De PRI-methode + afweermechanismen → mijn visie met eindconclusie

14:00 – De afgelopen zes weken heb ik veel tijd besteed aan het doorgronden van de vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die Ingeborg Bosch beschrijft in haar boeken over Past Reality Integration (PRI). Ik vind de door haar vastgestelde en beschreven afweermechanismen van het ego effectief en goed om mee te werken in de praktijk.

Er bestaat geen oude onvervulde behoefte en oude pijn

Ingeborg Bosch veronderstelt in haar theorie dat er altijd een verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – uit de kindertijd ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen. In dit eerdere bericht ga ik helemaal in op haar basistheorie mocht je dat interessant vinden. Echter, mijn conclusie is dat haar basisveronderstelling niet klopt. Immers, ik heb hiernu niets nodig en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik toen nodig had aangezien ik hiernu zelf het levende, gezonde bewijs daarvan ben.

Het allerbelangrijkste bewijs voor mijn conclusie is dat ik het pijnlichaam zelf volledig heb weten op te lossen door eigenwijs te zijn en de ideeën van Ingeborg Bosch op waarheid te toetsen. Het idee dat er dus verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen is dus niet waar → er bestaat geen verdrongen oude pijn en oude onvervulde behoeften hiernu. Wil je weten waarom het lijkt alsof je hiernu een oude onvervulde behoefte ervaart? Bekijk dan dit bericht.

De verpletterende waarheid is de angst voor de dood

De vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – hebben volgens Ingeborg Bosch allemaal de functie de verpletterende waarheid te ontkennen dat onze behoeften als kind in onvoldoende mate werden vervuld, omdat we dat volgens haar niet aankonden. Ook hier slaat Ingeborg Bosch de plank mis, omdat de enige verpletterende waarheid die wij als kind verdrongen en ontkenden de angst voor de dood is én de realiteit dat er letterlijk ‘niets’ is. En dat doen we als volwassenen overigens nog steeds, haha. Lees verder

Het creëren en nastreven van goede gevoelens houdt mijn leven draaglijk

18:00 – Deze middag heb ik een late douche gepakt en tijdens het douchen realiseerde ik mij wat ik altijd heb gedaan en nog steeds doe om mij goed te voelen. Ik geloof dat ik zelf kan bepalen hoe ik mij voel door steeds een goed gevoel na te streven en (deze later) te ervaren. Fundamenteel voel ik mij ongelukkig en ontevreden, maar door mijzelf onophoudelijk goede gevoelens in het vooruitzicht te stellen én deze na te streven heb ik de illusie dat ik zelf kan bepalen hoe ik mij voel, hierbij niet realiserend dat ik mijzelf continue afwijs en voor de gek houd.

Het creëren en nastreven van goede gevoelens verbloemt mijn ongelukkig zijn

Het zit namelijk zo. Ik (lees: het ego) heb het vermogen om levensenergie te blokkeren en een goed gevoel in de vorm van een gedachte in het vooruitzicht te stellen – ik projecteer dus een goed gevoel in de toekomst. Dit goede gevoel kan van alles zijn, zoals het kijken van een film, boodschappen doen, afspreken met vrienden, lekker eten en drinken, een weekendje weg, deadlines halen op werk, Facebook bekijken, whatsappen, alcohol drinken, een festival bezoeken, gokken, drugs gebruiken, etc. Een goed gevoel kan letterlijk alles zijn zolang ik het maar als positief en prettig ervaar. Het onophoudelijk creëren en nastreven van goede gevoelens houdt mijn leven – net zoals dat van iedereen trouwens – draaglijk en verbloemt de fundamentele ongelukkigheid en ontevredenheid die ik ervaar – net zoals bij iedereen trouwens 🙂 Lees verder

Ik kan zelf bepalen hoe ik mij voel → dat waar?

