Notitie

De activatie van het pijnlichaam in mijn systeem

“Ik geloof (onbewust) dat ik iets nodig heb → ik geloof dat ik een probleem heb → mijn gedachten richten zich op het verleden of de toekomst → het pijnlichaam wordt actief en begint zich te voeden en vernieuwen → ik ervaar pijn en lichamelijke spanning in mijn systeem → mijn gedachten en het pijnlichaam blijven elkaar versterken → oneindige vicieuze cirkel.”

De enige manier om de identificatie met het pijnlichaam te doorbreken is door volledig aanwezig te zijn en de realiteit onvoorwaardelijk te accepteren. Dan doorbreek ik de magic spell. ~ lzv

Het pijnlichaam is volledig opgelost

21:00 – Vandaag ben ik tot de wonderbaarlijke conclusie gekomen dat mijn pijnlichaam na vijf dagen volledig is opgelost. Afgelopen zaterdag had ik een extreem zware dag, omdat ik de hele dag in de greep van het pijnlichaam was. Pas ’s avonds laat viel – door het bekijken van een video van Mooji – het kwartje en doorbrak ik de identificatie: ik probeerde nog steeds het pijnlichaam vanuit de persoon op te lossen, waardoor ik het pijnlichaam en mijn personage alleen maar in stand hield. Zie dit eerdere bericht voor een beschrijving van de relatie tussen het pijnlichaam en de persoon .

Afgelopen zondag was het pijnlichaam inmiddels zachter geworden en had het zich verspreid over een groter gebied in mijn buikregio. Later die dag bewoog het ook naar de nieren en de achterkant van mijn lichaam. De nieren voelden pijnlijk aan zonder dat ik mij eraan stoorde en ertegen verzette. Ik heb de afgelopen dagen 4-5 liter water per dag gedronken en het lijkt erop dat het pijnlichaam is opgelost en verwerkt via de nieren en het blaassysteem. De nieren zijn het zuiverings- en filteringssysteem van het lichaam, dus het verbaast mij niets dat ik het oplossen van het pijnlichaam aan deze twee kleine, maar o zo belangrijke organen te danken heb! Lees verder

De werking van het egovliegwiel en keihard afkicken ervan

14:00 – Afgelopen woensdag ben ik dus weggegaan bij de organisatie die mij begeleidde bij mijn zelfonderzoek en ontwikkeling, zie dit bericht. In een e-mail heb ik mijn besluit toegelicht en vervolgens verstuurd naar degene die de organisatie heeft opgezet en de leiding heeft. Hij reageerde heel vriendelijk en zei dat hij het al aan zag komen. Dat verbaast me niets, haha. Vervolgens heb ik mijn besluit later die dag gecommuniceerd in de ‘organisatie-app’, omdat ik de afgelopen jaren ook regelmatig vrijwilligerswerk deed. Aan de reacties was te merken dat niet iedereen even ‘amused’ is. Het zij zo. Voor mij zijn dit besluit en het stoppen met traumatherapie mijn eerste belangrijke keuzes in mijn leven die ik onafhankelijk heb gemaakt. En het voelt geweldig dat ik durf op mijzelf te vertrouwen, wat iedereen ook zegt!

Mijn websites overzetten

De afgelopen jaren hebben we er gezamenlijk voor gekozen om alle websites – inclusief die van mijzelf – op een snel hostingplatform te installeren, voornamelijk vanwege de kosten. Omdat ik dus uit de organisatie ben gestapt, ben ik woensdag, donderdag en vrijdag al ontzettend druk geweest om mijn websites en domeinnamen over te zetten op een ander hostingplatform en alles op beide platforms opnieuw te configureren. Het valt helaas een beetje tegen. Lees verder

Notitie

Tegen wie praat de stem?

Tegen wie praat de stem die ik hoor in mijn hoofd? De stem moet tegen ‘iemand’ praten om ‘gehoord’ te kunnen worden. Geef ik er gehoor aan of niet? Vaak wel, maar ook steeds vaker niet. Die vrijheid in keuze begint zich steeds nadrukkelijker te manifesteren.

Identificatie met de stem creëert de ervaring van een persoon met problemen, waarna het drama begint. Zonder identificatie is er rust en vrede in mijzelf, maar tegelijkertijd is er ook ‘niemand’ aanwezig. ~ lzv

Het ego = het denken, maar niet vice versa

10:30 – Het ego is een illusie van het denken. Het ego is het resultaat van het denken. Het ego is volledig afhankelijk van het denken. Zonder identificatie met het denken bestaat er geen ego. Zelfs emoties en gevoelens worden veroorzaakt, bestempeld en geïnterpreteerd door het denken. Deelconclusie: het ego = het denken.

