Het ego wendt energie uit de Bron aan om zijn eigen dood te vermijden

Leestijd: < 1 minuut

19:00 – Het herhalen van, overdenken van, reageren op, in gesprek gaan met, weerstand bieden aan, verzetten tegen, vastklampen aan, etc., kortom betekenis en waarde toekennen aan een gedachte, woord, stem, commentaar, mentaal beeld en/of plaatje is dé manier van het ego om zichzelf in zijn eigen energetische behoefte te voorzien en daarmee zijn voortbestaan te garanderen.

Op de één of andere manier ben ik (lees: het ego) in staat om door middel van identificatie energie uit de Bron af te knijpen, te manipuleren, aan te wenden, om te leiden, te dwingen tot, etc. ten behoeve van het voortbestaan van het ego en mijn eigen ervaring als afgescheiden persoon. Lees verder

Ik wil alleen voor mijzelf schrijven ~ Ik wil aardig en leuk gevonden worden

Leestijd: 2 minuten

19:00 – Ik had al een flink stuk van dit bericht geschreven, maar ik heb zojuist alles gewist. Ik merk dat ik zo klaar ben met de manier waarop – voornamelijk gericht op anderen – ik schrijf. Ik wil voor mijzelf schrijven en niet één of ander verhaal vertellen omdat ik geloof dat ik een lezerspubliek heb en überhaupt iemand dit bericht zal lezen. Ik wil nog steeds zo graag waardering en belangrijk zijn via mijn berichten, terwijl het geen ene reet uitmaakt wat ik schrijf en of iemand het ooit zal lezen. Ik verdien er geen geld mee en het levert me niets anders op dan lichamelijke spanning en een zelfbeeld dat ik belangrijk ben en gewaardeerd wordt – althans dat doe ik mijzelf geloven.

Ik heb besloten om alle overbodige en niet-relevante informatie uit berichten te schrappen vanaf nu. Ik ga het in ieder geval consequent proberen uit te voeren en het mijzelf leren. Ik wil berichten schrijven voor én door mijzelf, en niet één of ander slap aftreksel met een heel lulverhaal. Daar word ik niet blij van. Lees verder

Ik ben gewoon bang om er niet meer te zijn

Leestijd: < 1 minuut

17:30 – Ik ben gewoon bang om er niet meer te zijn, om mijzelf niet meer waar te nemen, om mijzelf los te laten, dus ga ik erover nadenken en het beredeneren, en het proberen te verklaren → ik (het ego) houdt zichzelf hiermee in stand, omdat het weet dat het anders afsterft, dat het anders dood gaat, dat er niets meer van hem overblijft. De lichamelijke spanning is een schijnzekerheid en een schijnveiligheid t.o.v. het onbekende, het ‘niets’ en de angst om dood te gaan, de angst om er niet meer te zijn.

Non-dualiteit is leuk om mee te spelen als concept, maar als realiteit heftig, intens en regelmatig pijnlijk om mee te dealen. Ondanks dat overtuigingen niets met ‘mij’ te maken hebben, doet het regelmatig verdomd veel pijn om ze los te laten. Het onbekende jaagt me de stuipen op het lijf, en dat voel ik ook lichamelijk heel intensief, ondanks dat ik mij rationeel bewust ben dat er geen enkele reden is dat het onbekende ‘slechter’ zou zijn dan de staat waar ik me nu in begeef. Sterker nog, de kans is groter dat het onbekende ‘beter’ is t.o.v. mijn huidige staat waarin ik pijn lijd en kamp met een negatief zelfbeeld en een minderwaardigheidscomplex. Mijzelf zoals ik mijzelf ken loslaten is niet plezierig en fucking heftig, maar wel noodzakelijk. Ik merk dat ik gewoon niet anders kan; ik word als het ware ‘gedwongen’. ~ lzv