‘Hij denkt dat hij alles beter weet’ → projectie

Leestijd: < 1 minuut

10:00 – Bij een vriend heb ik regelmatig de gedachte ‘hij denkt dat hij alles beter weet’, wat natuurlijk een dikke projectie is. Ik bedacht me vanmorgen dat ‘ik eigenlijk alles beter weet’, haha. Hiermee bedoel ik niet dat ik de waarheid in pacht heb of iets dergelijks, maar dat ik vanuit afhankelijkheid bijna nooit mijn mening durf te geven of ergens tegenin durf te gaan, omdat mijn kernovertuigingen zeggen dat ‘ik niet belangrijk ben’ en ‘ik er niet toe doe’. Echt te grappig dit.

Ik wijs mijzelf dus compleet af en projecteer die afwijzing vervolgens op mijn vriend (en anderen), waardoor ik met hem in conflict raak. Ik merk steeds meer dat ik eigenlijk heel eigenwijs en kritisch ben, niet zozeer om mijn eigen gelijk te bewijzen of als pronkstuk van mijn ego, maar meer om datgene wat iemand zegt of beweert in twijfel te durven trekken. Die eigenschappen heb ik altijd veroordeeld als ‘slecht’ en in combinatie met de kernovertuiging ‘ik weet niets’ heeft het een desastreus effect. Allemaal onzin natuurlijk.

Accepteren ‘Dat Wat Is’

De realiteit accepteren = accepteren ‘Dat Wat Is’. Ik vind dit zo ontzettend lastig, omdat het accepteren niet alleen betrekking heeft op de ‘buitenwereld’, maar veel meer op ‘wat er in mij leeft’. Met andere woorden, ik kan nooit de realiteit onvoorwaardelijk accepteren als ik mijzelf blijf afwijzen en in de afhankelijkheid blijf hangen – in welke vorm dan ook. Dat lijkt en is misschien een inkopper, maar het bewust worden van én toelaten van alle eigenschappen van mijzelf is een flinke uitdaging! ~ lzv

Extreme zelfafwijzing, cognitieve dissonantie en ‘inner-weten’

Leestijd: 2 minuten

Ik heb de realiteit accepteren altijd geïnterpreteerd en naar mijzelf toe vertaald als: alles is prima, alles moet kunnen, er is geen probleem, ik moet alles gewoon accepteren, het probleem zit in mij, mijn mening doet er niet toe, ik moet alles goed vinden, ik weet er niks van, de spanning die ik voel is een projectie, wat ik voel is niet waar en heeft geen betekenis, etc. Dit heeft niks met de realiteit accepteren te maken, maar alles met mijzelf voor de gek houden! Het enige wat ik continue naar mijzelf communiceer is: ‘ik doe er niet toe’ en ‘ik ben niet belangrijk’, oftewel ‘ik besta niet’ en ‘let maar niet op mij, want ik heb geen behoeften’. Dit is een extreme vorm van ontkenning van behoeften (OvB) zoals beschreven door Ingeborg Bosch, zie dit eerdere bericht.

Ontkenning van behoeften is het allerlaatste afweermechanisme dat het ego gebruikt met als kernovertuiging ‘er is geen probleem’. Hiermee rationaliseert het ego elk onaangenaam gevoel of spanning weg, en het gedrag is er alleen maar op gericht om moeilijkheden en conflicten te vermijden in plaats van ze aan te gaan. Het is een extreme en allerlaatste vorm van zelfafwijzing → het ultieme slot op de deur.

Cognitieve dissonantie → volg ik mijn ‘inner-weten’?

Een interessant begrip waar ik – in het kader hiervan – aan moest denken was cognitieve dissonantie:

“Cognitieve dissonantie is een term die in de psychologie wordt gebruikt voor het onaangename gevoel dat we ervaren wanneer onze gedachten en overtuigingen met elkaar in botsing komen.” ~ Jed McKenna in Spirituele Oorlogvoering

Samenvattend komt het erop neer dat ik alle onaangename gevoelens en/of spanningen die ik ervaar accepteer zonder te onderzoeken of ik wel ‘juist’ handelde in een specifieke situatie of dat ik wel in een specifieke situatie ‘moest’ blijven zitten – en deze dus niet opnieuw ‘moet’ opzoeken. Met andere woorden, volg(de) ik wel mijn ‘inner-weten’ in een specifieke situatie of rationaliseer ik de lichamelijke signalen die ik krijg gewoon weg door te geloven in een nieuwe overtuiging. Lees verder