Maar is het denken ook afhankelijk van het ego? Kan het denken bestaan zonder het ego? Mijn eerste ingeving is ‘ja’, maar dat is een aanname aangezien ik mij nog volledig identificeer met het ego. Als de gehechtheid aan het ego verdwenen is en ‘Verlichting’ is bereikt, dan besta ‘ik’ nog steeds en ben ik in staat om te denken, alleen zit er geen waarheid meer in. Gedachten komen en gaan zonder dat ik mij er dan mee identificeer, omdat ze geen waarheid meer bevatten. Deelconclusie: het denken ≠ het ego.

De hersenen en het denken

De hersenen en het denken zijn niet hetzelfde. Het denken is een functie van de hersenen, maar de hersenen hebben vele functies om het organisme levend en vitaal te houden, zoals lichaamstemperatuur, hartslag, ademhaling, bloeddruk, balans houden en nauwkeurig bewegingen maken, praten, luisteren, gevoel, geheugen, bewustzijn, etc. Dus ook de hersenen zijn niet afhankelijk van het ego. Deelconclusie: de hersenen ≠ het ego. Lees verder

Het verschil tussen de waarnemer en de waarnemende controleur

17:00 – Ik heb vaak moeite om onpartijdig waar te nemen, omdat, hoe zal ik het zeggen, ik altijd het gevoel heb dat ik waarneem vanuit mijn hoofd op een controlerende manier. Het is een soort van top-down waarneming, waarbij deze waarnemende controleur allerlei voorwaarden heeft t.o.v. wat er in mij verschijnt aan emoties, gevoelens en andere sensaties. Dit waarnemen gebeurt dan ook met een enorme focus. Zojuist had ik dit inzicht en ik merkte ineens het verschil tussen controlerend waarnemen en zuiver waarnemen zonder ergens op te focussen. Mijn bevindingen zijn:

De waarnemende controleur

  • Deze wortelt in angst en wantrouwen.
  • Emoties, gevoelens en andere sensaties zijn voorwaardelijk welkom.
  • Vanuit angst voor dat wat er verschijnt in mijzelf, heb ik de waarnemende controleur gecreëerd en altijd in stand gehouden → identificatie.

De onpartijdige waarnemer

  • Deze is gebaseerd op vertrouwen.
  • Alles is welkom → onvoorwaardelijke acceptatie van dat wat er verschijnt.
  • De onpartijdige waarnemer verschijnt direct, zodra ik mijn identificatie met de waarnemende controleur loslaat.

~ lzv

Oude onvervulde behoefte = oude overtuiging projectie in het hiernu

10:30 – Er bestaat in werkelijkheid niet zoiets als een oude onvervulde behoefte, omdat ik in mijn kindertijd alles heb gekregen wat ik nodig had → immers, ik leef nog en ik ben kerngezond.

Ingeborg Bosch schrijft in haar boeken dat een oude onvervulde behoefte nooit meer te vervullen is en daar heeft ze helemaal gelijk in. Echter, de ‘fout’ die zij maakt is dat ze gelooft dat wij vroeger als kinderen niet alles heb gekregen wat we nodig hadden en dat we daarom nog oude onvervulde behoeftes en oude pijnen met ons mee zouden dragen. Deze redenering klopt van geen kant en wel hierom.

Oude onvervulde behoefte = primaire afweer projectie in het hiernu

Een oude onvervulde behoefte is in werkelijkheid een oude overtuiging die hoort bij het afweermechanisme ‘primaire afweer’ en de drang naar bevestiging, goedkeuring, erkenning, waardering, liefde, etc. die daaruit volgt. Een voorbeeld van zo’n overtuiging is ‘ik doe het nooit goed’ met de drang naar goedkeuring dat ik het hiernu wel ‘goed’ doe. Door deze oude overtuiging te geloven creëer ik hiernu de ervaring EN de behoefte dat ik hiernu iets nodig heb van een ander (projectie). En vervolgens zeg ik dat die behoefte die ik hiernu ervaar een oude onvervulde behoefte is, maar dat is dus absoluut niet waar. Die behoefte die ik hiernu ervaar creëer ik door te geloven in een oude overtuiging uit mijn kindertijd → ‘ik doe het nooit goed’ met als gevolg de drang naar goedkeuring van een ander. Lees verder

De PRI-methode + afweermechanismen → mijn visie met eindconclusie

14:00 – De afgelopen zes weken heb ik veel tijd besteed aan het doorgronden van de vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die Ingeborg Bosch beschrijft in haar boeken over Past Reality Integration (PRI). Ik vind de door haar vastgestelde en beschreven afweermechanismen van het ego effectief en goed om mee te werken in de praktijk.

Er bestaat geen oude onvervulde behoefte en oude pijn

Ingeborg Bosch veronderstelt in haar theorie dat er altijd een verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – uit de kindertijd ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen. In dit eerdere bericht ga ik helemaal in op haar basistheorie mocht je dat interessant vinden. Echter, mijn conclusie is dat haar basisveronderstelling niet klopt. Immers, ik heb hiernu niets nodig en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik toen nodig had aangezien ik hiernu zelf het levende, gezonde bewijs daarvan ben.

