Het overlevingsmechanisme is altijd al destructief geweest

Als je het mysterie van het Leven wilt ontrafelen en verder wil komen moet je kritisch en eigenwijs zijn. Er wordt namelijk zoveel beweerd, voor ‘waar’ aangenomen en algemeen geaccepteerd, omdat zogenaamde autoriteiten zich erover hebben uitgelaten. En daarmee is het dan zo blijkbaar. Totdat je zelf gaat nadenken.

Alle verhalen over trauma’s worden in stand gehouden door het geloof dat een kind VOLLEDIG afhankelijk is en NIETS anders had kunnen doen dan het gedaan heeft.

In mijn twintiger jaren heb ik een aantal discussies gehad met psychologen waarbij ik beweerde dat het overlevingsmechanisme nooit een overlevingsmechanisme is geweest. Het is altijd al een destructief mechanisme geweest, ook tijdens de ervaringen waarin het mij zou moeten helpen.

In wezen stoelt de overlevingsmechanisme-theorie op het idee a) dat je als kind volledig afhankelijk bent van je ouders/verzorgers om in je basisbehoeften te voorzien, b) dat je als kind het gevoel hebt dat situaties ‘altijd zo zullen zijn’, c) ‘dat je daar absoluut niets aan kunt doen’ en d) ‘dat we geen andere keuze hebben dan in de vervelende en soms destructieve situatie te blijven zitten en jezelf daar dan maar bij neer te leggen’. En de vraag is of dit wel absoluut waar is? Lees verder

Overleving gaat via het emotionele brein – hardnekkige shit

Op dit moment ben ik bezig met het oplossen van mijn oude pijnen en de daarmee samenhangende afweermechanismen. Hierbij gebruik ik de Past Reality Integration-methode (kortweg: PRI) van Ingeborg Bosch. Ik vind dat ze in haar boeken duidelijk beschrijft welke vijf afweermechanismen het ego gebruikt – die ik overigens allemaal herken, en mij daarnaast van praktische en concrete middelen voorziet om mijn oude pijnen op te lossen. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik de eerste resultaten nog moet boeken 🙂

Natuurlijk is het oplossen van mijn oude pijnen niet het enige waar ik mee bezig ben. Ik wil ook alle afweermechanismen ontmantelen én loslaten, door ze volledig te doorzien voor wat ze zijn: illusies. Laat ik beginnen met het beschrijven van haar basistheorie uit het boek ‘PRI en de kunst van bewust leven’ (blz. 35 t/m 51), die ik vervolgens via zelfonderzoek ga onderzoeken op waarheid. Eens kijken waar ik dan op uitkom.

De basistheorie van PRI

Ingeborg Bosch maakt onderscheid tussen het volwassen-bewustzijn, het kind-bewustzijn en de muur van ontkenning die tussen deze twee in staat. Samen vormen ze het bewustzijn.

In mijn volwassen-bewustzijn ervaar ik het heden zoals het is. Dat betekent dat ik weet dat ik een onafhankelijke volwassene ben, die in staat is om in mijn basisbehoeften te voorzien. Ik weet dat niets eeuwig duurt en dat ik altijd een keuze heb.

Als ik vanuit mijn kind-bewustzijn leef, ervaar ik precies het tegenovergestelde. Vanuit dit perspectief heb ik volgens Ingeborg Bosch juist het gevoel dat ik afhankelijk ben van andere mensen om mijn basisbehoeften te vervullen. Daarnaast heb ik het gevoel dat situaties ‘altijd zo zullen zijn’, ‘dat ik daar absoluut niets aan kan doen’ en ‘dat ik geen andere keus heb dan in de vervelende en soms destructieve situatie te blijven zitten en mij daar maar bij neer te leggen’. Lees verder

Angst voor de dood – en deze leren omarmen

Een overzicht van overdenkingen en conclusies op basis van het werk van Byron Katie en PRI van Ingeborg Bosch.

Alle gedachten zijn illusies en bijna allemaal proberen ze mij weg te houden van mijn oude pijnen via de vijf verschillende afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – zoals beschreven in PRI.

De angst voor de dood ligt ten grondslag aan alle afweermechanismen die zelf ook illusies zijn. Via de verschillende afweermechanismen probeer ik controle te krijgen over leven en dood.