Notitie

De activatie van het pijnlichaam in mijn systeem

Leestijd: < 1 minuut

“Ik geloof (onbewust) dat ik iets nodig heb → ik geloof dat ik een probleem heb → mijn gedachten richten zich op het verleden of de toekomst → het pijnlichaam wordt actief en begint zich te voeden en vernieuwen → ik ervaar pijn en lichamelijke spanning in mijn systeem → mijn gedachten en het pijnlichaam blijven elkaar versterken → oneindige vicieuze cirkel.”

De enige manier om de identificatie met het pijnlichaam te doorbreken is door volledig aanwezig te zijn en de realiteit onvoorwaardelijk te accepteren. Dan doorbreek ik de magic spell. ~ lzv

Ik heb traumatherapie nodig → is dat waar?

Leestijd: 3 minuten

22:00 – Gisteren heb ik een bericht geschreven over de relatie tussen het pijnlichaam, de persoon en keuzes maken, waarin ik een aantal belangrijke inzichten deel die ik heb opgedaan de afgelopen twee dagen. Zaterdag had ik een hele zware – maar wel erg leerzame – dag, omdat ik eindelijk inzag dat ik vanuit de persoon nooit het pijnlichaam en mijn lichamelijke spanning kan loslaten. Het pijnlichaam en de chronische spanning zijn blijkbaar zo met de persoon verweven dat het gewoon alles of niets is geworden. Een andere oplossing is er niet.

Sinds die openbaring is er van alles aan de gang in mijn lichaam. Ik heb echt ontzettend veel dorst en drink zo’n 4-5 liter water per dag. Daarnaast is het pijnlichaam zich aan het roeren en lijkt het meer ruimte in te nemen in mijn lichaam; ik voel sinds twee dagen ook veel fysieke pijn aan de achterkant van mijn lichaam ter hoogte van mijn nieren. Tegelijkertijd voelt het pijnlichaam zachter aan, dus dat is een goed teken lijkt mij! De uitdaging voor mij is wel om de realiteit onvoorwaardelijk te accepteren en mij dus niet continue met de persoon en zijn problemen te identificeren, want dan begint de weerstand weer en voelt het pijnlichaam zeer pijnlijk aan. Aanwezig zijn dus 🙂 Lees verder

Onvoorwaardelijke acceptatie hiernu kan geen trucje zijn

Leestijd: < 1 minuut

09:00 – Ik bedacht me net dat onvoorwaardelijke acceptatie hiernu nooit een trucje kan zijn. De implicatie van onvoorwaardelijke acceptatie hiernu is a) dat ‘ik’ de realiteit hiernu onvoorwaardelijk accepteer of b) dat ik ‘mijzelf’ voor de gek houd en de realiteit blijf proberen te accepteren, terwijl dat niet lukt.

Onvoorwaardelijke acceptatie is een begrip dat erg ‘vervuild’ is geraakt door het gebruik in communicatie tussen mensen. Alsof onvoorwaardelijke acceptatie even iets is ‘wat ik doe’. Wat een grap. Het werkelijk ’toepassen’ van het begrip onvoorwaardelijke acceptatie vraagt alles van mij, omdat ‘ik’ nu net datgene bent dat onvoorwaardelijke acceptatie in de weg staat. Lees verder

Zelfacceptatie bij geluidsoverlast → de oplossing

Leestijd: 3 minuten

11:30 – Zelfacceptatie is een mooi woord, maar wat houdt het in de praktijk nu concreet in? Jaren geleden associeerde ik zelfacceptatie met het onvoorwaardelijk accepteren van de realiteit exclusief mijn eigen behoeften en voorkeuren. Als iemand bijvoorbeeld te dicht bij mij stond (in mijn persoonlijke ruimte), dan zei ik daar niets van want ‘ik moet de realiteit accepteren’. Dit deed ik niet bewust natuurlijk, maar geeft wel goed weer welke betekenis ik toekende aan het woord zelfacceptatie.

