De ervaring van controle hebben en een vrije wil, hoe werkt het?

20:00 – Ik ervaar een vrije wil, maar tegelijkertijd ben ik mij ervan bewust dat de controle die ik ervaar een illusie is. Alleen hoe kan het dat ik geloof dat ik een vrije wil heb en controle over mijzelf en het Leven ervaar?

Zoals ik er op dit moment naar kijk bestaat het idee (lees: de illusie) van controle uit drie belangrijke aspecten. Met elk van deze drie afzonderlijke aspecten identificeer ik mij, welke ik (lees: de hersenen) via onware causale verbanden in de tijd aan elkaar koppel om de ervaring van controle te kunnen hebben:

  1. Een eerste gedachte of idee → ik geloof dat ik een eerste gedachte of idee zelf bedenk.
  2. Een handeling op basis van een gedachte of idee → ik geloof dat ik zelf besluit om tot een handeling over te gaan.
  3. Een resultaat of uitkomst als gevolg van de handeling (oorzaak) → ik geloof dat het resultaat of de uitkomst een direct gevolg is van mijn handelen, en dat ik het resultaat of de uitkomst dus zelf gecreëerd, bewerkstelligd of gerealiseerd heb.

Lees verder

Notitie

Cum hoc ergo propter hoc & post hoc ergo propter hoc

Cum hoc ergo propter hoc, Latijn voor ‘met dit, dus vanwege dit’, is een drogreden waarbij twee gebeurtenissen die samen optreden verkeerdelijk voorgesteld worden als oorzaak en gevolg. Een verband wordt dus ten onrechte voorgesteld als een oorzakelijk verband. In de statistiek geldt dat correlatie geen bewijs is van causaliteit, al kan het daar wel een aanwijzing voor zijn.

Post hoc ergo propter hoc is verwant met cum hoc ergo propter hoc. Deze uitdrukking betekent in het Latijn letterlijk: ‘na dit, dus vanwege dit’. Net als bij de vorige drogreden wordt hier een oorzakelijk verband gesuggereerd dat in werkelijkheid niet bestaat. Het verschil is dat feit B optreedt na feit A en daarom wordt feit B gepresenteerd als gevolg van feit A.

Van alle soorten drogredenen zijn cum hoc ergo propter hoc en post hoc ergo propter hoc de eerste oorzaak van het ego/het denken én de belangrijkste denkfouten die het ego/het zelf hiernu in stand houden.

Bron: Wikipedia. ~ lzv

Als ik de controle loslaat, dan gebeurt er niets meer en gaat alles fout → is dat waar?

20:30 – Een interessante overtuiging die ik – en een heleboel andere mensen – heb is: als ik de controle loslaat, dan gebeurt er niets meer en gaat alles fout. Dit is natuurlijke het ultieme excuus om mijn controledrang te rechtvaardigen en de controle niet los te laten. Degene die dit beweert is natuurlijk het ego dat zichzelf in stand wil houden met allerlei drogredenen (lees: leugens). Laat ik eens naar deze overtuiging kijken.

De veronderstellingen die ten grondslag liggen aan deze overtuiging zijn:

  1. Er gebeurt alleen iets of er worden alleen dingen gedaan als ik de controle (vast)houd. Anders gezegd, ik (lees: het ego/het denken) ben de eerste oorzaak van handelen.
  2. Er moet sowieso gehandeld worden, want anders is/komt het niet goed. Anders gezegd, er bestaat hiernu een probleem of er zal een probleem ontstaan, dus moet er hiernu of in de toekomst gehandeld worden.

Lees verder

Het gevolg van de eerste oorzaak van identificatie → wie ben ik?

19:00 – Ik ben bezig met het onderzoeken wat het betekent als ik zeg “ik identificeer mij met het ego.” Tijdens het uitwerken kwam ik tot de deelconclusie dat het gevolg van de allereerste oorzaak van identificatie de vraag ‘wie ben ik?’ is. Met deze vraag heb ik mij – bewust of onbewust – al mijn hele leven bezig gehouden. Al van kleins af aan wilde ik weten en begrijpen wie ik ben, omdat ik geloofde meer kans van slagen te hebben in de wereld én een grotere kans om te overleven. Ik moet mijn omstandigheden, mijzelf en het Leven controleren, teneinde mijn overlevingskansen te groten. Ik moet weten wie ik ben, want anders ga ik (misschien) dood → angst voor de dood.

De zoektocht van het ego naar zichzelf

De grote grap is dat ‘ik’ niet wilde weten wie ik was, maar dat het ego vanaf het allereerste begin wilde weten wie het is – in de veronderstelling dat het ego cognitief kan weten wie het is. De drang van het ego om te weten wie het is, is een controlemechanisme dat naar buiten is gericht om de wereld van afgescheidenheid te onderzoeken en op zoek te gaan naar zichzelf – wie het ego is. Lees verder

Ik vecht tegen lichamelijke spanning om mijn eigen zoektocht te saboteren

22:00 – Ik associeer gelukkig zijn met vrij zijn van lichamelijke spanning, stress en pijn. Ik geloof ook dat het ego de enige reden/oorzaak is van de lichamelijke spanning, stress en pijn die ik ervaar (= afweermechanisme ‘valse macht’). Kan ik dat absoluut zeker weten? Nee, natuurlijk niet. Wat ik waarneem is dat identificatie met het ego vaak resulteert in lichamelijke spanning, stress en pijn, dus concludeer ik dat het omgekeerde ook moet gelden:

“Als ik lichamelijke spanning, stress en pijn ervaar, dan is het ego daar altijd de oorzaak van en dus verantwoordelijk voor.”

Dit is natuurlijk een dikke vette drogreden, omdat deze conclusie gebaseerd is op een waargenomen correlatie en ik concludeer dat het omgekeerde dus ook altijd waar moet zijn. Lees verder