14:00 – De lichamelijke spanning en energetische blokkades die ik in mijn buikregio ervaar worden gecreëerd en in stand gehouden door een waslijst aan overtuigingen. Ik heb er al een flink aantal onderzocht, doorzien en losgelaten, maar regelmatig verschijnt er een nieuwe overtuiging – waar ik nog sterk in geloof – op het toneel. Deze keer is het de overtuiging ‘ik kan zelf bepalen hoe ik mij voel’, welke ik vannacht heb uitgewerkt met behulp van de volgende deelvragen:

  1. Waarom wil ik zelf bepalen hoe ik mij voel?
  2. Waarom geloof ik dat ik zelf kan bepalen hoe ik mij voel? Hoe bepaal ik zelf hoe ik mij voel?
  3. Welke middelen gebruik ik om zelf te bepalen hoe ik mij voel? Wat levert mij dat op? Wat probeer ik te bereiken? Kan dat überhaupt?

Hieronder zal ik kort mijn bevindingen per deelvraag beschrijven. Lees verder

Zoeken naar ‘iets’ vanuit een staat van zelfafwijzing kan nooit tot zelfacceptatie leiden

22:30 – Zoeken naar ‘iets’ bij een ander vanuit een staat van zelfafwijzing leidt nooit – ik zeg nooit – tot (een gevoel van) zelfacceptatie. Waar ik ook naar op zoek ben – bijvoorbeeld: bevestiging, goedkeuring, aandacht, erkenning, waardering, ‘liefde’, gezien worden, etc. -, het is in werkelijkheid altijd het ego dat zoekt. Het ego is een uitdrukking van zelfafwijzing en ‘iets’ van een ander kan daarom nooit tot (een gevoel van) zelfacceptatie leiden – hoogstens tot een tijdelijk goed gevoel.

De identificatie met de overtuiging waarmee ik mijzelf afwijs – bijvoorbeeld ‘ik ben niet goed genoeg om van te houden’ of ‘ik ben het niet waard om van te houden’ of ‘er is iets mis met mij’ of ‘ik doe alles fout’ – is het probleem en zorgt voor de samenhangende negatieve ervaring ervan hiernu, waardoor ik geloof dat het echt zo is en ik ‘buiten mijzelf’ naar een oplossing ga zoeken. Een vicieuze cirkel waar nooit een einde aankomt. Lees verder

Gedachtespinsels, beschouwingen & overwegingen #1

In essentie heb ik hiernu altijd maar één keuze: accepteren of weerstand bieden. Het leven zelf mag dan ‘grijs’ zijn, maar dit is zo ‘zwart-wit’ als het maar kan. Of ik accepteer hiernu waar ik ben en hoe ik mij voel óf ik bied weerstand in welke vorm dan ook. Bijvoorbeeld door ergens in gedachten heen te gaan of naar onderweg te zijn of juist fysiek ergens naartoe te gaan, wat dan ook. Altijd het hiernu weigeren te accepteren in welke vorm dan ook.

Ik zit op dit moment meer in de ego-modus dan in de Bewustzijn-modus, wat zich uit in allerlei neigingen en drangen. Ik identificeer me weer sterk met het ego en daarom maak ik ook weer dezelfde ‘fouten’ als een maand geleden, terwijl ik de gerelateerde overtuigingen al doorzien heb – ik blijf de gehechtheid eraan in stand houden.

Als ik het hiernu niet accepteer zoals het is, bied ik weerstand tegen ‘Dat Wat Is’ en maak ik allerlei ‘fouten’ die het proces tegenwerken waardoor ik extra en onnodig pijn lijd. Ik doe mijzelf gewoon weer pijn. Lees verder

Notitie

Kinderen hoor je toch ook nooit zeggen dat ze verbinding willen maken?

Ik gebruik andere mensen om mijn zelfbeeld te bevestigen en daar een zelfgevoel en eigenwaarde aan te ontlenen. Mijn drang om verbinding te willen maken met andere mensen is niets anders dan het willen creëren én nastreven van een goed gevoel. Verbinding willen maken met anderen is altijd gebaseerd op angst, de angst voor peilloze leegte en diepte in mijzelf – het ‘niets’. Natuurlijk vind ik het zo nu en dan ook fijn om in gezelschap van anderen te zijn, maar dan ben ik niet (obsessief) op zoek naar het maken van verbinding. Dat is echt een egomechanisme. Kinderen hoor je toch ook nooit zeggen dat ze (meer) verbinding willen maken met elkaar? Wat een volwassen onzin is dat ‘verbinding willen maken’ toch. ~ lzv

Ik vertoon dwangmatig gedrag en ik praat veel tegen mijzelf

17:30 – De afgelopen dagen waren ronduit kut, omdat ik flink teruggevallen was in mijn oude gedragspatronen als gevolg van het contact met andere mensen. Met name het contact met mijn zusje triggert (nog steeds) oude afweermechanismen van ‘valse hoop’ merk ik. Op dit moment ben ik bezig met een vier vragen-uitwerking van Byron Katie om deze specifieke illusie te ontmantelen en te doorzien.

