Notitie

Handel ik vanuit liefde of angst?

Dat is elke keer weer de vraag. Denk ik onbewust iets nodig te hebben of niet? En zo ja, wat is dat dan? En kan ik het überhaupt wel bereiken? Het antwoord aan mijzelf is altijd: doe zelfonderzoek en leer anders handelen.

Maar…

Je kan niet anders handelen vanuit ‘willen’, controle of ‘doen’. Dat werkt averechts. Anders handelen kan alleen vanuit inzicht en ‘niet-doen’, en volgt daarmee automatisch uit goed zelfonderzoek. ~ lzv

Overleving gaat via het emotionele brein – hardnekkige shit

Op dit moment ben ik bezig met het oplossen van mijn oude pijnen en de daarmee samenhangende afweermechanismen. Hierbij gebruik ik de Past Reality Integration-methode (kortweg: PRI) van Ingeborg Bosch. Ik vind dat ze in haar boeken duidelijk beschrijft welke vijf afweermechanismen het ego gebruikt – die ik overigens allemaal herken, en mij daarnaast van praktische en concrete middelen voorziet om mijn oude pijnen op te lossen. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik de eerste resultaten nog moet boeken 🙂

Natuurlijk is het oplossen van mijn oude pijnen niet het enige waar ik mee bezig ben. Ik wil ook alle afweermechanismen ontmantelen én loslaten, door ze volledig te doorzien voor wat ze zijn: illusies. Laat ik beginnen met het beschrijven van haar basistheorie uit het boek ‘PRI en de kunst van bewust leven’ (blz. 35 t/m 51), die ik vervolgens via zelfonderzoek ga onderzoeken op waarheid. Eens kijken waar ik dan op uitkom.

De basistheorie van PRI

Ingeborg Bosch maakt onderscheid tussen het volwassen-bewustzijn, het kind-bewustzijn en de muur van ontkenning die tussen deze twee in staat. Samen vormen ze het bewustzijn.

In mijn volwassen-bewustzijn ervaar ik het heden zoals het is. Dat betekent dat ik weet dat ik een onafhankelijke volwassene ben, die in staat is om in mijn basisbehoeften te voorzien. Ik weet dat niets eeuwig duurt en dat ik altijd een keuze heb.

Als ik vanuit mijn kind-bewustzijn leef, ervaar ik precies het tegenovergestelde. Vanuit dit perspectief heb ik volgens Ingeborg Bosch juist het gevoel dat ik afhankelijk ben van andere mensen om mijn basisbehoeften te vervullen. Daarnaast heb ik het gevoel dat situaties ‘altijd zo zullen zijn’, ‘dat ik daar absoluut niets aan kan doen’ en ‘dat ik geen andere keus heb dan in de vervelende en soms destructieve situatie te blijven zitten en mij daar maar bij neer te leggen’. Lees verder

Angst voor de dood – en deze leren omarmen

Een overzicht van overdenkingen en conclusies op basis van het werk van Byron Katie en PRI van Ingeborg Bosch.

Alle gedachten zijn illusies en bijna allemaal proberen ze mij weg te houden van mijn oude pijnen via de vijf verschillende afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – zoals beschreven in PRI.

De angst voor de dood ligt ten grondslag aan alle afweermechanismen die zelf ook illusies zijn. Via de verschillende afweermechanismen probeer ik controle te krijgen over leven en dood.

De oorzaak der oorzaken, de kern van alle illusies, datgene waar alles op uit lijkt te komen is de angst voor de dood, de angst voor het niet-zijn → egodood. Lees verder

Ik moet altijd productief zijn en mag geen tijd verspillen → is dat waar?

23:00 – Ik geloof dat ik altijd productief moet zijn, omdat ik geloof dat ik te weinig tijd heb voor mijn activiteiten, zoals zelfonderzoek. Ik geloof dus dat er zoiets bestaat als te weinig tijd hebben. Echter, de ervaring van tijd is een projectie van het ego (lees: het denken), en het enige wat eindig is, is het ego zelf en daarmee dus ook de tijd. Tijd voor een onderzoekje dus, haha.

De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik moet altijd productief zijn en mag geen tijd verspillen aan onzinnige dingen, lummelen en niksen.”

