtuiging(en). Ik merk dat sommige inzichten bewust bekrachtigd moeten worden in een ervaring, maar ook dit is niet altijd het geval. Soms wel, maar ook vaak niet.

Als ik terugkijk op de afgelopen 3 jaar, dan ben ik voornamelijk bezig geweest met het opdoen van nieuwe ervaringen, maar niet met het loslaten van overtuigingen. En dat terwijl ik in de veronderstelling was dat ik goed bezig was met het opdoen van al mijn nieuwe ervaringen. Zonder goed zelfonderzoek kun je je hele leven ervaren wat je wilt, zonder ook maar een millimeter dichter bij ‘Verlichting’ te komen. Ik heb de afgelopen maand dan ook besloten om mijn focus te verleggen naar BINNEN BINNEN i.p.v. BUITEN BUITEN, wat inhoudt dat ik mijn basishouding heb veranderd van ‘doen’ in ‘niet-doen’. Meditatie helpt mij daar enorm bij. ~ lzv

Notitie

Overtuigingen zijn allemaal kleine weerstandjes tegen het Leven

Overtuigingen zijn in feite allemaal kleine weerstandjes tegen het Leven. Ik ervaar de dualiteit omdat ik in allerlei overtuigingen geloof. Ik ervaar ook beide kanten van de overtuigingen waar ik in geloof. Bijvoorbeeld: goed en fout, consequent en inconsequent, mooi en lelijk, arm en rijk, schuld en onschuld, duur en goedkoop, blij en bedroefd, schaamtevol en schaamteloos, etc. Alle overtuigingen zijn kleine ‘muurtjes’ om mijzelf af te schermen tegen de verpletterende waarheid: er is in werkelijkheid niets. Aan de andere kant vormen al die overtuigingen in de vorm van weerstandjes en kleine ‘muurtjes’ wel de persoon die ik geloof te zijn. Dilemma, haha. ~ lzv

Het pijnlichaam is volledig opgelost

21:00 – Vandaag ben ik tot de wonderbaarlijke conclusie gekomen dat mijn pijnlichaam na vijf dagen volledig is opgelost. Afgelopen zaterdag had ik een extreem zware dag, omdat ik de hele dag in de greep van het pijnlichaam was. Pas ’s avonds laat viel – door het bekijken van een video van Mooji – het kwartje en doorbrak ik de identificatie: ik probeerde nog steeds het pijnlichaam vanuit de persoon op te lossen, waardoor ik het pijnlichaam en mijn personage alleen maar in stand hield. Zie dit eerdere bericht voor een beschrijving van de relatie tussen het pijnlichaam en de persoon .

Afgelopen zondag was het pijnlichaam inmiddels zachter geworden en had het zich verspreid over een groter gebied in mijn buikregio. Later die dag bewoog het ook naar de nieren en de achterkant van mijn lichaam. De nieren voelden pijnlijk aan zonder dat ik mij eraan stoorde en ertegen verzette. Ik heb de afgelopen dagen 4-5 liter water per dag gedronken en het lijkt erop dat het pijnlichaam is opgelost en verwerkt via de nieren en het blaassysteem. De nieren zijn het zuiverings- en filteringssysteem van het lichaam, dus het verbaast mij niets dat ik het oplossen van het pijnlichaam aan deze twee kleine, maar o zo belangrijke organen te danken heb! Lees verder

Wat wil ik nu werkelijk?

