De illusie van motivatie, wat is het?

Leestijd: 2 minuten

16:00 – Na het oplossen van het pijnlichaam heb ik regelmatig moeite motivatie te vinden om door te gaan met het proces en zelfonderzoek. Het is alsof een oude tegenstander is weggevallen en ik daardoor mijn motivatie om de strijd aan te blijven gaan met het ego ook ben kwijt geraakt. Motivatie is natuurlijk een concept van het ego/het denken en dat ik mijn motivatie dus kwijt zou zijn is dus onzin. Het ego is zijn motivatie kwijt om de strijd met zichzelf aan te gaan, alleen heeft dat niets te maken met de keuzes die ‘ik’ maak in mijn leven op basis van mijn ‘inner-weten’. En toch lijkt er iets veranderd te zijn. Laat ik eens kijken.

Een concept dat een kennis van mij heeft geïntroduceerd dat ik nog niet kende is ‘de illusie van motivatie’. De illusie van motivatie houdt in dat ik onbewust geloof een probleem nodig te hebben om over te kunnen gaan tot actie/handelen. Dit ziet er stapsgewijs als volgt uit: Lees verder

Ik moet een probleem voelen om te kunnen handelen, huh?!

Leestijd: 2 minuten

22:00 – Ik heb mijn hele leven kleine en grote problemen ervaren. Die problemen heb ik altijd gebruikt als motivatie om ze zelf op te lossen en te kunnen handelen. Nu zit ik in een fase van het proces waarin ik mij regelmatig gelukkig voel en er niet altijd problemen in mijn leven aanwezig zijn, en dat voelt op zijn zachtst gezegd erg onwennig. Het lijkt alsof ik niet kan handelen als er geen noemenswaardige problemen zijn, wat ook wel de illusie van motivatie wordt genoemd. Ik stel aan mijzelf de voorwaarde dat ik eerst een probleem moet voelen voordat ik in actie kan komen en bijvoorbeeld zelfonderzoek kan gaan doen. Ik merk dat ik erg sterk in deze illusie van motivatie geloof en dat ik het lastig vind om op basis van mijn ‘inner-weten’ tot handelen over te gaan. Lees verder

Gelukkig zijn/worden = doodgaan → ik moet ongelukkig blijven

Leestijd: 3 minuten

21:30 – Ik geloof dat ik ongelukkig ben en dat ik eerst iets moet oplossen en/of bereiken om gelukkig te kunnen zijn. Ik associeer gelukkig zijn met de afwezigheid van lichamelijke spanning. Omgekeerd associeer ik ongelukkig zijn dus met de aanwezigheid van lichamelijke spanning. Lichamelijke spanning is een energetische blokkade die ik zelf creëer door mijzelf identificeren met iets, waarmee ik ‘mijzelf’ als Geheel afwijs en (vaak) wat opleg om te doen en/of te controleren. Conclusie: ik creëer voortdurend mijn eigen lichamelijke spanning en daarmee dus ook mijn eigen staat van ongelukkig zijn. Lees verder