Een aantal belangrijke inzichten die ik via zelfonderzoek heb opgedaan zijn: Lees verder

De PRI-methode + afweermechanismen → mijn visie met eindconclusie

14:00 – De afgelopen zes weken heb ik veel tijd besteed aan het doorgronden van de vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die Ingeborg Bosch beschrijft in haar boeken over Past Reality Integration (PRI). Ik vind de door haar vastgestelde en beschreven afweermechanismen van het ego effectief en goed om mee te werken in de praktijk.

Er bestaat geen oude onvervulde behoefte en oude pijn

Ingeborg Bosch veronderstelt in haar theorie dat er altijd een verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – uit de kindertijd ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen. In dit eerdere bericht ga ik helemaal in op haar basistheorie mocht je dat interessant vinden. Echter, mijn conclusie is dat haar basisveronderstelling niet klopt. Immers, ik heb hiernu niets nodig en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik toen nodig had aangezien ik hiernu zelf het levende, gezonde bewijs daarvan ben.

Het allerbelangrijkste bewijs voor mijn conclusie is dat ik het pijnlichaam zelf volledig heb weten op te lossen door eigenwijs te zijn en de ideeën van Ingeborg Bosch op waarheid te toetsen. Het idee dat er dus verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen is dus niet waar → er bestaat geen verdrongen oude pijn en oude onvervulde behoeften hiernu. Wil je weten waarom het lijkt alsof je hiernu een oude onvervulde behoefte ervaart? Bekijk dan dit bericht.

De verpletterende waarheid is de angst voor de dood

De vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – hebben volgens Ingeborg Bosch allemaal de functie de verpletterende waarheid te ontkennen dat onze behoeften als kind in onvoldoende mate werden vervuld, omdat we dat volgens haar niet aankonden. Ook hier slaat Ingeborg Bosch de plank mis, omdat de enige verpletterende waarheid die wij als kind verdrongen en ontkenden de angst voor de dood is én de realiteit dat er letterlijk ‘niets’ is. En dat doen we als volwassenen overigens nog steeds, haha. Lees verder

Waarom het geloven van gedachten geen effectieve strategie is

20:30 – Vandaag heb ik een gaaf bericht gepubliceerd over gedachten en gedachtepatronen die het verleden, de toekomst en het zelf in stand houden. Naar aanleiding daarvan vroeg ik mij af waarom ik een gedachte of gedachtepatroon in de eerste plaats geloof? Wat levert het mij op? Wat bereik ik ermee?

Ik realiseerde me dat elke gedachte en elk gedachtepatroon blijkbaar een effectieve strategie was in situaties in het verleden, althans dat geloofde ik toen en nu onbewust nog steeds. Ik geloofde blijkbaar dat een gedachte of gedachtepatroon volgen zin en nut had, dat ik er iets mee bereikte. Niet dus. Eigenlijk is zelfonderzoek niets anders dan mij bewust worden van de nutteloosheid en zinloosheid van het geloven en volgen van een gedachte of gedachtepatroon → doorzien dat de effectieve strategie totaal ineffectief is. Sterker nog, ik creëer exact de tegenovergestelde ervaring van wat ik graag zou willen, is dat niet ironisch? Lees verder

Spirituele verlichting is het grootste waanidee dat er bestaat

16:00 – Ik probeer het proces nog steeds te sturen. Ik probeer nog steeds controle en grip te houden op het proces, op het Leven. Ik voel me onrustig, onvredig, gespannen en ik twijfel continue aan én over mijzelf. En ik geloof dat ‘Verlichting’ – ook wel spirituele verlichting genoemd – de oplossing voor al mijn problemen is; dat ik dan bevrijd ben van alle troep in mijzelf, van alle overtuigingen en dat ik mij zo vrij als een vogeltje voel bij alles en iedereen.