Belangrijke aspecten van zelfacceptatie zijn onvoorwaardelijk accepteren hoe ik mij hiernu voel en onvoorwaardelijk accepteren wat er uit mij wil komen qua gedrag, handelen en communicatie. Natuurlijk kan een lezer – jij dus 🙂 – dit op meerdere manieren interpreteren, afhankelijk van het perspectief dat je inneemt en je huidige staat van begrip, maar ik voel op dit moment niet de behoefte om het verder toe te lichten en uit te leggen. Lees verder

Ik moet voortdurend rekening houden met anderen, want anders… → is dat waar?

Leestijd: 5 minuten

19:00 – Mijn dominante afweermechanisme is altijd ‘valse hoop’ geweest. Ik houd altijd extreem rekening met anderen vanuit angst door proberen andermans behoeften vast te stellen (of te herinneren) en te bevredigen. Ik ben letterlijk voortdurend gericht en gefixeerd op anderen om hun behoeften te bevredigen en ze niet tot last te zijn. Daar haal ik een belangrijk en groot gedeelte van mijn identiteit, zelfbeeld, eigenwaarde en gevoel van zelf uit, wat ik heb vastgesteld in een ‘vier-vragen’-uitwerking die ik de afgelopen dagen heb gedaan. De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik moet (voortdurend) rekening houden met anderen vanuit angst, want anders vinden anderen mij niet leuk en aardig en ben ik een slecht en fout persoon.”

Hieronder geef ik een overzicht van mijn belangrijkste inzichten en leerpunten. Lees verder

De piramide van Maslow bekeken vanuit het ego- en absolute perspectief

Leestijd: 12 minuten

23:00 – Eergisteren heb ik een eerste onderscheid gemaakt tussen verschillende soorten behoeften die ik ervaar. Het doel van mijn onderzoek is vast te stellen welke behoeften noodzakelijk zijn voor mijn biologische overleving, welke behoeften automatisch uit het wezen volgen ‘Dat Ik Ben’ (karakter en hoe ik in elkaar zit → is dus niet hetzelfde als mijn persoonlijkheid), en welke behoeften psychisch van aard zijn en geworteld zijn in angst en ‘denken iets nodig te hebben’.

In dit bericht zal ik geen volledig uitsluitsel kunnen geven, omdat ik nog niet precies weet hoe ik als biologisch wezen in elkaar zit. Een pasgeboren baby gaat bijvoorbeeld dood als deze niet fysiek wordt aangeraakt de eerste fase van zijn leven. Hoe werkt dit bij volwassen mensen? Heb ik bijvoorbeeld een aangeboren behoefte aan genegenheid, knuffels, lichamelijk contact, seks, etc.? Is de mens een groepsdier en wordt mijn welzijn o.a. bepaald door wel of geen intimiteit ervaren met anderen, of heb ik dat helemaal niet nodig? Ik weet het niet en daarvoor zal ik mij eerst moeten verdiepen in bijvoorbeeld de werking van het hormoonstelsel van het menselijk lichaam en de verschillende theorieën op het gebied van ‘nature versus nurture’. Lees verder

De nieuwe ondervloer is bij mijn bovenbuurman gelegd

Leestijd: 2 minuten

23:00 – Gisteren heb ik samen met mijn Chinese bovenbuurman zijn woonkamer van 27 m2 van een nieuwe ondervloer voorzien. We hebben in totaal vrijwel 13 uur non-stop gewerkt wat eigenlijk tegen mijn ‘inner-weten’ en mijn voorbedachte plan inging. Helaas viel het klusje best wel tegen door het op maat zagen van de nieuwe ondervloer en al het laminaat dat letterlijk overal tegen de muur aanlag (lekker handig gedaan). Toch knap dat we het in één dag gered hebben. Lees verder

Gelukkig zijn/worden = doodgaan → ik moet ongelukkig blijven

Leestijd: 3 minuten

21:30 – Ik geloof dat ik ongelukkig ben en dat ik eerst iets moet oplossen en/of bereiken om gelukkig te kunnen zijn. Ik associeer gelukkig zijn met de afwezigheid van lichamelijke spanning. Omgekeerd associeer ik ongelukkig zijn dus met de aanwezigheid van lichamelijke spanning. Lichamelijke spanning is een energetische blokkade die ik zelf creëer door mijzelf identificeren met iets, waarmee ik ‘mijzelf’ als Geheel afwijs en (vaak) wat opleg om te doen en/of te controleren. Conclusie: ik creëer voortdurend mijn eigen lichamelijke spanning en daarmee dus ook mijn eigen staat van ongelukkig zijn. Lees verder