Het overlevingsmechanisme is altijd al destructief geweest

Leestijd: 3 minuten

Als je het mysterie van het Leven wilt ontrafelen en verder wil komen moet je kritisch en eigenwijs zijn. Er wordt namelijk zoveel beweerd, voor ‘waar’ aangenomen en algemeen geaccepteerd, omdat zogenaamde autoriteiten zich erover hebben uitgelaten. En daarmee is het dan zo blijkbaar. Totdat je zelf gaat nadenken.

Alle verhalen over trauma’s worden in stand gehouden door het geloof dat een kind VOLLEDIG afhankelijk is en NIETS anders had kunnen doen dan het gedaan heeft.

In mijn twintiger jaren heb ik een aantal discussies gehad met psychologen waarbij ik beweerde dat het overlevingsmechanisme nooit een overlevingsmechanisme is geweest. Het is altijd al een destructief mechanisme geweest, ook tijdens de ervaringen waarin het mij zou moeten helpen.

In wezen stoelt de overlevingsmechanisme-theorie op het idee a) dat je als kind volledig afhankelijk bent van je ouders/verzorgers om in je basisbehoeften te voorzien, b) dat je als kind het gevoel hebt dat situaties ‘altijd zo zullen zijn’, c) ‘dat je daar absoluut niets aan kunt doen’ en d) ‘dat we geen andere keuze hebben dan in de vervelende en soms destructieve situatie te blijven zitten en jezelf daar dan maar bij neer te leggen’. En de vraag is of dit wel absoluut waar is? Lees verder

Theorie van het innerlijk kind slaat nergens op

Leestijd: < 1 minuut

14:00 – Ik ben op dit moment aan het onderzoeken waarom ik geloof dat ik een innerlijk kind heb. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het ‘bewijs’ daarvoor stoelt op pijn en spanning die ik in mijn buikregio ervaar én een innerlijke stem die tegen mij praat als ik een gesprek begin of een vraag stel.

Het is natuurlijk lariekoek van de allerhoogste orde wat ik hierboven schrijf. In eerste instantie ging ik er – na het lezen van een boek – namelijk al van uit dat het innerlijk kind werkelijk bestaat in ieder van ons. En vervolgens ga ik naar bewijs in mijn systeem zoeken wat het bestaan van mijn innerlijk kind zou moeten bevestigen. Mijzelf voor de gek houden noem ik dit.

Ik kan alleen iets ervaren als ik erin geloof. Dus ik moet geloven dat ik een innerlijk kind heb als ik het daadwerkelijk wil ervaren. De hersenen leggen continue onware verbanden tussen zaken, waardoor het bestaan van een theorie bevestigd lijkt te worden, maar als ik er met een kritische blik naar kijk dan blijft er geen spaan van welke theorie dan ook heel. Het is allemaal onzin. Allemaal troep om problemen in mijzelf proberen te verklaren en begrijpen, waarmee ik ze in werkelijkheid alleen maar in stand houdt. ~ lzv

Er bestaat geen verschil tussen een enkelvoudige of meervoudige persoonlijkheid

Leestijd: 3 minuten

17:30 – Gisteravond heb ik de film ‘Identity’ gezien met Johan Cusack in de hoofdrol. De film vertelt twee verhalen waarvan aan het einde blijkt dat één verhaal zich fictief afspeelde in het hoofd van de seriemoordenaar met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. En dat vond ik bijster interessant! Alle elf personages in de fictieve verhaallijn bleken verschillende persoonlijkheden van de seriemoordenaar te zijn, en een dokter probeerde te achterhalen wie van de elf nu verantwoordelijk was voor de werkelijk gepleegde moorden. Ik vond het een gave film om te kijken en ik heb er natuurlijk ook wat van geleerd 🙂

Heb ik nou een persoonlijkheidsstoornis of niet?

Zo’n vijftien jaar heb ik geworsteld met een seksueel misbruiktrauma dat ik had opgelopen in mijn tienerjaren. In die vijftien jaar heb ik mij ook meerdere malen verdiept in verschillende persoonlijkheidsstoornissen, omdat ik van een aantal stoornissen kenmerken herkende bij mijzelf. Uiteindelijk was het allemaal niet voldoende om een diagnose van een persoonlijkheidsstoornis vastgesteld te krijgen. Helaas pindakaas, haha. Inmiddels ben ik jaren verder en heb ik zelfstandig het pijnlichaam volledig opgelost, waardoor ik mij in één keer van mijn trauma, angst en pijn heb ontworsteld. Wahoe! Lees verder