De relatie tussen een overtuiging, emoties/ gevoelens en een ervaring

11:00 – Mijn werkelijkheid die ik waarneem is een illusie volgens de theorie van de non-dualiteit. Waar ik regelmatig op stuit is de relatie tussen een overtuiging, emoties/gevoelens en een ervaring. Wat hebben ze met elkaar te maken? Hoe houden ze met elkaar verband? Op welke manier ‘bewijzen’ ze elkaar? En hoe houden ze elkaar in stand? Let’s check it out.

Ik was net bezig met het onderzoeken van de overtuiging ‘ik doe het nooit goed’, wat een vorm van primaire afweer is. Het is makkelijk om te zien dat die overtuiging niet waar is, omdat overtuigingen waar het woordje ‘nooit’ of ‘altijd’ in voorkomen sowieso nooit waar zijn. Ik ben me er dus bewust van dat de overtuiging niet waar is, maar ik weet het nog niet totaal. Ik blijf me ermee identificeren merk ik en daarom vond ik het tijd om de relatie tussen een overtuiging, emoties/gevoelens en een ervaring eens te onderzoeken. Dit zijn mijn bevindingen: Lees verder

Ben ik werkelijk aan het voelen of houd ik mijzelf voor de gek? 4 simpele checks

10:00 – De laatste paar weken mediteer ik twee keer per dag 15 minuten, wat mij erg goed bevalt. Het verbaast me hoeveel ik al heb geleerd van twee ‘simpele’ oefeningen per dag. Vanochtend had ik een aantal inzichten over ‘voelen’ en hoe ik kan weten of ik werkelijk aan het voelen ben of doe alsof. Ik heb de volgende checks voor mijzelf vastgesteld:

  • Als ik nog (pijnlijke) gevoelens kan waarnemen, observeren en ernaar kan kijken (vanuit mijn hoofd), dan ben ik niet werkelijk aan het voelen.
  • Als ik nog kan oordelen of wat kan zeggen over mijn (pijnlijke) gevoelens – oftewel ik maak er een verhaal van, dan ben ik niet werkelijk aan het voelen.
  • Als ik de intentie heb om te voelen of probeer te voelen, dan ben ik niet werkelijk aan het voelen.
  • Als ik nog onderscheid kan maken tussen ‘ik’ of ‘mij’ en mijn (pijnlijke) gevoelens, dan ben ik niet werkelijk aan het voelen.

Zodra deze vier checks niet meer van toepassing zijn, voel ik direct, grondig en volledig en ‘ben’ ik bijvoorbeeld de pijn of angst. Er is dan geen onderscheid meer tussen dat wat ik waarneem en de waarnemer zelf. Ik ‘ben’ er dan gewoon mee. Deze permanente staat wordt ook wel ‘Verlichting’ genoemd. Altijd gewoon ‘zijn’. ~ lzv

Ik kan zelf bepalen hoe ik mij voel → dat waar?

14:00 – De lichamelijke spanning en energetische blokkades die ik in mijn buikregio ervaar worden gecreëerd en in stand gehouden door een waslijst aan overtuigingen. Ik heb er al een flink aantal onderzocht, doorzien en losgelaten, maar regelmatig verschijnt er een nieuwe overtuiging – waar ik nog sterk in geloof – op het toneel. Deze keer is het de overtuiging ‘ik kan zelf bepalen hoe ik mij voel’, welke ik vannacht heb uitgewerkt met behulp van de volgende deelvragen:

  1. Waarom wil ik zelf bepalen hoe ik mij voel?
  2. Waarom geloof ik dat ik zelf kan bepalen hoe ik mij voel? Hoe bepaal ik zelf hoe ik mij voel?
  3. Welke middelen gebruik ik om zelf te bepalen hoe ik mij voel? Wat levert mij dat op? Wat probeer ik te bereiken? Kan dat überhaupt?

Hieronder zal ik kort mijn bevindingen per deelvraag beschrijven. Lees verder

Notitie

Emoties en gevoelens zijn niet-waar → ik ben er weer ingetrapt

Shit, ik ben er vandaag weer ingetrapt. Ik werd mij er zojuist pas van bewust dat wat ik voel ‘waar’ had gemaakt door er flink weerstand tegen te bieden. Gedachten zijn relatief makkelijk te doorzien en te beoordelen als ‘niet-waar’, maar gevoelens en samenhangende ervaringen lijken zo echt dat ik toch regelmatig onbewust waarde hecht aan dat wat ik voel en de lichamelijke spanning, stress of pijn onbewust op probeer te lossen.

