Het overlevingsmechanisme is altijd al destructief geweest

Als je het mysterie van het Leven wilt ontrafelen en verder wil komen moet je kritisch en eigenwijs zijn. Er wordt namelijk zoveel beweerd, voor ‘waar’ aangenomen en algemeen geaccepteerd, omdat zogenaamde autoriteiten zich erover hebben uitgelaten. En daarmee is het dan zo blijkbaar. Totdat je zelf gaat nadenken.

Alle verhalen over trauma’s worden in stand gehouden door het geloof dat een kind VOLLEDIG afhankelijk is en NIETS anders had kunnen doen dan het gedaan heeft.

In mijn twintiger jaren heb ik een aantal discussies gehad met psychologen waarbij ik beweerde dat het overlevingsmechanisme nooit een overlevingsmechanisme is geweest. Het is altijd al een destructief mechanisme geweest, ook tijdens de ervaringen waarin het mij zou moeten helpen.

In wezen stoelt de overlevingsmechanisme-theorie op het idee a) dat je als kind volledig afhankelijk bent van je ouders/verzorgers om in je basisbehoeften te voorzien, b) dat je als kind het gevoel hebt dat situaties ‘altijd zo zullen zijn’, c) ‘dat je daar absoluut niets aan kunt doen’ en d) ‘dat we geen andere keuze hebben dan in de vervelende en soms destructieve situatie te blijven zitten en jezelf daar dan maar bij neer te leggen’. En de vraag is of dit wel absoluut waar is? Lees verder

Wat is de aard van het ego?

Op deze vraag is geen antwoord te geven, immers goed zelfonderzoek leidt tot het oplossen van de gestelde vraag. Als ik de aannames heb onderzocht op waarheid en heb doorzien, dan wordt het stellen van de vraag onzinnig. Laat ik eens een poging wagen en kijken waar ik op uitkom.

“Wat is de aard van het ego?”

Regelmatig zeggen mensen en autoriteiten dat het ego een overlevingsmechanisme is. Overleven veronderstelt dat het ego zichzelf in stand wil houden, maakt niet uit in welke vorm, zolang het maar blijft bestaan. Dan stuit ik dus al heel snel op het concept ‘bestaan’ → onderzoeken.

Bijna iedereen identificeert zich met het ego; we geloven allemaal dat we een afgescheiden personage zijn in een echt bestaande wereld. Tot dusverre niets nieuws. In de wereld zie ik dood en verderf in allerlei vormen waaronder mensen die zelfmoord plegen. De ene mens wil sterven voor zijn land, de andere mens wil sterven voor zijn religie en weer een andere mens wil sterven omdat hij het leven niet meer aankan en er gewoon klaar mee is. En zo zijn er waarschijnlijk nog talloze redenen te vinden waarom iemand zelfmoord pleegt. Lees verder

Het ego = het denken, maar niet vice versa

10:30 – Het ego is een illusie van het denken. Het ego is het resultaat van het denken. Het ego is volledig afhankelijk van het denken. Zonder identificatie met het denken bestaat er geen ego. Zelfs emoties en gevoelens worden veroorzaakt, bestempeld en geïnterpreteerd door het denken. Deelconclusie: het ego = het denken.

Maar is het denken ook afhankelijk van het ego? Kan het denken bestaan zonder het ego? Mijn eerste ingeving is ‘ja’, maar dat is een aanname aangezien ik mij nog volledig identificeer met het ego. Als de gehechtheid aan het ego verdwenen is en ‘Verlichting’ is bereikt, dan besta ‘ik’ nog steeds en ben ik in staat om te denken, alleen zit er geen waarheid meer in. Gedachten komen en gaan zonder dat ik mij er dan mee identificeer, omdat ze geen waarheid meer bevatten. Deelconclusie: het denken ≠ het ego.