De oorzaak der oorzaken, de kern van alle illusies, datgene waar alles op uit lijkt te komen is de angst voor de dood, de angst voor het niet-zijn → egodood. Lees verder

Oude, gedateerde afweren in kaart brengen

12:00 – Vannacht heb ik wederom slecht geslapen door de warmte enerzijds en de ervaring dat ik weer erg in mijn hoofd zat tijdens mijn slaap anderzijds. Het is en blijft een hardnekkig patroon aangezien er geen enkele reden hiernu aanwezig is om zo erg in mijn hoofd te gaan zitten hiernu – ik ben namelijk veilig. Wat de precieze reden is van dit gedrag en waarom ik het mijzelf heb aangeleerd is mij een raadsel. Het feit dat ik mijn ogen dicht heb versterkt het effect alleen maar. Ik ben bovendien twee keer uit bed gegaan om vanille-ijs te eten, lekker, maar wel om mij tijdelijk beter te voelen.

Op dit moment ben ik een lijst aan het maken van al mijn afweren – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die ik gebruik in verschillende situaties (soms meerdere tegelijk) in mijn leven. En dat zijn er best veel, alhoewel ik de laatste jaren ook een flink deel van de lijst heb kunnen schrappen. Elke afweer ga ik verder uitwerken, zodat ik mij helemaal bewust word van a) welk gedrag ik vertoon, b) waarom en hoe ik dat gedrag vertoon en c) ik leer inzien dat het geen enkele zin heeft → ik kan het zelfbedachte doel nooit bereiken, omdat het een illusie is op basis van oude onvervulde behoeften en daarmee samenhangende oude pijnen. Het werkt compleet averechts en is een vicieuze cirkel waar nooit een einde aan komt. ~ lzv

Citaat

Projecties & schaduwkanten

“Projectie is onder andere een term uit de psychologie. Van projectie kan sprake zijn wanneer men eigenschappen of emoties van zichzelf tracht te ontkennen, verbergen of verdringen door deze toe te schrijven aan iets of iemand anders.”

“De klassieke opvatting en uitleg van projectie is dat het een afweermechanisme is tegen negatieve emoties. Projectie neemt nervositeit weg over zaken die wij in onszelf niet graag erkennen, en worden aan andere mensen toegeschreven. Dit gebeurt vaak onbewust zodat het ego niet met deze zaken hoeft om te gaan.”

“Het Jungiaanse begrip schaduw hangt nauw samen met het begrip projectie. Deze gevoelens die wij niet erkennen noemen wij onze schaduw. Door een negatief en subjectief gevoel (schaduwzijde) te projecteren op een ander, verlegt iemand als het ware een innerlijk conflict en daarmee ook de oorzaak.”

Bron: Wikipedia. ~ lzv

Zelfobservatie-analyses PRI (fase 1)

Op basis van mijn gedrag, mijn gedachten en mijn gevoelens en emoties (van de laatste dagen) heb ik de volgende symbolische situaties herkend waarin mijn emotionele brein onvrijwillig werd geactiveerd. Dit is de eerste fase (van de in totaal drie fases) waarin ik mijn emotionele brein leer herprogrammeren en mijn oude pijnen leer loslaten. De titels van de kolommen in de onderstaande tabel betekenen het volgende:

  • Symbolische situatie: de situatie waarin mijn afweer werd geactiveerd.
  • Reactie: wat mijn reactie daarop was.
  • Afweercategorie: de afweercategorie waartoe die reactie behoort.

Wat belangrijk is om te weten, is dat ik mij bewust ben van het feit dat ik mijn voormalige pedofiel op een vriend van mij projecteer. Die noem ik in tabel ‘pedofiel projectie’ zodat mijn reactie en de afweer beter in een context te plaatsen zijn. Verder vind ik het herkennen van de relevante afweer soms lastig, dus grote kans dat deze hier en daar niet klopt 🙂

Tenslotte, dit is fase 1 van de PRI-methode. In fase 2 leer ik de symbolen en zintuiglijke waarneming herkennen, waarna ik de betekenis ervan probeer te vinden. In fase 3 leer ik het emotionele brein te herprogrammeren en mijn oude pijnen los te laten. ~ lzv Lees verder

BINNEN, BINNEN i.p.v. BUITEN BUITEN en belangrijke inzichten!

12:00 – Ik ben nog steeds erg gericht op de ‘buitenwereld’ gericht merk ik. Uit de theorie van de non-dualiteit volgt dat er maar een Ding is en ‘binnen’ en ‘buiten’ uiteindelijk een zijn, maar ik ervaar vanuit de verschillende afweermechanismen dat ik nog steeds erg op ‘buiten’ gericht ben.

