Notitie

De paradox van de afweermechanismen

Als ik niet op mijzelf vertrouw – hiermee bedoel ik niet mijn ‘inner-weten’ volg, dan heb ik meer kans op pijn, creëer ik pijn in mijzelf en kom ik in situaties terecht die pijn in mij teweegbrengen. Werkelijk op mijzelf én het onbekende vertrouwen levert minder pijn op is mijn directe ervaring.

Als ik vasthoud aan een afweermechanisme en handel op basis van angst en wantrouwen, dan heb ik meer kans op pijn en kom ik in situaties terecht die pijn met zich meebrengen. Angst, schijnzekerheid en schijnveiligheid met meer kans op pijn, of vertrouwen op mijzelf en het onbekende en minder kans op pijn.

Conclusie: als ik vasthoud aan mijn overtuigingen, handel op basis van angst en blijf hangen in een afweermechanisme levert dat meer pijn op. Exact en precies het tegenovergestelde effect van wat afweermechanismen zouden moeten ‘opleveren’ → minder of geen pijn. Dit noem ik de paradox van de afweermechanismen. ~ lzv

Notitie

Tegen wie praat de stem?

Tegen wie praat de stem die ik hoor in mijn hoofd? De stem moet tegen ‘iemand’ praten om ‘gehoord’ te kunnen worden. Geef ik er gehoor aan of niet? Vaak wel, maar ook steeds vaker niet. Die vrijheid in keuze begint zich steeds nadrukkelijker te manifesteren.

Identificatie met de stem creëert de ervaring van een persoon met problemen, waarna het drama begint. Zonder identificatie is er rust en vrede in mijzelf, maar tegelijkertijd is er ook ‘niemand’ aanwezig. ~ lzv

Notitie

De paradox van het ik

Het geloof in wie ik denk te zijn, ik, is exact en precies de weerstand tegen datgene wat ik niet durf te zijn: werkelijk Mezelf. Het hele illusionaire ik is één groot afweermechanisme tegen het Leven, dat is Mezelf. Zolang ik de illusie heb dat ik iemand ben, blijf ik het Leven, dat is Mezelf, afwijzen. Dit noem ik de paradox van het ik, die ik ontzettend grappig vind. ~ lzv

Het ego = het denken, maar niet vice versa

10:30 – Het ego is een illusie van het denken. Het ego is het resultaat van het denken. Het ego is volledig afhankelijk van het denken. Zonder identificatie met het denken bestaat er geen ego. Zelfs emoties en gevoelens worden veroorzaakt, bestempeld en geïnterpreteerd door het denken. Deelconclusie: het ego = het denken.

Maar is het denken ook afhankelijk van het ego? Kan het denken bestaan zonder het ego? Mijn eerste ingeving is ‘ja’, maar dat is een aanname aangezien ik mij nog volledig identificeer met het ego. Als de gehechtheid aan het ego verdwenen is en ‘Verlichting’ is bereikt, dan besta ‘ik’ nog steeds en ben ik in staat om te denken, alleen zit er geen waarheid meer in. Gedachten komen en gaan zonder dat ik mij er dan mee identificeer, omdat ze geen waarheid meer bevatten. Deelconclusie: het denken ≠ het ego.

De hersenen en het denken

De hersenen en het denken zijn niet hetzelfde. Het denken is een functie van de hersenen, maar de hersenen hebben vele functies om het organisme levend en vitaal te houden, zoals lichaamstemperatuur, hartslag, ademhaling, bloeddruk, balans houden en nauwkeurig bewegingen maken, praten, luisteren, gevoel, geheugen, bewustzijn, etc. Dus ook de hersenen zijn niet afhankelijk van het ego. Deelconclusie: de hersenen ≠ het ego. Lees verder

Het verschil tussen de waarnemer en de waarnemende controleur

17:00 – Ik heb vaak moeite om onpartijdig waar te nemen, omdat, hoe zal ik het zeggen, ik altijd het gevoel heb dat ik waarneem vanuit mijn hoofd op een controlerende manier. Het is een soort van top-down waarneming, waarbij deze waarnemende controleur allerlei voorwaarden heeft t.o.v. wat er in mij verschijnt aan emoties, gevoelens en andere sensaties. Dit waarnemen gebeurt dan ook met een enorme focus. Zojuist had ik dit inzicht en ik merkte ineens het verschil tussen controlerend waarnemen en zuiver waarnemen zonder ergens op te focussen. Mijn bevindingen zijn:

De waarnemende controleur

  • Deze wortelt in angst en wantrouwen.
  • Emoties, gevoelens en andere sensaties zijn voorwaardelijk welkom.
  • Vanuit angst voor dat wat er verschijnt in mijzelf, heb ik de waarnemende controleur gecreëerd en altijd in stand gehouden → identificatie.

De onpartijdige waarnemer

  • Deze is gebaseerd op vertrouwen.
  • Alles is welkom → onvoorwaardelijke acceptatie van dat wat er verschijnt.
  • De onpartijdige waarnemer verschijnt direct, zodra ik mijn identificatie met de waarnemende controleur loslaat.

~ lzv

Ik moet altijd productief zijn en mag geen tijd verspillen → is dat waar?

23:00 – Ik geloof dat ik altijd productief moet zijn, omdat ik geloof dat ik te weinig tijd heb voor mijn activiteiten, zoals zelfonderzoek. Ik geloof dus dat er zoiets bestaat als te weinig tijd hebben. Echter, de ervaring van tijd is een projectie van het ego (lees: het denken), en het enige wat eindig is, is het ego zelf en daarmee dus ook de tijd. Tijd voor een onderzoekje dus, haha.

De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik moet altijd productief zijn en mag geen tijd verspillen aan onzinnige dingen, lummelen en niksen.”

Een aantal belangrijke inzichten die ik via zelfonderzoek heb opgedaan zijn: Lees verder

Oude onvervulde behoefte = oude overtuiging projectie in het hiernu

10:30 – Er bestaat in werkelijkheid niet zoiets als een oude onvervulde behoefte, omdat ik in mijn kindertijd alles heb gekregen wat ik nodig had → immers, ik leef nog en ik ben kerngezond.

Ingeborg Bosch schrijft in haar boeken dat een oude onvervulde behoefte nooit meer te vervullen is en daar heeft ze helemaal gelijk in. Echter, de ‘fout’ die zij maakt is dat ze gelooft dat wij vroeger als kinderen niet alles heb gekregen wat we nodig hadden en dat we daarom nog oude onvervulde behoeftes en oude pijnen met ons mee zouden dragen. Deze redenering klopt van geen kant en wel hierom.

Oude onvervulde behoefte = primaire afweer projectie in het hiernu

Een oude onvervulde behoefte is in werkelijkheid een oude overtuiging die hoort bij het afweermechanisme ‘primaire afweer’ en de drang naar bevestiging, goedkeuring, erkenning, waardering, liefde, etc. die daaruit volgt. Een voorbeeld van zo’n overtuiging is ‘ik doe het nooit goed’ met de drang naar goedkeuring dat ik het hiernu wel ‘goed’ doe. Door deze oude overtuiging te geloven creëer ik hiernu de ervaring EN de behoefte dat ik hiernu iets nodig heb van een ander (projectie). En vervolgens zeg ik dat die behoefte die ik hiernu ervaar een oude onvervulde behoefte is, maar dat is dus absoluut niet waar. Die behoefte die ik hiernu ervaar creëer ik door te geloven in een oude overtuiging uit mijn kindertijd → ‘ik doe het nooit goed’ met als gevolg de drang naar goedkeuring van een ander. Lees verder

De ontmoeting met mijn zus

21:30 – Vandaag heb ik mijn zus sinds een paar maanden weer gezien en dat was leuk. Ik heb met haar een potje Kubb gespeeld in het park; een houten spel waarbij je als eerste de vijf houten torens van je tegenstander en vervolgens de koning om dient te gooien met houten staven van zo’n 30 cm. De eerste twee keer won zij, de laatste keer ging ik als winnaar van het veld af. Ik merkte dat ik toch nog de drang heb om te willen winnen, waardoor ik steeds slechter ging gooien. Precies het tegenovergestelde van wat mijn ego wil: winnen. Weer zo’n paradox waar het Leven vol mee zit. Grappig.

