Op mijzelf vertrouwen en flexibel zijn

22:30 – Op mijzelf vertrouwen is iets wat ik ontzettend lastig vind. Ik heb mijn hele leven op anderen geleund, ik heb anderen gebruikt, ik heb anderen gemanipuleerd, ik heb van alles gedaan behalve op mijzelf vertrouwen. En daar ben ik zo boos over. Ik ben boos op mijzelf dat ik mijzelf keer op keer op keer in de steek heb gelaten en nog steeds in de steek laat. De geschiedenis blijft zich herhalen. Ik heb een verleden van seksueel misbruik en die afhankelijkheidsrelatie met mijn toenmalige pedofiel blijft zich herhalen. Niet seksueel, maar als basishouding en opstelling van mij naar andere mannen. Nog steeds geloven iets nodig denken te hebben van andere mannen.

Die afhankelijkheid is er; ik kan er niet omheen. Ik kan het niet ontkennen. Ik zou graag willen dat het anders was, maar ik vertoon het gedrag én vertrouw daarmee niet op mijzelf. Sterker nog, ik wijs mijzelf compleet af. Afhankelijkheid = zelfafwijzing. En ik weet niet waarom ik het doe. En wat ik met het gedrag onbewust wil bereiken. Eerste ingeving is nog steeds het zoeken naar liefde van mijn vader die vroeg uit beeld verdween, maar dat is een vermoeden. Ik zal het zelf moeten onderzoeken. Lees verder

Ik kan het niet, het lukt mij nooit en/of ik weet niet wat ik moet doen

Ik kan het niet (alleen) –> is dit waar?

Nee, natuurlijk niet. Als ik iets wil gaan doen wat ik nog nooit hebt gedaan, dan kan ik het natuurlijk altijd (wellicht na wat flinke oefening. Het probleem ontstaat vooraf op het moment dat ikzelf allerlei voorwaarden verbind aan hoe het moet en tot welk het moet leiden. Als ik mijn voorwaarden en oordeelsysteem achterwege laat, is er dan een probleem? Nee. Kan ik iets leren? Ja. Heb ik daarvoor anderen nodig? Nee.

Het lukt mij nooit (alleen) –> is dit waar?

Ook deze vraag hangt weer samen met voorwaarden hoe iets moet eindigen. Als ik mijzelf voorwaarden opleg waaraan ik moet voldoen om het predicaat ‘het is mij gelukt’ te mogen ontvangen, dan maak ik het mij wederom vooraf enorm lastig, waardoor de kans dat ik blokkeer en er niet eens aan begin enorme proporties aanneemt. En dus anderen ga zoeken en gebruiken om iets te realiseren = vorm van afhankelijkheid. Lees verder

Afhankelijkheid in de relatie leraar-leerling

Deze week heb ik een aantal confrontaties gehad met een vriend die mij heeft geholpen met zelfonderzoek. Of laat ik het anders zeggen, waarvan ik vind dat hij mij juist niet heeft geholpen met zelfonderzoek de afgelopen vier jaar. Toen ik hem hiermee confronteerde was zijn reactie dat hij vond dat ik ‘fouten’ moest maken en dat kon alleen maar als ik zijn vertrouwen had. En ‘correcties’ waren niet nodig volgens hem.

Wat betreft het maken van ‘fouten’ en nieuwe ervaringen opdoen ben ik het met hem eens. Vijf jaar geleden zat ik enorm in mijn hoofd en was ik extreem bang om ‘fouten’ te maken, omdat ik weinig zelfvertrouwen had en een laag zelfbeeld – wat overigens nog steeds (gedeeltelijk) zo is. Daardoor bleef ik in een vicieuze cirkel waarbij het spectrum van ervaringen heel erg klein was. En ik ben hem dankbaar dat hij mij daarmee geholpen heeft, waardoor ik stapje voor stapje meer in mijzelf ben gaan geloven.

Ik ben zo ontzettend kwaad

Maar ik ben ook ontzettend kwaad. Ik ben zo kwaad op hem dat hij mij vier jaar lang in de waan heeft gelaten dat ik effectief zelfonderzoek deed (en ik daar artikelen en blogs over publiceerde die hij ook las), terwijl ik alleen maar gericht was naar BUITEN BUITEN i.p.v. BINNEN BINNEN. Lees verder

Notitie

Gelijk willen hebben

Gelijk willen hebben is altijd een vorm van afhankelijkheid en onderdeel van het afweermechanisme ‘valse macht’, maar kan zich op twee verschillende manieren uiten:

  1. Ik begeef me in een situatie die ‘klopt’, maar ik blijf vanuit een oude onvervulde behoefte handelen om gelijk te krijgen van iemand i.p.v. anders te handelen in deze situatie.
  2. Ik begeef me niet in een situatie die ‘klopt’, omdat ik bang ben om op mijn eigen benen te staan en volledig op mijzelf te vertrouwen. Hierbij projecteer ik mijn faalangst op een ander en probeer ik gelijk te krijgen i.p.v. deze situatie niet meer op te zoeken en mijn eigen weg te gaan.

