Ik ben minderwaardig, dus ik moet perfect zijn (om te krijgen wat ik denk nodig te hebben)

12:30 – De afgelopen week heb ik veel tijd besteed aan het onderzoeken van mijn perfectionisme en wat eraan ten grondslag ligt. Iedereen is het er op Internet wel over eens dat perfectie en foutloosheid niet bestaan, maar hoe dit overlevingsmechanisme werkelijk te doorzien en los te laten, daar kan geeft niemand een fatsoenlijk antwoord op. Dat kan ook niet, want het ‘probleem’ zit in mij en de uitdrukking van ‘perfect willen zijn’ heeft voor mij een specifieke reden en betekenis die ik zal moeten doorzien en loslaten.

Van nauwkeurig en precies naar foutloos en perfect

Als kind was ik al nauwkeurig en precies zonder dat ik gehecht was aan mijn gedrag of belang hechtte aan het eindresultaat. Ik vond het gewoon fijn om nauwkeurig en precies te werken, dat was alles. Mijn nauwkeurigheid en precisie heb ik in mijn middelbareschool- en studententijd onbewust doorontwikkeld tot perfectionisme, waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds ontzettend last van heb. Lees verder

Wat betekent identificatie? En hoe werkt het? ~ De 10.000 dingen van het denken

10:00 – Het denken heeft de ultieme werkelijkheid of realiteit opgedeeld in 10.000 objecten (hierna: dingen) op basis van allerlei voorwaarden, eisen en criteria. Ik geloof dat alle 10.000 dingen van het denken werkelijk bestaan, omdat ze mijn subjectieve werkelijkheid en wereldbeeld vormen, waarbij ik een (grotere) voorkeur dan wel afkeur heb voor het ene ding dan voor het andere. Anders gezegd, ik identificeer mij met alle 10.000 dingen van het denken, maar ik identificeer mij sterker met bepaalde dingen omdat ik daar – om welke reden dan ook – sterker in geloof en daar dus meer identiteit, eigenwaarde en een gevoel van zelf aan ontleen.

Het is niet zo dat ik mij niet kan identificeren met bijvoorbeeld Hitler. Ik geloof dat Hitler heeft bestaan en daarom identificeer ik mij met Hitler (lees: het idee van/over Hitler) en ben ik aan hem gehecht, ook al is de hechting minimaal en de identificatie negatief. Een positieve identificatie zou mij via de reflectie van anderen waarschijnlijk wat imagoschade opleveren en mijn zelfbeeld aantasten 😉 Lees verder

Mijzelf verantwoordelijk voelen voor mijn zusje is een controlemechanisme

23:00 – Vandaag heb ik in een vier vragen-uitwerking van Byron Katie onderzocht waarom ik geloof dat ik – op administratief, financieel en zakelijk vlak – persoonlijk verantwoordelijk voor mijn zusje (32) ben – zie ook dit bericht. Hieronder volgen een aantal inzichten uit de uitwerking.

Verantwoordelijkheid nemen is een controlemechanisme

Ik heb vanuit angst de verantwoordelijkheid – op administratief, financieel en zakelijk vlak – op mij genomen zodat ik waardering van haar krijg. Hiermee heb ik mijzelf kwetsbaar en afhankelijk van haar gemaakt. Als er namelijk iets ‘fout’ is gegaan voel ik mij persoonlijk verantwoordelijk → ik heb gefaald, had ik maar beter en meer mijn best moeten doen. Verantwoordelijkheid nemen is dus een controlemechanisme, waarbij ik waardering of afwijzing en identiteit ontleen aan mijn verantwoordelijk voelen/zijn voor haar. Lees verder

Er is niets te weten, te begrijpen en te verklaren, er is alleen ‘Zijn’

19:00 – De laatste 25 jaar heb ik altijd enorm de drang gehad om alles te willen weten, begrijpen en verklaren in het Leven inclusief mijzelf. Sinds ik werkelijk ben begonnen met het doen van spiritueel zelfonderzoek – sinds half mei van dit jaar (2018) – begon de drang om alles te willen weten, begrijpen en verklaren mij ook steeds meer op te vallen. Daar waar het tijdens mijn middelbare schoolperiode en mijn studie aan de universiteit een handige en bruikbare eigenschap was, begon het mij bij het zoeken naar de Waarheid en ‘Verlichting’ steeds meer in de weg te zitten. Ik merkte met name dat door alles te willen weten, begrijpen en verklaren, ik de controle over het proces probeerde te houden. Vandaar dat ik de afgelopen dagen tijd heb besteed aan het onderzoeken van twee overtuigingen waar ik op stuitte: Lees verder

Ik geloof dat ik ik ben, maar dat ben ik dus niet

12:00 – Identificatie dient alleen datgene wat zich identificeert met ‘iets anders’, dat wat identiteit ontleent aan de identificatie → het ego. Alleen het ego kan zichzelf ergens mee identificeren en alleen het ego heeft baat bij identificatie met een gedachte, woord, stem, commentaar, mentaal beeld en/of plaatje. Identificatie heeft niets met ‘mij’ als het Geheel, het Ene Ding of Bewustzijn te maken. Het staat er totaal los van.

Alle neigingen, drangen, gedachten, woorden, stemmen, commentaar, mentale beelden en/of plaatjes die in ‘mij’ verschijnen hebben niets met ‘mij’ te maken. ‘Ik’ hoef er niets mee te doen; ‘ik’ hoef me er niet tegen te verzetten en ‘ik’ hoef mij er niet aan vast te klampen → ‘ik’ hoef er gewoon niets mee. Zelfs de gedachte ‘ik identificeer mij met het ego’ hoef ‘ik’ niets mee omdat het woord ‘ik’ in de gedachte niet slaat op ‘mij’ als het Geheel, maar verwijst naar het ego-ik. Lees verder

Wat is leren? En wat is de rol van het geheugen hierbij?