11:30 – Afgelopen woensdag heb ik een belangrijke beslissing genomen door bij de organisatie weg te gaan die mij begeleidde bij mijn zelfonderzoek en ontwikkeling. De manier hoe ik tegen zelfonderzoek aankijk verschilt fundamenteel met die van hen, en dat was een van de dingen die begon te wringen. Daarnaast heb ik veel vrijwilligerswerk gedaan op online gebied, maar ik voel sterk dat ik daar geen zin meer in heb en dat het tijd is om mijn eigen weg te gaan en volledig op mijzelf te vertrouwen. Eng, spannend en avontuurlijk tegelijk 🙂

De huidige situatie

De situatie is op dit moment als volgt. Ik heb een bijstandsuitkering van € 946,73 in de maand. Ik heb geen relatie en praktisch geen vrienden – al ken ik wel redelijk wat mensen, maar ik heb er op dit moment ook geen behoefte aan. Onlangs is bij mij vastgesteld dat ik ongeveer de helft van de kenmerken van autisme heb. En ik heb zo nu en dan nog steeds last van het pijnlichaam en lichamelijke spanning als ik getriggerd word. Al met al een prima uitgangspositie om verder te gaan met mijn zelfonderzoek. Lees verder

Ik weet niet wat ik moet doen en ik kan daarom niet kiezen → is dat waar?

20:00 – Ik heb regelmatig het gevoel dat ik niet weet wat ik moet doen en niet weet wat ik moet kiezen. Ik ervaar dan zoveel opties en keuzemogelijkheden die ik allemaal op een cognitieve manier wil afwegen tegen elkaar, wat natuurlijk onmogelijk is. Dat veroorzaakt stress, spanning en enorme twijfel in mijzelf, waardoor ik dus niet weet ik wat ik moet doen en wat ik moet kiezen. Vervolgens doe ik eigenlijk maar niets en kies ik er eigenlijk voor om niets te kiezen.

Het maken van een keuze is voor mij een van de moeilijkste vaardigheden die er bestaan. Ik kan ook zien dat ik hier in mijn jeugd al moeite mee had en ik mijzelf heb aangeleerd om conflicten en moeilijke situaties te vermijden. Tijd om dit gedrag eens grondig te onderzoeken!

De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik weet niet wat ik moet doen en ik kan daarom niet kiezen (twijfelen), en ik mag niet kiezen en geen fouten maken, want anders wordt mama boos.”

Een aantal belangrijke inzichten die ik via zelfonderzoek heb opgedaan zijn: Lees verder

Afhankelijk en onafhankelijk gedrag, een eerste opzet!

23:00 – Ik heb mij altijd zeer afhankelijk gevoeld richting oudere mannen, waar waarschijnlijk een oude onvervulde behoefte uit mijn kindertijd aan ten grondslag ligt. Mijn vader was een alcoholist en verdween uit mijn leven toen ik 7-8 jaar oud was. Mijn moeder heeft hem toentertijd een brief geschreven dat mijn zusje en ik later contact met hem opzoeken als we dat willen, aangezien hij de laatste twee jaar onregelmatig, te laat of regelmatig helemaal niet op kwam dagen. Met twee teleurgestelde kinderen als gevolg.

Mijn eerste onderzoeksvragen om mijn afhankelijkheid richting oudere mannen te onderzoeken zijn:

“Wat zijn afhankelijkheid en onafhankelijkheid?”

“Welk gedrag hoort daarbij?”

Afhankelijkheid is een staat van zijn waarin ik iets nodig denk te hebben van een ander. Dit nodig hebben is een oude onvervulde behoefte of overtuiging die ik heb opgedaan in mijn jeugd. Ik denk datgene nodig te hebben om te kunnen functioneren, werken, leven, etc. Ik geloof dat als ik niet krijg wat ik denk nodig te hebben, dat er dan consequenties aan verbonden zijn.

Onafhankelijkheid is een staat van zijn waarin ik vrij ben van de illusie dat ik iets nodig denk te hebben van iemand om mijn leven te kunnen leiden als een man. Ik ben volledig aanwezig in het hiernu en in staat zelfstandig besluiten te maken op basis van mijn eigen inzichten en het vertrouwen in mijzelf. Lees verder

Notitie

Oude onvervulde behoefte = denken iets nodig te hebben

Het verschil tussen mijn behoefte aan iets dat ik als kind ervoer en dat wat ik werkelijk nodig had om te blijven leven = oude onvervulde behoefte hiernu.

