Het verschil tussen de waarnemer en de waarnemende controleur

17:00 – Ik heb vaak moeite om onpartijdig waar te nemen, omdat, hoe zal ik het zeggen, ik altijd het gevoel heb dat ik waarneem vanuit mijn hoofd op een controlerende manier. Het is een soort van top-down waarneming, waarbij deze waarnemende controleur allerlei voorwaarden heeft t.o.v. wat er in mij verschijnt aan emoties, gevoelens en andere sensaties. Dit waarnemen gebeurt dan ook met een enorme focus. Zojuist had ik dit inzicht en ik merkte ineens het verschil tussen controlerend waarnemen en zuiver waarnemen zonder ergens op te focussen. Mijn bevindingen zijn:

De waarnemende controleur

  • Deze wortelt in angst en wantrouwen.
  • Emoties, gevoelens en andere sensaties zijn voorwaardelijk welkom.
  • Vanuit angst voor dat wat er verschijnt in mijzelf, heb ik de waarnemende controleur gecreëerd en altijd in stand gehouden → identificatie.

De onpartijdige waarnemer

  • Deze is gebaseerd op vertrouwen.
  • Alles is welkom → onvoorwaardelijke acceptatie van dat wat er verschijnt.
  • De onpartijdige waarnemer verschijnt direct, zodra ik mijn identificatie met de waarnemende controleur loslaat.

~ lzv

Ik probeer controle te houden door mij te focussen op iets in mijn waarneming

20:00 – Vanmiddag heb ik een mooie nieuwjaarswandeling gemaakt van anderhalf uur. Tijdens het wandelen realiseerde ik mij dat ik niet van de wandeling genoot. Ik was continue gericht op de externe wereld die tot mij kwam via mijn zintuigen. Een flink aantal jaren was ik voortdurend gericht op het behalen van een volgend doel, hoe klein en onbelangrijk het ook was. Ook tijdens wandelingen, saunabezoeken en vrijpartijen wilde ik minidoelen behalen, waardoor ik er nooit echt van genoot. Alleen wat ik tegenwoordig – en dus ook vandaag – tijdens wandelingen ervaar is anders en subtieler.

Het lijkt erop dat ik controle probeer te houden door mij continue op iets in mijn waarneming te focussen. De focus op iets dat wordt waargenomen creëert automatisch een actieve waarnemer die ik eerder de waarnemende controleur heb genoemd. Waarnemen zelf is geen probleem, maar mijn constante fixatie op dingen creëert wel een probleem en veel lichamelijke spanning. Lastig. Lees verder

De waarnemende controleur is de ultieme personificatie van het ego

13:00 – Gisteravond identificeerde ik mij weer volledig met het ego. Ik zat er weer hopeloos aan vastgeplakt, maar ik snapte niet waar ik mij precies mee identificeerde. Mijn geest was namelijk rustig; er waren geen gedachten, geen stemmen, geen woorden, geen beelden, helemaal niets. Dus wat was het dan vroeg ik mij af? Ik heb een meditatie en ademhalingsoefeningen gedaan, maar dat mocht niet baten. Totdat vanochtend eindelijk het kwartje viel: ik identificeerde mij weer met de waarnemende controleur: de ultieme personificatie van het ego.

Ik heb altijd geprobeerd om met het denken oplossingen te vinden voor de problemen die ik in het dagelijks leven tegenkwam. Ik heb een erg levendige en inventieve geest, dus bedacht ik steeds nieuwe oplossingen om met lastige en moeilijke situaties in het Leven om te gaan. In werkelijkheid deed ik steeds meer afstand van ‘mijzelf’ als wezen en creëerde ik stap voor stap een innerlijk veelkoppig monster die steeds meer bepaalde in mijn leven. Ik ben gaandeweg de macht over ‘mijzelf’ en het veelkoppige monster (het ego) helemaal kwijtgeraakt.  Lees verder

Zes verschillende controlemechanismen van het ego (op dit moment)

18:30 – In dit bericht wil ik wat dingen beschrijven die mij de afgelopen dagen opvielen. Van een aantal gedachte- en gedragspatronen was ik mij al bewust, alleen kan ik er mijzelf er nog flink mee identificeren blijkt.

Zelfveroordeling als controlemechanisme

Het eerste punt gaat over zelfveroordeling. Ik merk dat ik mijzelf achteraf enorm veroordeel als ik eerder een langere tijd vanuit angst heb gehandeld. Tijdens het leggen van de ondervloer met mijn bovenbuurman heb ik het grootste deel van de tijd uit angst gehandeld. Dat is natuurlijk balen, maar ik veroordeel mijzelf achteraf enorm dat ik daar op dat moment ‘in bleef hangen’. Natuurlijk kan ik er leerpunten voor mijzelf uittrekken en dat doe ik ook, maar mijzelf achteraf – of überhaupt – veroordelen heeft totaal geen zin en nut. Het is het ego dat zichzelf veroordeelt, op de kop geeft en de schuld geeft dat het anders had moeten handelen → een controlemechanisme om zichzelf in stand te houden. Lees verder

Ik zoek bevestiging bij een innerlijke stem ~ Ik heb een interne denkpolitie

22:30 – Ik geloof dat het maken van een keuze niet vanzelf gaat, dat ik er iets voor moet doen, want anders gebeurt er niets en blijf ik het maken van een keuze vermijden en/of uitstellen. Ik realiseerde mij vandaag dat deze overtuiging de verzonnen ‘oplossing’ is voor iets dat ik moeilijk vind: een keuze maken. Ik realiseerde mij ook dat ik mijzelf weinig tot geen bewegingsruimte en -vrijheid geef om een foute keuze te maken, vandaar dat ik keuzes blijf vermijden en/of uitstellen. Ik mag niet falen van mijzelf, want ik moet een goed (lees: perfect) persoon zijn. De angst om een keuze te maken is dus zo groot dat ik volledig blokkeer → ik ga het maken van een keuze gewoon helemaal uit de weg.  Lees verder