De hersenen en het denken

De hersenen en het denken zijn niet hetzelfde. Het denken is een functie van de hersenen, maar de hersenen hebben vele functies om het organisme levend en vitaal te houden, zoals lichaamstemperatuur, hartslag, ademhaling, bloeddruk, balans houden en nauwkeurig bewegingen maken, praten, luisteren, gevoel, geheugen, bewustzijn, etc. Dus ook de hersenen zijn niet afhankelijk van het ego. Deelconclusie: de hersenen ≠ het ego. Lees verder

Ik moet altijd productief zijn en mag geen tijd verspillen → is dat waar?

23:00 – Ik geloof dat ik altijd productief moet zijn, omdat ik geloof dat ik te weinig tijd heb voor mijn activiteiten, zoals zelfonderzoek. Ik geloof dus dat er zoiets bestaat als te weinig tijd hebben. Echter, de ervaring van tijd is een projectie van het ego (lees: het denken), en het enige wat eindig is, is het ego zelf en daarmee dus ook de tijd. Tijd voor een onderzoekje dus, haha.

De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik moet altijd productief zijn en mag geen tijd verspillen aan onzinnige dingen, lummelen en niksen.”

Een aantal belangrijke inzichten die ik via zelfonderzoek heb opgedaan zijn: Lees verder

De PRI-methode + afweermechanismen → mijn visie met eindconclusie

14:00 – De afgelopen zes weken heb ik veel tijd besteed aan het doorgronden van de vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die Ingeborg Bosch beschrijft in haar boeken over Past Reality Integration (PRI). Ik vind de door haar vastgestelde en beschreven afweermechanismen van het ego effectief en goed om mee te werken in de praktijk.

Er bestaat geen oude onvervulde behoefte en oude pijn

Ingeborg Bosch veronderstelt in haar theorie dat er altijd een verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – uit de kindertijd ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen. In dit eerdere bericht ga ik helemaal in op haar basistheorie mocht je dat interessant vinden. Echter, mijn conclusie is dat haar basisveronderstelling niet klopt. Immers, ik heb hiernu niets nodig en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik toen nodig had aangezien ik hiernu zelf het levende, gezonde bewijs daarvan ben.

Het allerbelangrijkste bewijs voor mijn conclusie is dat ik het pijnlichaam zelf volledig heb weten op te lossen door eigenwijs te zijn en de ideeën van Ingeborg Bosch op waarheid te toetsen. Het idee dat er dus verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen is dus niet waar → er bestaat geen verdrongen oude pijn en oude onvervulde behoeften hiernu. Wil je weten waarom het lijkt alsof je hiernu een oude onvervulde behoefte ervaart? Bekijk dan dit bericht.

De verpletterende waarheid is de angst voor de dood

De vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – hebben volgens Ingeborg Bosch allemaal de functie de verpletterende waarheid te ontkennen dat onze behoeften als kind in onvoldoende mate werden vervuld, omdat we dat volgens haar niet aankonden. Ook hier slaat Ingeborg Bosch de plank mis, omdat de enige verpletterende waarheid die wij als kind verdrongen en ontkenden de angst voor de dood is én de realiteit dat er letterlijk ‘niets’ is. En dat doen we als volwassenen overigens nog steeds, haha. Lees verder

Notitie

Ik wil leven, ik wil niet dood

Sinds het oplossen van het pijnlichaam in mijzelf, heb ik de neiging om veel meer in mijn hoofd te zitten. Het lijkt alsof het ego (lees: het denken) op een bepaalde manier aan kracht heeft gewonnen, al gaat het niet meer gepaard met angst of pijn. Ik hoor ook regelmatig een stemmetje in mijn hoofd “ik wil leven, ik wil niet dood”. But you are going to die ego, one way or another, haha. ~ lzv

Video

Een film over het loslaten van een deel van het ego

Revolver /(2005)/ Movie Trailer

Gisteren heb ik de film ‘Revolver’ van Guy Ritchie bekeken en ik vind het een goede film, waarbij -- net zoals in The Matrix -- alle hoofdpersonen specifieke betekenissen hebben. Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik op Internet wel naar ‘spoilers’ and ‘meanings’ moest zoeken om de film werkelijk te begrijpen, haha. Waar de film feitelijk over gaat is het loslaten van een deel van het ego, wat wordt uitgelegd via het spel schaken -- hoe kom je erop? Het eindresultaat is in ieder geval tof. Mocht je na het zien van de film het e.e.a. niet begrijpen, dan raad ik je aan om deze uitleg te lezen. ~ lzv

