Ik kan het niet, het lukt mij nooit en/of ik weet niet wat ik moet doen

Ik kan het niet (alleen) –> is dit waar?

Nee, natuurlijk niet. Als ik iets wil gaan doen wat ik nog nooit hebt gedaan, dan kan ik het natuurlijk altijd (wellicht na wat flinke oefening. Het probleem ontstaat vooraf op het moment dat ikzelf allerlei voorwaarden verbind aan hoe het moet en tot welk het moet leiden. Als ik mijn voorwaarden en oordeelsysteem achterwege laat, is er dan een probleem? Nee. Kan ik iets leren? Ja. Heb ik daarvoor anderen nodig? Nee.

Het lukt mij nooit (alleen) –> is dit waar?

Ook deze vraag hangt weer samen met voorwaarden hoe iets moet eindigen. Als ik mijzelf voorwaarden opleg waaraan ik moet voldoen om het predicaat ‘het is mij gelukt’ te mogen ontvangen, dan maak ik het mij wederom vooraf enorm lastig, waardoor de kans dat ik blokkeer en er niet eens aan begin enorme proporties aanneemt. En dus anderen ga zoeken en gebruiken om iets te realiseren = vorm van afhankelijkheid. Lees verder

Notitie

Handel ik vanuit liefde of angst?

Dat is elke keer weer de vraag. Denk ik onbewust iets nodig te hebben of niet? En zo ja, wat is dat dan? En kan ik het überhaupt wel bereiken? Het antwoord aan mijzelf is altijd: doe zelfonderzoek en leer anders handelen.

Maar…

Je kan niet anders handelen vanuit ‘willen’, controle of ‘doen’. Dat werkt averechts. Anders handelen kan alleen vanuit inzicht en ‘niet-doen’, en volgt daarmee automatisch uit goed zelfonderzoek. ~ lzv

Ik heb traumatherapie nodig → is dat waar?

22:00 – Gisteren heb ik een bericht geschreven over de relatie tussen het pijnlichaam, de persoon en keuzes maken, waarin ik een aantal belangrijke inzichten deel die ik heb opgedaan de afgelopen twee dagen. Zaterdag had ik een hele zware – maar wel erg leerzame – dag, omdat ik eindelijk inzag dat ik vanuit de persoon nooit het pijnlichaam en mijn lichamelijke spanning kan loslaten. Het pijnlichaam en de chronische spanning zijn blijkbaar zo met de persoon verweven dat het gewoon alles of niets is geworden. Een andere oplossing is er niet.

Sinds die openbaring is er van alles aan de gang in mijn lichaam. Ik heb echt ontzettend veel dorst en drink zo’n 4-5 liter water per dag. Daarnaast is het pijnlichaam zich aan het roeren en lijkt het meer ruimte in te nemen in mijn lichaam; ik voel sinds twee dagen ook veel fysieke pijn aan de achterkant van mijn lichaam ter hoogte van mijn nieren. Tegelijkertijd voelt het pijnlichaam zachter aan, dus dat is een goed teken lijkt mij! De uitdaging voor mij is wel om de realiteit onvoorwaardelijk te accepteren en mij dus niet continue met de persoon en zijn problemen te identificeren, want dan begint de weerstand weer en voelt het pijnlichaam zeer pijnlijk aan. Aanwezig zijn dus 🙂 Lees verder

Afhankelijk en onafhankelijk gedrag, een eerste opzet!

23:00 – Ik heb mij altijd zeer afhankelijk gevoeld richting oudere mannen, waar waarschijnlijk een oude onvervulde behoefte uit mijn kindertijd aan ten grondslag ligt. Mijn vader was een alcoholist en verdween uit mijn leven toen ik 7-8 jaar oud was. Mijn moeder heeft hem toentertijd een brief geschreven dat mijn zusje en ik later contact met hem opzoeken als we dat willen, aangezien hij de laatste twee jaar onregelmatig, te laat of regelmatig helemaal niet op kwam dagen. Met twee teleurgestelde kinderen als gevolg.

Mijn eerste onderzoeksvragen om mijn afhankelijkheid richting oudere mannen te onderzoeken zijn:

“Wat zijn afhankelijkheid en onafhankelijkheid?”

“Welk gedrag hoort daarbij?”

Afhankelijkheid is een staat van zijn waarin ik iets nodig denk te hebben van een ander. Dit nodig hebben is een oude onvervulde behoefte of overtuiging die ik heb opgedaan in mijn jeugd. Ik denk datgene nodig te hebben om te kunnen functioneren, werken, leven, etc. Ik geloof dat als ik niet krijg wat ik denk nodig te hebben, dat er dan consequenties aan verbonden zijn.