Om beide patronen te doorbreken is eerst grondig zelfonderzoek nodig om inzicht te krijgen waarom ik handel zoals ik handel. En wat ik geloof dat het me oplevert en of dat überhaupt wel kan/bestaat. ~ lzv

Afhankelijk en onafhankelijk gedrag, een eerste opzet!

23:00 – Ik heb mij altijd zeer afhankelijk gevoeld richting oudere mannen, waar waarschijnlijk een oude onvervulde behoefte uit mijn kindertijd aan ten grondslag ligt. Mijn vader was een alcoholist en verdween uit mijn leven toen ik 7-8 jaar oud was. Mijn moeder heeft hem toentertijd een brief geschreven dat mijn zusje en ik later contact met hem opzoeken als we dat willen, aangezien hij de laatste twee jaar onregelmatig, te laat of regelmatig helemaal niet op kwam dagen. Met twee teleurgestelde kinderen als gevolg.

Mijn eerste onderzoeksvragen om mijn afhankelijkheid richting oudere mannen te onderzoeken zijn:

“Wat zijn afhankelijkheid en onafhankelijkheid?”

“Welk gedrag hoort daarbij?”

Afhankelijkheid is een staat van zijn waarin ik iets nodig denk te hebben van een ander. Dit nodig hebben is een oude onvervulde behoefte of overtuiging die ik heb opgedaan in mijn jeugd. Ik denk datgene nodig te hebben om te kunnen functioneren, werken, leven, etc. Ik geloof dat als ik niet krijg wat ik denk nodig te hebben, dat er dan consequenties aan verbonden zijn.

Onafhankelijkheid is een staat van zijn waarin ik vrij ben van de illusie dat ik iets nodig denk te hebben van iemand om mijn leven te kunnen leiden als een man. Ik ben volledig aanwezig in het hiernu en in staat zelfstandig besluiten te maken op basis van mijn eigen inzichten en het vertrouwen in mijzelf. Lees verder

De PRI-methode + afweermechanismen → mijn visie met eindconclusie

14:00 – De afgelopen zes weken heb ik veel tijd besteed aan het doorgronden van de vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die Ingeborg Bosch beschrijft in haar boeken over Past Reality Integration (PRI). Ik vind de door haar vastgestelde en beschreven afweermechanismen van het ego effectief en goed om mee te werken in de praktijk.

Er bestaat geen oude onvervulde behoefte en oude pijn

Ingeborg Bosch veronderstelt in haar theorie dat er altijd een verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – uit de kindertijd ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen. In dit eerdere bericht ga ik helemaal in op haar basistheorie mocht je dat interessant vinden. Echter, mijn conclusie is dat haar basisveronderstelling niet klopt. Immers, ik heb hiernu niets nodig en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik toen nodig had aangezien ik hiernu zelf het levende, gezonde bewijs daarvan ben.

Het allerbelangrijkste bewijs voor mijn conclusie is dat ik het pijnlichaam zelf volledig heb weten op te lossen door eigenwijs te zijn en de ideeën van Ingeborg Bosch op waarheid te toetsen. Het idee dat er dus verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen is dus niet waar → er bestaat geen verdrongen oude pijn en oude onvervulde behoeften hiernu. Wil je weten waarom het lijkt alsof je hiernu een oude onvervulde behoefte ervaart? Bekijk dan dit bericht.

De verpletterende waarheid is de angst voor de dood

De vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – hebben volgens Ingeborg Bosch allemaal de functie de verpletterende waarheid te ontkennen dat onze behoeften als kind in onvoldoende mate werden vervuld, omdat we dat volgens haar niet aankonden. Ook hier slaat Ingeborg Bosch de plank mis, omdat de enige verpletterende waarheid die wij als kind verdrongen en ontkenden de angst voor de dood is én de realiteit dat er letterlijk ‘niets’ is. En dat doen we als volwassenen overigens nog steeds, haha. Lees verder

Niemand wil mij → ik wil mezelf niet → ik wil een perfecte vrouw

22:00 – Gisteravond ben ik in mijn eentje naar een r&b, hip-hop en dancehall feest geweest hier in de stad. Ik was al een aantal maanden niet uit geweest en in die tijd heb ik ook geen alcohol gedronken. Ik besloot gisteravond ook geen alcohol te drinken en te kijken hoe ik het feest zou ervaren met alle inzichten van de afgelopen maanden. De insteek was op een leuke avond te hebben en lekker te gaan dansen 🙂

Ik wil een perfecte vrouw hebben, omdat…

In de uren voor het feest heb ik zelfonderzoek gedaan en met name veel aandacht besteed aan mijn drang om een perfecte vrouw te vinden. Ik merkte in de middag dat ik in gedachten al bezig was om een perfecte vrouw te vinden en te scoren, wat zich uitte in lichamelijke spanning en een energetische blokkade in mijn buikregio. Natuurlijk is er niets mis met het versieren van een vrouw, maar ik merkte aan mijzelf dat ik het feest als de ideale gelegenheid zag om een perfecte vrouw te scoren. Het scoren van een perfecte vrouw was het hoofddoel van de avond geworden i.p.v. een leuke avond hebben en lekker te gaan dansen.