Ondanks dat de aanleiding vaak een handeling vanuit angst is – doordat ik bijvoorbeeld iets doe wat ik eigenlijk niet moet doen -, verbaast het mij dat ik er nog steeds intrap en onbewust probeer de lichamelijke spanning, stress of pijn als gevolg daarvan op te lossen. Als ik eerlijk ben vind ik het gewoon nog steeds lastig om fysieke ongemakken en pijnen onvoorwaardelijk te accepteren en ‘er gewoon mee te zijn’. Het ego en het denken geloven dat lichamelijke spanning, stress en pijn altijd opgelost kan worden, maar dat is echt gelul. In werkelijkheid betekent een oplossing zoeken = weerstand bieden, waardoor de lichamelijke spanning, stress en pijn alleen maar erger wordt en ik erop gefixeerd raak. Alleen heb ik dus niet altijd door dat ik erop gefixeerd ben geraakt en het op probeer te lossen. Wat een grap. ~ lzv

Het ego valt ‘mij’ als het Geheel continue aan

20:30 – Ik begin eindelijk door te krijgen hoe agressief het ego eigenlijk is richting ‘mij’ als het Geheel, het Ene Ding of Bewustzijn. Het ego valt o.a. de volgende aspecten van ‘mij’ aan:

  • Hoe ‘ik’ mij voel en de gevoelens die ‘ik’ hiernu ervaar → sommige gevoelens moeten weg.
  • Hoe goed ‘ik’ het op dit moment doe of vandaag heb gedaan → ‘ik’ moet productief zijn en presteren.
  • Mijn huidige ‘niveau’ wordt vergeleken met die van een maand geleden → ‘ik’ word vervolgens beoordeeld en veroordeeld omdat ‘ik’ achterloop en beter mijn best moet doen.
  • Wat ‘ik’ vandaag nog wel of niet moet doen → ‘ik’ moet productief zijn en mag niet luieren, niksen en ontspannen → ‘ik’ moet voortdurend presteren.

Lees verder

Wie ben ik? → Ben ik …? → Kan ik het tegendeel bewijzen?

17:30 – In het ‘nature versus nurture’ debat, oftewel de discussie over aanleg of opvoeding (omgeving), proberen wetenschappers te verklaren waarom ik eruit zie zoals ik zie en waarom ik mij gedraag zoals ik mij gedraag. Kortom, al bijna 100 jaar proberen wetenschappers een verklaring te vinden voor mijn uiterlijk, karakter, gedrag, eigenschappen, kenmerken, etc. en het is ze nog steeds niet gelukt. Ik ben op dit moment het boek ‘De appel en de boom’ van René Kahn aan het lezen waarin duidelijk wordt dat de gangbare opvatting steeds meer richting aanleg én opvoeding (omgeving) gaat in plaats van aanleg óf opvoeding.

In tegenstelling tot de wetenschappers van het aanleg of opvoeding debat probeer ik geen verklaring te vinden waarom ik ben wie ik ben of wat mij maakt tot wie ik ben, maar er ‘gewoon’ achter te komen wie ik ben. Het verschil is dat ik geen verklaring probeer te vinden voor datgene waarvan ik geloof dat ik dat ben, maar dat ik kritisch onderzoek of ik datgene überhaupt wel kan zijn. En dit probeer ik te realiseren door het tegendeel ervan te bewijzen, waarmee datgene wat ik geloof te zijn als absoluut onwaar kan worden gekwalificeerd. Dat kan ik dan loslaten en vervolgens mijn zoektocht naar het antwoord op de vraag “wie ben ik?” hervatten. Lees verder

Welke kenmerken van autisme herken ik bij mijzelf? ~ Krachten en Beperkingen

15:30 – Het is voor mij belangrijk dat ik leer omgaan met de kenmerken van autisme spectrum stoornis (ASS) die ik heb, en daarom heb ik de volgende onderzoeksvragen opgesteld:

“Welke kenmerken van ASS herken ik bij mijzelf en hoe manifesteren deze kenmerken zich precies bij mij?”

“Wat zijn de beperkingen van ASS die ik bij mijzelf herken?”

“Wat zijn de sterke eigenschappen van ASS die ik bij mijzelf herken?”

In een ander bericht kijk ik specifiek naar de lastige gevolgen in mijn dagelijks leven en hoe ik wellicht anders met dingen en situaties om kan gaan, zodat ik er minder last van heb. In dit bericht wil ik mij alleen beperken tot een zo volledig mogelijk overzicht van de ‘positieve’ en ‘negatieve’ autismekenmerken die ik bij mijzelf waarneem, waarbij ik alleen onderzoek doe vanuit het egoperspectief. Mijn bevindingen zijn dan ook volledig subjectief, omdat ik betekenis en waarde aan autismekenmerken toeken binnen de context waar ik bekend mee ben én op basis van mijn zelfbeeld hiernuLees verder

Drie verschillende instrumenten in mijzelf om keuzes te maken

11:30 – Waarom voel ik weerstand bij het lezen van de homepage van de website www.hetgeheimvangelukkigzijn.org ? De schrijver maakt een onderverdeling in instrumenten die wij mensen ter beschikking hebben om keuzes te maken. Twee van de drie instrumenten hebben (bij correct gebruik) het vermogen in zich om mij te leiden uit de persoonlijk gecreëerde gevangenis die ik mijn leven noem. Het andere instrument leidt steevast nergens heen en zorgt ervoor dat ik nergens nooit niet kom, waardoor ik altijd gevangen blijf zitten in mijn persoonlijke droom vol spanning, stress, pijn en lijden waar geen einde aan lijkt te komen.

De kunst is om de twee bruikbare instrumenten met elkaar te combineren zodat er een krachtige machine ontstaat die alles wat ik geloof opblaas en mij leidt naar het Koninkrijk van God waarin ik voor altijd Lees verder