Onafhankelijkheid is een staat van zijn waarin ik vrij ben van de illusie dat ik iets nodig denk te hebben van iemand om mijn leven te kunnen leiden als een man. Ik ben volledig aanwezig in het hiernu en in staat zelfstandig besluiten te maken op basis van mijn eigen inzichten en het vertrouwen in mijzelf. Lees verder

Notitie

Oude onvervulde behoefte = denken iets nodig te hebben

Het verschil tussen mijn behoefte aan iets dat ik als kind ervoer en dat wat ik werkelijk nodig had om te blijven leven = oude onvervulde behoefte hiernu.

Oude onvervulde behoefte hiernu = denken iets nodig te hebben hiernu.

Denken iets nodig te hebben hiernu = het ego.

Het ego = fucked up en zelfdestructief.

~ lzv

De confrontatie met de projectie van mijn moeder

17:30 – Ik ben net terug van een confrontatie met een vriendin die nog bij de organisatie zit waar ik vorige week woensdag afscheid van heb genomen. Haar feedback op mijn besluit was met een veroordelende en boze ondertoon en ik vond het onterecht wat ze zei. Tegelijkertijd realiseerde ik mij dat het niet zoveel zin had om er via WhatsApp verder op in te gaan, dus ben ik vandaag even bij haar langs gegaan.

De confrontatie hield me de afgelopen dagen al bezig en ik voelde een enorme energetische lading in mijn systeem die niet proportioneel was t.o.v. wat er was gebeurd tussen ons. Toen ik bij haar zat en mijn kant van het verhaal vertelde, zat ik lichtelijk te trillen en ik stond bijna op knappen van boosheid. Wat ik haar vertelde was dat ik het prima vind dat ze als vriendin een mening heeft over mijn gedrag of de keuzes die ik maak, maar dat als iets werkelijk onterecht is, dan knapt er iets in mij. Ook nodigde ik haar uit om terug te komen op haar mening, maar dat wilde ze niet. Ze bleef bij haar standpunt, wat – om eerlijk te zijn – mij enorm raakte en ik voelde een hevige woede in mij opkomen → ‘wat ze beweert is onterecht en ik wil gelijk’. Lees verder

De PRI-methode + afweermechanismen → mijn visie met eindconclusie

14:00 – De afgelopen zes weken heb ik veel tijd besteed aan het doorgronden van de vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die Ingeborg Bosch beschrijft in haar boeken over Past Reality Integration (PRI). Ik vind de door haar vastgestelde en beschreven afweermechanismen van het ego effectief en goed om mee te werken in de praktijk.

Er bestaat geen oude onvervulde behoefte en oude pijn

Ingeborg Bosch veronderstelt in haar theorie dat er altijd een verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – uit de kindertijd ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen. In dit eerdere bericht ga ik helemaal in op haar basistheorie mocht je dat interessant vinden. Echter, mijn conclusie is dat haar basisveronderstelling niet klopt. Immers, ik heb hiernu niets nodig en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik toen nodig had aangezien ik hiernu zelf het levende, gezonde bewijs daarvan ben.

Het allerbelangrijkste bewijs voor mijn conclusie is dat ik het pijnlichaam zelf volledig heb weten op te lossen door eigenwijs te zijn en de ideeën van Ingeborg Bosch op waarheid te toetsen. Het idee dat er dus verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen is dus niet waar → er bestaat geen verdrongen oude pijn en oude onvervulde behoeften hiernu. Wil je weten waarom het lijkt alsof je hiernu een oude onvervulde behoefte ervaart? Bekijk dan dit bericht.

De verpletterende waarheid is de angst voor de dood

De vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – hebben volgens Ingeborg Bosch allemaal de functie de verpletterende waarheid te ontkennen dat onze behoeften als kind in onvoldoende mate werden vervuld, omdat we dat volgens haar niet aankonden. Ook hier slaat Ingeborg Bosch de plank mis, omdat de enige verpletterende waarheid die wij als kind verdrongen en ontkenden de angst voor de dood is én de realiteit dat er letterlijk ‘niets’ is. En dat doen we als volwassenen overigens nog steeds, haha. Lees verder

The Matrix, de ultieme metafoor over het uitbreken uit de egostaat

21:30 – Vannacht ben ik laat gaan slapen na het kijken van het eerste anderhalve deel van The Matrix-trilogie, welke ik echt gaaf vond om weer eens te zien. Zojuist heb ik het laatste stuk van deel 2 en deel 3 in het geheel bekeken. In totaal heb ik de trilogie nu drie keer volledig gezien, maar met de ontwikkelingen van de laatste drie maanden heb ik de drie films met compleet andere ogen bekeken, wat het extra leuk maakt!

