Wat is het verschil tussen een gedachte en een overtuiging?

Een belangrijk onderdeel van zelfonderzoek is het onderzoeken van de verschillende begrippen, concepten en systemen die van invloed zijn op het maken van keuzes én mijn gedrag in het NU. Daarop stuitte ik op de volgende vraag:

“Wat is het verschil tussen een overtuiging en een gedachte? Hoe weet ik dat?”

Een gedachte is voor mij per definitie emotieloos en kan verschijnen in bewustzijn zonder dat ik er iets mee moet of hoef. Een overtuiging daarentegen zit emotionele lading aan – dat kan zowel positief als negatief zijn, omdat ik ervan overtuigd ben dat de overtuiging waar is. De emotionele lading zorgt voor ‘bewijs’ van de overtuiging, maar is volgens mij ook het resultaat van het geloof erin. Dus de emotionele lading heeft een zelfversterkend effect op de overtuiging → het houdt de overtuiging in stand.

Een overtuiging is altijd onderdeel van het ego, omdat ik geloof dat de overtuiging waar is. Vanaf het moment dat ik een overtuiging op waarheid heb onderzocht en doorzie, verliest de overtuiging direct zijn kracht en ervaar ik er ook steeds minder emotionele lading bij → de betovering is verbroken.

Een overtuiging

  • Een overtuiging is altijd waar.
  • Een overtuiging heeft altijd een bepaalde mate van emotionele lading – positief of negatief.
  • Een overtuiging is vaak dwingend en repeterend.
  • Een overtuiging neemt ‘bezit van mij’.
  • Ik ben altijd gehecht (positief of negatief) aan een overtuiging = identificatie = onderdeel van het ego = ‘mij’ en ‘ik’.

Het doorzien van een overtuiging leidt tot scheiding van de gedachte en de emotionele lading → ze versterken en bewijzen elkaar niet meer. De gedachte en emotionele energie zijn vanaf dat moment twee onafhankelijke verschijningen in bewustzijn, die allebei steeds meer hun kracht verliezen omdat ik ze geen macht meer geef door erin te geloven. Lees verder

Notitie

Overtuigingen zijn allemaal kleine weerstandjes tegen het Leven

Overtuigingen zijn in feite allemaal kleine weerstandjes tegen het Leven. Ik ervaar de dualiteit omdat ik in allerlei overtuigingen geloof. Ik ervaar ook beide kanten van de overtuigingen waar ik in geloof. Bijvoorbeeld: goed en fout, consequent en inconsequent, mooi en lelijk, arm en rijk, schuld en onschuld, duur en goedkoop, blij en bedroefd, schaamtevol en schaamteloos, etc. Alle overtuigingen zijn kleine ‘muurtjes’ om mijzelf af te schermen tegen de verpletterende waarheid: er is in werkelijkheid niets. Aan de andere kant vormen al die overtuigingen in de vorm van weerstandjes en kleine ‘muurtjes’ wel de persoon die ik geloof te zijn. Dilemma, haha. ~ lzv

De relatie tussen een overtuiging, emoties/ gevoelens en een ervaring

11:00 – Mijn werkelijkheid die ik waarneem is een illusie volgens de theorie van de non-dualiteit. Waar ik regelmatig op stuit is de relatie tussen een overtuiging, emoties/gevoelens en een ervaring. Wat hebben ze met elkaar te maken? Hoe houden ze met elkaar verband? Op welke manier ‘bewijzen’ ze elkaar? En hoe houden ze elkaar in stand? Let’s check it out.

Ik was net bezig met het onderzoeken van de overtuiging ‘ik doe het nooit goed’, wat een vorm van primaire afweer is. Het is makkelijk om te zien dat die overtuiging niet waar is, omdat overtuigingen waar het woordje ‘nooit’ of ‘altijd’ in voorkomen sowieso nooit waar zijn. Ik ben me er dus bewust van dat de overtuiging niet waar is, maar ik weet het nog niet totaal. Ik blijf me ermee identificeren merk ik en daarom vond ik het tijd om de relatie tussen een overtuiging, emoties/gevoelens en een ervaring eens te onderzoeken. Dit zijn mijn bevindingen: Lees verder

Oude onvervulde behoefte = oude overtuiging projectie in het hiernu

10:30 – Er bestaat in werkelijkheid niet zoiets als een oude onvervulde behoefte, omdat ik in mijn kindertijd alles heb gekregen wat ik nodig had → immers, ik leef nog en ik ben kerngezond.