Ik heb even zitten kijken en ik zie dat donderdag 9 augustus de heugelijke dag was dat mijn pijnlichaam na vijf dagen helemaal was opgelost. Ik heb sinds mijn tienertijd met een zwaar pijnlichaam rondgelopen – zo’n 15-20 jaar in totaal, en nu is het gewoon letterlijk verdwenen. Ik voel geen pijn en angst meer, niks, 0,0. Het is en blijft een aparte gewaarwording omdat ik nooit had gedacht het pijnlichaam op een gemakkelijke, ontspannen en betrekkelijk pijnloze manier los te laten. Lees verder

De PRI-methode + afweermechanismen → mijn visie met eindconclusie

14:00 – De afgelopen zes weken heb ik veel tijd besteed aan het doorgronden van de vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die Ingeborg Bosch beschrijft in haar boeken over Past Reality Integration (PRI). Ik vind de door haar vastgestelde en beschreven afweermechanismen van het ego effectief en goed om mee te werken in de praktijk.

Er bestaat geen oude onvervulde behoefte en oude pijn

Ingeborg Bosch veronderstelt in haar theorie dat er altijd een verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – uit de kindertijd ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen. In dit eerdere bericht ga ik helemaal in op haar basistheorie mocht je dat interessant vinden. Echter, mijn conclusie is dat haar basisveronderstelling niet klopt. Immers, ik heb hiernu niets nodig en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik toen nodig had aangezien ik hiernu zelf het levende, gezonde bewijs daarvan ben.

Het allerbelangrijkste bewijs voor mijn conclusie is dat ik het pijnlichaam zelf volledig heb weten op te lossen door eigenwijs te zijn en de ideeën van Ingeborg Bosch op waarheid te toetsen. Het idee dat er dus verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen is dus niet waar → er bestaat geen verdrongen oude pijn en oude onvervulde behoeften hiernu. Wil je weten waarom het lijkt alsof je hiernu een oude onvervulde behoefte ervaart? Bekijk dan dit bericht.

De verpletterende waarheid is de angst voor de dood

De vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – hebben volgens Ingeborg Bosch allemaal de functie de verpletterende waarheid te ontkennen dat onze behoeften als kind in onvoldoende mate werden vervuld, omdat we dat volgens haar niet aankonden. Ook hier slaat Ingeborg Bosch de plank mis, omdat de enige verpletterende waarheid die wij als kind verdrongen en ontkenden de angst voor de dood is én de realiteit dat er letterlijk ‘niets’ is. En dat doen we als volwassenen overigens nog steeds, haha. Lees verder

Video

I was lost, I was lost, oh yeah

Coldplay - In My Place

Met het oplossen van het pijnlichaam kwam er ook een einde aan mijn hopeloze verdwaaldheid, welke zich kenmerkte door me nooit ergens op mijn gemak te voelen, mijn eigen grenzen continue overschrijden, weinig tot geen gronding ervaren, vaak de verkeerde keuzes maken of helemaal niet kunnen kiezen, continue pijn en lichamelijke spanning ervaren, weinig tot geen zelfvertrouwen ervaren en mij ontzettend machteloos voelen, omdat ik niet wist hoe ik uit deze vicieuze cirkel kon komen. Hopend en wachtend op verlossing… Het nummer ‘In My Place’ van Coldplay weerspiegelt voor mij deze verdwaaldheid:

“In my place, in my place
Were lines that I couldn’t change
I was lost, oh yeah

I was lost, I was lost
Crossed lines I shouldn’t have crossed
I was lost, oh yeah

Yeah how long must you I wait for it?
Yeah how long must you I pay for it?
Yeah how long must you I wait for it?
Oh for it

I was scared, I was scared
Tired and under prepared
But I wait for it”

Na 35 lange jaren ben ik niet meer verdwaald, oh yes! Ik heb de staat van ‘menselijke volwassenheid’ bereikt en ben geen volwassen kind meer. Ik heb me overgegeven aan het Leven en ben als een feniks uit de as herrezen. En nu ga ik verder met mijn zoektocht naar de waarheid en genieten van het Leven. ~ lzv