Spirituele verlichting als idee van het denken nastreven

Dit idee van ‘Verlichting’ dat ik aan het nastreven ben kan onmogelijk ‘Verlichting’ zelf zijn, omdat het een idee van het denken is. Een idee van een toekomstige werkelijkheid waar ik naar streef, die nooit waar kan zijn en kan kloppen. Desondanks probeer ik toch controle te houden door de dingen te sturen die ik – in het kader van het proces – belangrijk vind om te doen, maar het is altijd vanuit angst gemotiveerd, gestuurd en voorbedacht dat ik het nog moet doen. Waar ik dus in vastzit is: Lees verder

Het gevoel van een zelf willen blijven ervaren

21:00 – Als ik geen energetische blokkade of lichamelijke spanning in mij buikregio voel, dan ervaar ik geen controle en geen gevoel van een zelf. Lichamelijke spanning en een actieve energetische blokkade in mijn buikregio associeer ik met controle (lees: schijncontrole), zekerheid (lees: schijnzekerheid) en het ervaren van een gevoel van een zelf → dan voel ik ‘mijzelf’ en ervaar ik de illusie van controle gelovend dat ik echt controle heb over wat er gebeurt, over hoe ik mij voel, over wat ik zeg en hoe ik mij gedraag, en over het Leven in het algemeen.

Ik wil een gevoel van een zelf blijven ervaren

Ik ben doodsbang om het gevoel van absolute onzekerheid – laat ik het maar bestaansonzekerheid noemen – en het onbekende toe te laten. Ik ervoer het gisteren een paar uur, maar ik merkte direct de neiging op om actief gedachtepatronen te volgen en zo weer een energetische blokkade en lichamelijke spanning in mijzelf te creëren. Met ‘ik’ bedoel ik natuurlijk het ego, dus zodra er een deel van het ego permanent lijkt weg te vallen en te verdwijnen, grijp ik (het ego) er toch weer naar. Ik grijp dan weer naar de schijnzekerheid en schijncontrole → ik (het ego) wil mezelf intact houden → ik (het ego) wil het gevoel van controle en een zelf blijven ervaren. Ik ben doodsbang voor het onbekende, ik ben bang voor wat er komen gaat, ik ben bang voor wat er gaat gebeuren, ik ben bang om er niet meer te zijn, ik ben bang om mijzelf te zijn. Lees verder

Ik kan zelf bepalen hoe ik mij voel → dat waar?

14:00 – De lichamelijke spanning en energetische blokkades die ik in mijn buikregio ervaar worden gecreëerd en in stand gehouden door een waslijst aan overtuigingen. Ik heb er al een flink aantal onderzocht, doorzien en losgelaten, maar regelmatig verschijnt er een nieuwe overtuiging – waar ik nog sterk in geloof – op het toneel. Deze keer is het de overtuiging ‘ik kan zelf bepalen hoe ik mij voel’, welke ik vannacht heb uitgewerkt met behulp van de volgende deelvragen:

  1. Waarom wil ik zelf bepalen hoe ik mij voel?
  2. Waarom geloof ik dat ik zelf kan bepalen hoe ik mij voel? Hoe bepaal ik zelf hoe ik mij voel?
  3. Welke middelen gebruik ik om zelf te bepalen hoe ik mij voel? Wat levert mij dat op? Wat probeer ik te bereiken? Kan dat überhaupt?

Hieronder zal ik kort mijn bevindingen per deelvraag beschrijven. Lees verder

De ervaring van controle hebben en een vrije wil, hoe werkt het?

20:00 – Ik ervaar een vrije wil, maar tegelijkertijd ben ik mij ervan bewust dat de controle die ik ervaar een illusie is. Alleen hoe kan het dat ik geloof dat ik een vrije wil heb en controle over mijzelf en het Leven ervaar?

Zoals ik er op dit moment naar kijk bestaat het idee (lees: de illusie) van controle uit drie belangrijke aspecten. Met elk van deze drie afzonderlijke aspecten identificeer ik mij, welke ik (lees: de hersenen) via onware causale verbanden in de tijd aan elkaar koppel om de ervaring van controle te kunnen hebben:

  1. Een eerste gedachte of idee → ik geloof dat ik een eerste gedachte of idee zelf bedenk.
  2. Een handeling op basis van een gedachte of idee → ik geloof dat ik zelf besluit om tot een handeling over te gaan.
  3. Een resultaat of uitkomst als gevolg van de handeling (oorzaak) → ik geloof dat het resultaat of de uitkomst een direct gevolg is van mijn handelen, en dat ik het resultaat of de uitkomst dus zelf gecreëerd, bewerkstelligd of gerealiseerd heb.

Lees verder