Na het uitwerken van de redenen waarom ik een perfecte vrouw wil hebben en wat ik onder een perfecte vrouw versta, kwam ik tot de volgende inzichten en conclusies: Lees verder

Het accepteren van vrouwelijke gevoelens en het vrouwelijke deel in mijzelf als man

13:00 – Zelfacceptatie en het accepteren van wat ik hiernu voel is waar het om gaat. Ik merk dat als ik warme, zachte en vrouwelijke gevoelens in mijzelf ervaar, ik deze gevoelens direct afwijs en mijzelf als homo veroordeel, terwijl deze vrouwelijke gevoelens met niets of niemand verband houden. Ze komen in mijzelf op en ik wijs ze direct af en associeer ze met homo zijn, waarna ik mijzelf afvraag of of ik homo ben, haha. Ik was in de veronderstelling dat ik aardig vrij was van oordelen over vrouwelijke gevoelens en het vrouwelijke deel in mijzelf, maar blijkbaar niet.

Hoe kan ik mijzelf ooit accepteren en gelukkig voelen/zijn als ik mijn eigen warme, zachte en vrouwelijke gevoelens afwijs en mijzelf blijf afvragen of ik homo ben? De grap is dat deze vrouwelijke gevoelens niet per se met homo zijn te maken hebben, want de gevoelens die ik ervaar zijn niet seksueel getint en staan los van iets of iemand. Het zijn gewoon warme, zachte en vrouwelijke gevoelens die in mijzelf ontstaan zonder externe prikkel, maar het denken (lees: het ego) heeft ooit een verband gelegd met homo zijn. En blijkbaar is homo zijn volgens het denken heel erg en iets slechts. Lees verder

Een website bouwen (voor een ander) gaat niet over rozen

21:00 – Ik ben op dit moment een gave WordPress-website aan het maken voor een dame die mij enorm triggert. Ik vind haar zeer kritisch en ik merk dat ik mij regelmatig aan haar irriteer en moe wordt van haar geneuzel over allerlei kleine details. De weerstand en irritatie die ik in mijzelf ervaar wijst duidelijk op het afweermechanisme ‘valse macht’: ‘met mij is niets aan de hand, maar met jou des te meer. Als jij maar zou veranderen, dan zou er geen probleem zijn.’ Het is een controlemechanisme van het ego welke stoelt op oude primaire afweer overtuigingen uit mijn kindertijd. In het kort heb ik de volgende oordelen over haar:

  • Ze is superkritisch over wat ik creëer en ik doe in haar ogen niets goed.
  • Ze komt met weinig tot geen alternatieven als iets niet naar wens is, waardoor ik (nog steeds) niet weet wat ze nou wel wil.
  • Ze moet telkens live bekijken hoe iets eruit komt te zien (heel irritant), omdat ze het zich moeilijk voor kan stellen → ze heeft per se een beeld van de hele website nodig.
  • Ze legt de bal telkens helemaal bij mij neer, terwijl ik geen idee heb wat ze nou precies wil qua kleuren, lettertypes, vormgeving en functionaliteiten.

Lees verder

Mijn eigen ongemakkelijke verjaardag

12:00 – Vandaag ben ik jarig 🙂 en dit jaar vier ik mijn verjaardag met mijn moeder, mijn zus en haar vriend en een vriendin uit de straat. We gaan vanmiddag bowlen en ik merk dat ik gespannen ben dat ze speciaal voor mij op bezoek komen. Ik voel lichamelijke spanning en ik ben erg met hen bezig. Ik zit op dit moment letterlijk op hen te wachten, terwijl ze pas over een uur komen. Waarom gedraag ik mij zo? Wat levert het mij op?

Als iemand op mijn verjaardag komt moet ik het diegene naar de zin maken

Sinds mijn kindertijd heb ik mijn eigen verjaardagen altijd als stressvol ervaren; als momenten waarop iedereen speciaal voor mij op bezoek komt en waarbij er elk jaar eenzelfde routine met familie plaatsvindt in de middag. Eerst een taartje met een kopje koffie, gevolgd door een biertje of advocaatje met wat lekkers en ’s avonds samen eten ter afsluiting. Ik heb mij hier als kind en later als tiener en volwassene altijd erg onprettig en onvrij bij gevoeld. Lees verder