De neiging om continue naar en op ‘buiten’ gericht te zijn heb ik mij als kind aangeleerd, waarbij de extremere focus op ‘buiten’ zich vooral tijdens mijn periode van seksueel misbruik in mijn tienertijd ontwikkelde. De afgelopen dagen ben ik druk bezig geweest met de basistheorie van PRI bestuderen en begrijpen, en hoe de vijf verschillende afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – werken en waarom ze dat zo doen. Elk van deze afweermechanismen zorgt ervoor dat ik naar ‘buiten’ gericht ben/blijf als ze worden geactiveerd door mijn emotionele brein. Om maar zo ver mogelijk van de oude pijn weg te gaan en te geloven in een of meer illusies, waardoor het lijkt alsof er iets anders aan de hand is. Ik houd mijzelf dus telkens voor de gek, haha.

Hoe los ik mijn oude pijn op?

Dat is de ‘one-million-dollar-question’. Ondanks dat ik bewust de keuze maak om zelfonderzoek te doen en mijn oude pijn op te lossen, werken er allerlei onbewuste afweermechanismen en andere gedachte-, voel- en gedragspatronen dit proces tegen. Op zich logisch als ik bekijk hoe lang ik deze egomechanismen van energie heb voorzien en in stand heb gehouden. Daarom heb ik besloten om een paar belangrijke inzichten en wat er in mijn beleving verder nodig is om het proces te bevorderen samen te vatten in een paar mooie opsommingen: Lees verder

Eindgesprek van ASS-onderzoek en PRI-huiswerk

22:00 – Vandaag heb ik een interessante dag gehad. Deze middag had ik namelijk een eindgesprek met een GZ-psycholoog die n.a.v. mijn hulpvraag een ASS-onderzoek voor mogelijk klassiek autisme, Asperger of PDD-NOS bij mij heeft onderzocht. De afgelopen weken heb ik vragenlijsten ingevuld, een interview samen met mijn moeder gehad en een uitgebreide IQ-test gedaan, waar een heleboel interessante informatie uit is gekomen in het kader van zelfacceptatie en zelfonderzoek.

On eerlijk te zijn ben ik erg blij met wat ze terugkoppelde. Ik zal daar in een later bericht uitgebreider op ingaan aangezien ik het eindverslag pas later van haar krijg. Voor mijzelf was het belangrijk om te weten om bepaalde karaktertrekken, eigenschappen en gedragingen nu voortkomen uit PTSS als gevolg van seksueel misbruik en andere ervaringen in mijn jeugd, of dat het gewoon ‘ingebakken’ is en deel uitmaakt van het beestje 🙂

Hoe dan ook, ik ben reuzeblij met de informatie die ik ook weer kan gebruiken voor mijn zelfonderzoek en in het verlengde daarvan bij mijn zelfacceptatie, het volledig en onvoorwaardelijk accepteren van wie ik ben. Lees verder

Notitie

Gelijk willen hebben

Gelijk willen hebben is altijd een vorm van afhankelijkheid en onderdeel van het afweermechanisme ‘valse macht’, maar kan zich op twee verschillende manieren uiten:

  1. Ik begeef me in een situatie die ‘klopt’, maar ik blijf vanuit een oude onvervulde behoefte handelen om gelijk te krijgen van iemand i.p.v. anders te handelen in deze situatie.
  2. Ik begeef me niet in een situatie die ‘klopt’, omdat ik bang ben om op mijn eigen benen te staan en volledig op mijzelf te vertrouwen. Hierbij projecteer ik mijn faalangst op een ander en probeer ik gelijk te krijgen i.p.v. deze situatie niet meer op te zoeken en mijn eigen weg te gaan.

Om beide patronen te doorbreken is eerst grondig zelfonderzoek nodig om inzicht te krijgen waarom ik handel zoals ik handel. En wat ik geloof dat het me oplevert en of dat überhaupt wel kan/bestaat. ~ lzv

Notitie

Iemand de schuld geven

Iemand de schuld geven is niets anders dan blijven geloven in een verhaaltje dat ik volledig afhankelijk was in een bepaalde situatie en niets anders kon doen dan ik heb gedaan. Het is een afweermechanisme om geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijzelf en wat ik ervaar, omdat ik bang ben om keihard te falen. Dus verzin ik een verhaaltje waarin iemand anders de schuld krijgt. Net zo makkelijk, hoef ik niet meer naar mijzelf en mijn gedrag te kijken, haha. ~ lzv