Op dit moment zit ik met een ego opgescheept dat zichzelf van flink wat energie heeft voorzien en daarom nu erg sterk is – zie ook het egovliegwiel-principe. Persoonlijk vind ik dit één van de moeilijkste fases om door te maken, zodat ik ik weer terug kan keren naar een staat van Zijn met rust en vrede in mijzelf. Het ego is op dit moment erg sterk omdat ik mij er langere tijd actief mee geïdentificeerd heb; het is gewoon een kwestie van de tijd uitzingen en afkicken ervan. Lees verder

Onrust in mijzelf valt niet op te lossen ~ Twee paradoxen die ik ervaar

21:00 – Vannacht heb ik wederom niet lekker geslapen. Toen ik vanmorgen wakker werd zat ik erg in mijn hoofd en was ik lichamelijk erg gespannen. Nadat ik een 20 minuten meditatie had gedaan en vervolgens nog 40 minuten in halve meditatie op de bank had gezeten, was de lichamelijke spanning opgelost en voelde ik weer ‘diepte’ in mijzelf.

Fysiek reizen is een weerspiegeling van mentaal reizen

Het kwartje dat ik onrust, spanning en stress nooit op kan lossen lijkt ook echt te zijn gevallen. Onrust op willen lossen in mijzelf door er iets aan te willen doen of ergens heen te willen gaan (= goed gevoel nastreven) werkt averechts en heeft totaal geen zin. In een boek van Osho wat ik aan het lezen ben vertelt hij dat de mate van fysiek reizen een weerspiegeling is van de mate van mentaal reizen (lees: denken) van een persoon. Lees verder

Mijn angst om te falen als mens/persoon → een afsluitend bericht

22:00 – Van Edwin heb ik twee belangrijke dingen geleerd, namelijk dat a) het aantal te onderzoeken overtuigingen in theorie eindeloos is en dat b) ik moet stoppen met het onderzoeken eenzelfde soort overtuigingen als deze niet tot nieuwe inzichten leiden en ik niets nieuws leer. Overtuigingen die mij in het dagelijks leven nog veel stress opleveren horen bijna allemaal bij het afweermechanisme ‘valse hoop’ en komen meestal voort uit één of meerdere van deze vijf ‘primaire afweer’-overtuigingen:

  1. ‘Ik ben niet goed (genoeg).’
  2. ‘Ik doe altijd alles fout.’
  3. ‘Ik doe nooit iets goed.’
  4. ‘Ik doe er niet toe.’
  5. ‘Ik ben niet belangrijk.’

Lees verder

Energetische blokkades zorgen ervoor dat ik ineenkrimp

19:00 – Vanochtend werd ik weer met veel lichamelijke spanning wakker – de laatste twee weken eigenlijk zonder uitzondering 🙁 Zodra ik mij met het ego en het denken identificeer – of dat nu bewust of onbewust doe en of ik nu wakker of in slaap ben – ik de neiging heb om ineen te krimpen en mijn hele lichaam als het ware op te rollen om de energetische blokkade in mijn buik heen. Ik heb de neiging om mij dan zo klein mogelijk te maken door mijn ledematen samen te knijpen, in elkaar te zakken, in elkaar te krimpen, kleiner te worden, minder diep adem te halen, knieën op te trekken, armen over mijn borst heen te kruisen en vooral heel erg koud te worden van binnen. Ik moet er bewust moeite voor doen om hier niet in mee te gaan en diep te blijven ademen. Het is alsof een energetische blokkade in mijn buik als een extra zwaartekracht in mijn systeem fungeert die het lichaam en de ledematen automatisch naar zich toetrekt. Lees verder