Wat is de betekenis van The Matrix?

Ik heb nooit echt veel moeite gedaan om de betekenissen van films te begrijpen, behalve als ik er echt niets van snapte ging ik op zoek naar ‘spoilers’ en ‘meanings’ op het Internet. Een kwalijke zaak vind ik zelf, omdat dit getuigt van een bepaald soort arrogantie en ‘denken te weten’ van mijzelf. Daarom vond ik het leuk om The Matrix-trilogie nogmaals te bekijken met de volgende vragen in mijn achterhoofd: Lees verder

Ik wil mij beter voelen en de weigering van de hersenen

14:00 – Ik ben me ervan bewust dat overtuigingen, concepten en ideeën altijd vanuit meerdere perspectieven bekeken kunnen én moeten worden. Een overtuiging kan namelijk meerdere betekenissen voor het ego hebben en gisteravond trof mij er eentje die ik al veel eerder had kunnen zien, maar om de een of andere reden nooit eerder had willen zien. De overtuiging waar ik op dit moment mee bezig ben is deze:

“Ik moet altijd haasten om iets te krijgen wat ik wil hebben of wat ik nodig heb – boeken lezen om inzichten te krijgen duurt te lang (tijdverspilling), omdat ik zo snel mogelijk ‘Verlicht’ moet raken.”

‘Iets willen’ en ‘denken iets nodig te hebben’ associeerde ik altijd met het controlemechanisme en het overlevingsmechanisme in mijzelf. Daarmee bedoel ik dat ik er altijd van uit ging dat ‘iets willen’ en ‘denken iets nodig te hebben’ alleen uitingen zijn van die twee mechanismen om daarmee zichzelf (lees: het ego) in stand te houden. Dat heb ik dus mis.

Ik werd gisteravond getroffen door het inzicht dat ik mij ook continue goed of beter probeer te voelen (lees: gelukkig te zijn/worden) door te geloven in én te handelen naar ‘ik denk iets nodig te hebben’. Dit denk ik natuurlijk niet letterlijk, maar wordt uitgedrukt in gedrag dat voortkomt uit onbewuste overtuigingen. Ik vind het echt bizar dat ik nooit de link heb gelegd tussen dit gedrag en mij proberen goed of beter te voelen. Ik ben me er nu in ieder geval bewust van 🙂 Lees verder

Ik heb iets nodig van vrouwen → is dat waar?

21:00 – Twee weken geleden ben ik de confrontatie aangegaan met een vriendin die nog bij de organisatie zit waar ik drie weken geleden afscheid van heb genomen. Haar feedback op mijn besluit had een veroordelende en boze ondertoon – ze zat duidelijk in de afweer ‘valse macht’ –  en ik vond het onterecht wat ze zei. Aan de andere kant raakte haar feedback mij enorm en zo’n beetje alle mogelijke afweren werden in mijzelf getriggerd tijdens de confrontatie, haha.

Onze ontmoeting leverde mij belangrijke inzichten op hoe ik in het algemeen met vrouwen omga en wat ik vaak van vrouwen denk nodig te hebben. Vandaag heb ik een vier vragen-uitwerking van Byron Katie afgemaakt waarin ik de volgende overtuigingen heb onderzocht:

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw echt naar mij luistert – ik voel dat de vriendin/een vrouw regelmatig niet echt naar mij luistert.”

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw naar zichzelf kijkt, haar fouten toegeeft en mij gelijk geeft – ik word onrechtvaardig behandeld door de vriendin/een vrouw, omdat ik niets fout doe en gelijk heb.”

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw mijn keuzes begrijpt – ik voel mij vaak niet begrepen door de vriendin/een vrouw.”

“Ik wil bevestiging van de vriendin/een vrouw dat ik het goed doe – ik voel me regelmatig afgewezen door de vriendin/een vrouw.”

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw ophoudt met commentaar geven of ja-maren. De vriendin/vrouw denkt het altijd beter te weten.”

De belangrijkste inzichten die ik per overtuiging vandaag heb opgedaan zijn: Lees verder