De film ‘Flower’ ~ een voorbeeld van volledig op jezelf vertrouwen

09:30 – Gisteravond heb ik de film ‘Flower’ gekeken die gaat over een rebellerende 17-jarige tiener die volledig vertrouwt op zichzelf, alles doet waar ze zin in heeft en zich van niemand wat aantrekt. In de hoofdrol speelt Zoey Deutch, die ik samen met Rachel McAdams, Rachel Weisz en Keira Knightley de mooiste actrices vind die ik ken, vooral als ze weinig make-up draagt zoals hieronder.

De beeldschone Zoey Deutch als Erica in de film 'Flower' ~ Leven zonder vragen

De beeldschone Zoey Deutch als Erica in de film ‘Flower’.

Wat mij raakte is het gemak, de speelsheid, de levendigheid en het vertrouwen waarmee Erica in de film haar leven leeft. Totale ontspanning en 100% zichzelf durven zijn. Ze pijpt bijvoorbeeld oudere mannen – die ze later chanteert omdat ze zelf minderjarig is – om geld te verdienen voor de borgtocht van haar vader die vastzit. Erica ziet nergens een probleem of obstakel, niets is haar te gek en ze leeft haar leven volledig zonder zich ook maar ergens druk over te maken.
Lees verder

Ik geloof het ego dat ik niet te vertrouwen ben

Ik geloof het ego dat ik niet te vertrouwen ben.

Ik geloof het ego dat ik niet op mijzelf kan vertrouwen.

Ik ervaar dat ik mijzelf niet vertrouw, omdat ik het ego geloof.

Het geloven van het ego creëert de ervaring dat ik mijzelf niet vertrouw, dat ik niet te vertrouwen ben én daarmee dus niet op mijzelf kan vertrouwen.

De aard van het ego is angst en wantrouwen.

De aard van het Leven is liefde en vertrouwen.

Welke kies is?

~ lzv

Er gaat nooit werkelijk iets verloren

09:00 – Onlangs had ik een gesprek met een vriend van mij over de bio-industrie, milieuvervuiling, het uitsterven van insecten, genetische manipulatie van gewassen, etc. en de rol van het ego daarin. Gewoonlijk wordt alle ellende in de wereld aan de mens toegeschreven, maar dat klopt in mijn beleving niet. De oorzaak van elk probleem in de wereld, van alle ellende in de wereld is het ego. Het ego is altijd de boosdoener en wij mensen hebben zelf de vrije keuze of wij ons met het ego willen identificeren of niet. Kijkend naar alle problemen die we als individu en collectief ervaren is het niet moeilijk om te zien wat 99,99999% van de mensen kiest: identificatie met het fucking ego.

De wereld is een projectie van mijzelf

Ik ben tot de conclusie gekomen dat hoe slecht wij de aarde ook behandelen en hoe teringzooi wij er hier ook van maken, er gaat nooit werkelijk iets verloren. We putten de aarde uit, we vervuilen de aarde, we beïnvloeden ecosystemen, we laten flora en fauna uitsterven door ons gedrag, maar er gaat nooit werkelijk iets verloren. Alle energie die er ooit was, alle energie die er NU is en alle energie die er ooit zal zijn = exact gelijk. De vorm waarin energie verschijnt verandert constant en wij mensen hebben daar grote invloed op, maar er gaat nooit werkelijk iets verloren. De enige die wij ermee hebben is onszelf en latere generaties. Wij kiezen ervoor om onze eigen planeet te stapje voor stapje onbewoonbaar te maken en te vernietigen, omdat we niet in harmonie zijn met onszelf. En de wereld zoals die er nu uitziet is daar een projectie van. Beter gezegd, de wereld zoals ik die waarneem is een projectie van de conflicten die ik nog in mijzelf ervaar. Lees verder