Ingeborg Bosch schrijft in haar boeken dat een oude onvervulde behoefte nooit meer te vervullen is en daar heeft ze helemaal gelijk in. Echter, de ‘fout’ die zij maakt is dat ze gelooft dat wij vroeger als kinderen niet alles heb gekregen wat we nodig hadden en dat we daarom nog oude onvervulde behoeftes en oude pijnen met ons mee zouden dragen. Deze redenering klopt van geen kant en wel hierom.

Oude onvervulde behoefte = primaire afweer projectie in het hiernu

Een oude onvervulde behoefte is in werkelijkheid een oude overtuiging die hoort bij het afweermechanisme ‘primaire afweer’ en de drang naar bevestiging, goedkeuring, erkenning, waardering, liefde, etc. die daaruit volgt. Een voorbeeld van zo’n overtuiging is ‘ik doe het nooit goed’ met de drang naar goedkeuring dat ik het hiernu wel ‘goed’ doe. Door deze oude overtuiging te geloven creëer ik hiernu de ervaring EN de behoefte dat ik hiernu iets nodig heb van een ander (projectie). En vervolgens zeg ik dat die behoefte die ik hiernu ervaar een oude onvervulde behoefte is, maar dat is dus absoluut niet waar. Die behoefte die ik hiernu ervaar creëer ik door te geloven in een oude overtuiging uit mijn kindertijd → ‘ik doe het nooit goed’ met als gevolg de drang naar goedkeuring van een ander. Lees verder

Een overtuiging heb ik pas doorzien als…

18:00 – Ik heb altijd geloofd dat als ik een overtuiging zou doorzien, deze dan ook direct zou oplossen en uit mijn systeem zou verdwijnen. Jaren en heleboel ervaringen later weet ik dat het niet zo werkt. De reden daarvoor is dat het ego gezien kan worden als een vliegwiel waar een heleboel energie in zit. Ik voorzie het vliegwiel continue van nieuwe energie – en houdt het daarmee draaiend – door hetzelfde gedrag te blijven vertonen dat voorkomt uit de overtuigingen waar ik in geloof. Ik blijf er dus onbewust voor kiezen om hetzelfde gedrag te vertonen, omdat ik mijn onbewuste overtuigingen niet heb onderzocht.

Ik heb pas een overtuiging volledig doorzien als ik a) het gedrag dat voortkomt uit de overtuiging herken en b) in staat ben om een andere keuze te maken en anders te handelen. Zolang ik mij niet bewust ben van het gerelateerde gedrag – bijvoorbeeld ‘valse hoop’, ‘valse macht’ of ‘ontkenning van behoeften’ – blijf ik mij identificeren met de overtuiging en creëer ik de oude ervaring opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw tot in het oneindige. Lees verder

Notitie

De ervaring hiernu wijst direct naar de overtuiging

Regelmatig vind ik het lastig om te bepalen welke overtuiging de blokkade en lichamelijke spanning veroorzaakt die ik hiernu ervaar, omdat ik niet altijd actieve gedachten heb die een aanwijzing kunnen geven om welke overtuiging(en) het gaat. De ‘fout’ waar ik mijzelf nog regelmatig op betrap is dat ik ga zoeken naar de overtuiging, in plaats van gewoon te beginnen met het beschrijven van mijn directe ervaring hiernu en die te gebruiken als ingang van mijn onderzoek.

Het idee dat ik niet achter de oorzaak/reden van een identificatie met het ego kan komen is onzin en weer een overtuiging op zichzelf. Het denken is een geniaal instrument, maar het leidt mij steevast de verkeerde kant op, weg van de oorzaak/reden op zoek naar een antwoord of oplossing. Het denken zelf is altijd het probleem. Wat ik hiernu geloof is het probleem dat ik hiernu ervaar. De ervaring hiernu wijst direct naar de overtuiging die ik geloof. Wat dat betreft is – zoals in veel boeken met wijsheid staat – het Leven vele malen simpeler en eenvoudiger dan ik mij kan voorstellen. Ik maak het mijzelf regelmatig nog zo ongelooflijk en onnodig moeilijk. ~ lzv