Oude onvervulde behoefte hiernu = denken iets nodig te hebben hiernu.

Denken iets nodig te hebben hiernu = het ego.

Het ego = fucked up en zelfdestructief.

~ lzv

Notitie

Iemand de schuld geven

Iemand de schuld geven is niets anders dan blijven geloven in een verhaaltje dat ik volledig afhankelijk was in een bepaalde situatie en niets anders kon doen dan ik heb gedaan. Het is een afweermechanisme om geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijzelf en wat ik ervaar, omdat ik bang ben om keihard te falen. Dus verzin ik een verhaaltje waarin iemand anders de schuld krijgt. Net zo makkelijk, hoef ik niet meer naar mijzelf en mijn gedrag te kijken, haha. ~ lzv

Angst om te falen in het leven

11:00 – Zojuist heb ik een leuk stukje geschreven over ‘iemand anders de schuld geven’ waarin ik tot de conclusie kom dat ik dat alleen maar doe om geen verantwoordelijk te nemen voor mijzelf, mijn gedrag en mijn angst om te falen. Ik stond net in de keuken een broodje te smeren en moest terugdenken en hard lachen om herinneringen uit mijn middelbare schooltijd. Een woord dat wij binnen onze vriendengroep veelvuldig gebruikten om elkaar op een grappige manier aan te spreker was ‘faler’. Toen had ik eigenlijk niet door wat het woord precies betekende, omdat ik mijn faalangst al effectief had verdrongen en er flinke muren van afweer omheen had gezet. Kortom, ik had er geen contact meer mee.

Ik heb het woord toentertijd overigens niet geïntroduceerd binnen onze vriendengroep, maar terugkijkend leefde de angst om te falen in het leven al flink bij een aantal anderen. De angst om fouten te maken en het verkeerd te doen, omdat het allemaal perfect moet. Onzin natuurlijk, maar ik kan me voorstellen dat het voor een tiener een heftige en intense periode is waarin hij wordt geconfronteerd met zijn eigen angst om te falen en de eisen die de maatschappij aan hem stelt. Die eisen worden natuurlijk niet werkelijk aan hem gesteld, dat is ook maar weer een verhaaltje waar we in geloven om maar geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor onszelf en niet te leren vertrouwen op onszelf. Allemaal verhaaltjes die niet waar zijn. Allemaal onzin. ~ lzv

De werking van het egovliegwiel en keihard afkicken ervan

14:00 – Afgelopen woensdag ben ik dus weggegaan bij de organisatie die mij begeleidde bij mijn zelfonderzoek en ontwikkeling, zie dit bericht. In een e-mail heb ik mijn besluit toegelicht en vervolgens verstuurd naar degene die de organisatie heeft opgezet en de leiding heeft. Hij reageerde heel vriendelijk en zei dat hij het al aan zag komen. Dat verbaast me niets, haha. Vervolgens heb ik mijn besluit later die dag gecommuniceerd in de ‘organisatie-app’, omdat ik de afgelopen jaren ook regelmatig vrijwilligerswerk deed. Aan de reacties was te merken dat niet iedereen even ‘amused’ is. Het zij zo. Voor mij zijn dit besluit en het stoppen met traumatherapie mijn eerste belangrijke keuzes in mijn leven die ik onafhankelijk heb gemaakt. En het voelt geweldig dat ik durf op mijzelf te vertrouwen, wat iedereen ook zegt!

Mijn websites overzetten

De afgelopen jaren hebben we er gezamenlijk voor gekozen om alle websites – inclusief die van mijzelf – op een snel hostingplatform te installeren, voornamelijk vanwege de kosten. Omdat ik dus uit de organisatie ben gestapt, ben ik woensdag, donderdag en vrijdag al ontzettend druk geweest om mijn websites en domeinnamen over te zetten op een ander hostingplatform en alles op beide platforms opnieuw te configureren. Het valt helaas een beetje tegen. Lees verder