16:30 – Op de website ‘The brain from top to bottom’ staat dat leren een proces is dat mij in staat stelt verworven informatie, gevoelstoestanden en indrukken te bewaren die mijn gedrag kunnen beïnvloeden. Leren is de hoofdactiviteit van de hersenen, waarbij dit orgaan zijn eigen structuur voortdurend aanpast om de ervaringen die ik heb gehad beter te weerspiegelen.

Wat ik mij dan afvraag is of leren per definitie positief is voor een organisme als geheel? Kijkend naar mijzelf is het antwoord duidelijk ‘nee’. Ik heb dingen geleerd die bij hebben gedragen aan mijn welzijn, geluk en overleving, maar ik heb ook dingen geleerd die mij veel pijn, lichamelijke spanning en lijden hebben opgeleverd. De aard van de hersenen is om te leren en dat zo goed mogelijk te doen op basis van de opgeslagen zintuiglijke informatie, bestaande kennis en nieuwe zintuiglijke informatie die wordt aangeboden. Lees verder

Ik moet voortdurend rekening houden met anderen, want anders… → is dat waar?

19:00 – Mijn dominante afweermechanisme is altijd ‘valse hoop’ geweest. Ik houd altijd extreem rekening met anderen vanuit angst door proberen andermans behoeften vast te stellen (of te herinneren) en te bevredigen. Ik ben letterlijk voortdurend gericht en gefixeerd op anderen om hun behoeften te bevredigen en ze niet tot last te zijn. Daar haal ik een belangrijk en groot gedeelte van mijn identiteit, zelfbeeld, eigenwaarde en gevoel van zelf uit, wat ik heb vastgesteld in een ‘vier-vragen’-uitwerking die ik de afgelopen dagen heb gedaan. De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik moet (voortdurend) rekening houden met anderen vanuit angst, want anders vinden anderen mij niet leuk en aardig en ben ik een slecht en fout persoon.”

Hieronder geef ik een overzicht van mijn belangrijkste inzichten en leerpunten. Lees verder

Wie ben ik? → Ben ik …? → Kan ik het tegendeel bewijzen?

17:30 – In het ‘nature versus nurture’ debat, oftewel de discussie over aanleg of opvoeding (omgeving), proberen wetenschappers te verklaren waarom ik eruit zie zoals ik zie en waarom ik mij gedraag zoals ik mij gedraag. Kortom, al bijna 100 jaar proberen wetenschappers een verklaring te vinden voor mijn uiterlijk, karakter, gedrag, eigenschappen, kenmerken, etc. en het is ze nog steeds niet gelukt. Ik ben op dit moment het boek ‘De appel en de boom’ van René Kahn aan het lezen waarin duidelijk wordt dat de gangbare opvatting steeds meer richting aanleg én opvoeding (omgeving) gaat in plaats van aanleg óf opvoeding.

In tegenstelling tot de wetenschappers van het aanleg of opvoeding debat probeer ik geen verklaring te vinden waarom ik ben wie ik ben of wat mij maakt tot wie ik ben, maar er ‘gewoon’ achter te komen wie ik ben. Het verschil is dat ik geen verklaring probeer te vinden voor datgene waarvan ik geloof dat ik dat ben, maar dat ik kritisch onderzoek of ik datgene überhaupt wel kan zijn. En dit probeer ik te realiseren door het tegendeel ervan te bewijzen, waarmee datgene wat ik geloof te zijn als absoluut onwaar kan worden gekwalificeerd. Dat kan ik dan loslaten en vervolgens mijn zoektocht naar het antwoord op de vraag “wie ben ik?” hervatten. Lees verder

De nieuwe ondervloer is bij mijn bovenbuurman gelegd

23:00 – Gisteren heb ik samen met mijn Chinese bovenbuurman zijn woonkamer van 27 m2 van een nieuwe ondervloer voorzien. We hebben in totaal vrijwel 13 uur non-stop gewerkt wat eigenlijk tegen mijn ‘inner-weten’ en mijn voorbedachte plan inging. Helaas viel het klusje best wel tegen door het op maat zagen van de nieuwe ondervloer en al het laminaat dat letterlijk overal tegen de muur aanlag (lekker handig gedaan). Toch knap dat we het in één dag gered hebben. Lees verder

‘Iets’ kan alleen bestaan bij de gratie van het tegenovergestelde ervan

17:30 – ‘Iets’ kan alleen bestaan bij de gratie van het tegenovergestelde ervan. ‘Iets’ kan niet op zichzelf bestaan. Als ik streef naar ‘iets’, dan creëer ik automatisch het tegenovergestelde ervan hiernu. Als ik ‘iets’ probeer te krijgen, realiseren, bereiken, dan bevestig ik automatisch het tegenovergestelde ervan hiernu en houd ik het in stand. Ik kan mij onmogelijk met één kant van een medaille accepteren; één kant accepteren is beide kanten accepteren.

Andersom geldt het ook. Als ik weerstand bied tegen ‘iets’, dan geloof ik automatisch in het tegengestelde ervan. Ik kan nooit ‘iets’ accepteren door te vechten tegen het tegenovergestelde ervan. Ik kan ook nooit winnen van ‘iets’ door ertegen te vechten. Het is zinloos en onmogelijk. Ik kan het nooit winnen. De enige manier ‘om van ‘iets’ af te komen’ is beiden kanten van dezelfde medaille als illusionair te herkennen, te doorzien en mijn gehechtheid eraan los te laten. Lees verder