Het allerbelangrijkste bewijs voor mijn conclusie is dat ik het pijnlichaam zelf volledig heb weten op te lossen door eigenwijs te zijn en de ideeën van Ingeborg Bosch op waarheid te toetsen. Het idee dat er dus verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen is dus niet waar → er bestaat geen verdrongen oude pijn en oude onvervulde behoeften hiernu. Wil je weten waarom het lijkt alsof je hiernu een oude onvervulde behoefte ervaart? Bekijk dan dit bericht.

De verpletterende waarheid is de angst voor de dood

De vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – hebben volgens Ingeborg Bosch allemaal de functie de verpletterende waarheid te ontkennen dat onze behoeften als kind in onvoldoende mate werden vervuld, omdat we dat volgens haar niet aankonden. Ook hier slaat Ingeborg Bosch de plank mis, omdat de enige verpletterende waarheid die wij als kind verdrongen en ontkenden de angst voor de dood is én de realiteit dat er letterlijk ‘niets’ is. En dat doen we als volwassenen overigens nog steeds, haha. Lees verder

Ik heb iets nodig van vrouwen → is dat waar?

21:00 – Twee weken geleden ben ik de confrontatie aangegaan met een vriendin die nog bij de organisatie zit waar ik drie weken geleden afscheid van heb genomen. Haar feedback op mijn besluit had een veroordelende en boze ondertoon – ze zat duidelijk in de afweer ‘valse macht’ –  en ik vond het onterecht wat ze zei. Aan de andere kant raakte haar feedback mij enorm en zo’n beetje alle mogelijke afweren werden in mijzelf getriggerd tijdens de confrontatie, haha.

Onze ontmoeting leverde mij belangrijke inzichten op hoe ik in het algemeen met vrouwen omga en wat ik vaak van vrouwen denk nodig te hebben. Vandaag heb ik een vier vragen-uitwerking van Byron Katie afgemaakt waarin ik de volgende overtuigingen heb onderzocht:

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw echt naar mij luistert – ik voel dat de vriendin/een vrouw regelmatig niet echt naar mij luistert.”

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw naar zichzelf kijkt, haar fouten toegeeft en mij gelijk geeft – ik word onrechtvaardig behandeld door de vriendin/een vrouw, omdat ik niets fout doe en gelijk heb.”

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw mijn keuzes begrijpt – ik voel mij vaak niet begrepen door de vriendin/een vrouw.”

“Ik wil bevestiging van de vriendin/een vrouw dat ik het goed doe – ik voel me regelmatig afgewezen door de vriendin/een vrouw.”

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw ophoudt met commentaar geven of ja-maren. De vriendin/vrouw denkt het altijd beter te weten.”

De belangrijkste inzichten die ik per overtuiging vandaag heb opgedaan zijn: Lees verder

Identificatie met ‘de persoon’ en confrontatie met de bijstand aangaan

13:00 – De afgelopen dagen ben ik mij toch weer meer gaan identificeren met ‘de persoon’ als gevolg van een aantal ontmoetingen met mensen en een aantal klussen die ik hier thuis heb gedaan – die moesten namelijk ‘perfect’. Het resultaat is dat ik mij kwetsbaar en zwak voel en veel in mijn hoofd zit op dit moment. Na de euforie van het oplossen van het pijnlichaam, kom ik weer terug in de harde realiteit van het ego met zijn hardnekkige gedachte-, voel- en gedragspatronen. Het voelt alsof ik het gordijn van bewustzijn een flink stuk had geopend, waarna het zichzelf weer een stukje sloot. Kortom, ik moet echt bij de les blijven en mijn aandacht en energie gefocust houden en natuurlijk mijn ‘inner-weten’ volgen. Allemaal lastig genoeg merk ik.

De confrontatie met de bijstand aangaan

Een ander situatie waarin ik de confrontatie aan moet gaan is de bijstand. Nu ik gestopt ben met traumatherapie, wil ik dat ook communiceren naar aan de bijstand én tegelijkertijd aangeven wat ik graag wil. Nu is het zo dat de bijstand een vangnet is en geen hangmat, zoals Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam ooit heeft gezegd, haha. Grappig. Vanuit de gemeente uit zich dat in een traject waarin ik weer aan het werk geholpen word en dat is ook prima. Ik wil ook niet mijn hele leven in de bijstand zitten, ik wil er echt iets van maken! Er zaten overtuigingen in de weg dat ik geen zelfonderzoek meer zou kunnen doen als ik zou gaan werken en dat ik niet meer zou kunnen werken, omdat ik al te veel van de maatschappij vervreemd zou zijn (volgens mijzelf dan, haha). Beide overtuigingen zijn onwaar, waarbij ik de tweede overtuiging gebruikte om de moeilijke en lastige situatie van de bijstand uit de weg te gaan → angst om te falen. Lees verder