Extreme zelfafwijzing, cognitieve dissonantie en ‘inner-weten’

Ik heb de realiteit accepteren altijd geïnterpreteerd en naar mijzelf toe vertaald als: alles is prima, alles moet kunnen, er is geen probleem, ik moet alles gewoon accepteren, het probleem zit in mij, mijn mening doet er niet toe, ik moet alles goed vinden, ik weet er niks van, de spanning die ik voel is een projectie, wat ik voel is niet waar en heeft geen betekenis, etc. Dit heeft niks met de realiteit accepteren te maken, maar alles met mijzelf voor de gek houden! Het enige wat ik continue naar mijzelf communiceer is: ‘ik doe er niet toe’ en ‘ik ben niet belangrijk’, oftewel ‘ik besta niet’ en ‘let maar niet op mij, want ik heb geen behoeften’. Dit is een extreme vorm van ontkenning van behoeften (OvB) zoals beschreven door Ingeborg Bosch, zie dit eerdere bericht.

Ontkenning van behoeften is het allerlaatste afweermechanisme dat het ego gebruikt met als kernovertuiging ‘er is geen probleem’. Hiermee rationaliseert het ego elk onaangenaam gevoel of spanning weg, en het gedrag is er alleen maar op gericht om moeilijkheden en conflicten te vermijden in plaats van ze aan te gaan. Het is een extreme en allerlaatste vorm van zelfafwijzing → het ultieme slot op de deur.

Cognitieve dissonantie → volg ik mijn ‘inner-weten’?

Een interessant begrip waar ik – in het kader hiervan – aan moest denken was cognitieve dissonantie:

“Cognitieve dissonantie is een term die in de psychologie wordt gebruikt voor het onaangename gevoel dat we ervaren wanneer onze gedachten en overtuigingen met elkaar in botsing komen.” ~ Jed McKenna in Spirituele Oorlogvoering

Samenvattend komt het erop neer dat ik alle onaangename gevoelens en/of spanningen die ik ervaar accepteer zonder te onderzoeken of ik wel ‘juist’ handelde in een specifieke situatie of dat ik wel in een specifieke situatie ‘moest’ blijven zitten – en deze dus niet opnieuw ‘moet’ opzoeken. Met andere woorden, volg(de) ik wel mijn ‘inner-weten’ in een specifieke situatie of rationaliseer ik de lichamelijke signalen die ik krijg gewoon weg door te geloven in een nieuwe overtuiging. Lees verder

Afgemeld voor traumatherapie

08:30 – Ik heb mij zojuist telefonisch afgemeld voor traumatherapie bij een van de begeleiders. Het voelt echt super! Mijn tweede onafhankelijke keuze die ik maak vanuit mijn ‘inner-weten’ en vertrouwen op mijzelf. Een belangrijke stap op weg naar het loslaten van mijn verleden en slachtofferschap. Fuck yeah! ~ lzv

Notitie

De paradox van de afweermechanismen

Als ik niet op mijzelf vertrouw – hiermee bedoel ik niet mijn ‘inner-weten’ volg, dan heb ik meer kans op pijn, creëer ik pijn in mijzelf en kom ik in situaties terecht die pijn in mij teweegbrengen. Werkelijk op mijzelf én het onbekende vertrouwen levert minder pijn op is mijn directe ervaring.

Als ik vasthoud aan een afweermechanisme en handel op basis van angst en wantrouwen, dan heb ik meer kans op pijn en kom ik in situaties terecht die pijn met zich meebrengen. Angst, schijnzekerheid en schijnveiligheid met meer kans op pijn, of vertrouwen op mijzelf en het onbekende en minder kans op pijn.

Conclusie: als ik vasthoud aan mijn overtuigingen, handel op basis van angst en blijf hangen in een afweermechanisme levert dat meer pijn op. Exact en precies het tegenovergestelde effect van wat afweermechanismen zouden moeten ‘opleveren’ → minder of geen pijn. Dit noem ik de paradox van de afweermechanismen. ~ lzv

Notitie

De paradox van de vrije wil

Ik ben mij ervan bewust dat de vrije wil een illusie is – het is een concept van het denken, maar het is niet mijn levende werkelijkheid. Ik ben mij ervan bewust dat de vrije wil een illusie is, maar ik weet en realiseer het mij hiernu niet.

De grap is om te realiseren dat de vrije wil inderdaad een illusie is, ik eerst zal moeten kiezen om andere keuzes te maken. Anders gezegd, om te onthechten van alle gedachte-, voel- en gedragspatronen zal ik andere keuzes moeten maken in mijn leven. En dat kan alleen door krachtige besluiten te nemen op basis van mijn ‘inner-weten’ en het vertrouwen in mijzelf.

De paradox van de vrije wil is dat ik dus in werkelijkheid niets te willen heb, maar om dat te realiseren zal ik hiernu werkelijk moeten kiezen voor mijzelf en het Leven. Onvoorwaardelijk. ~ lzv

Elke identificatie met een gedachte is een controlemechanisme op zich

10:00 – De titel van dit bericht zou ook kunnen zijn: ‘elke gedachte die ik geloof is een afweermechanisme op zich’ of ‘elke gedachte waar ik mij mee identificeer is een afweermechanisme op zich’. Een controlemechanisme = een afweermechanisme en vice versa. Aan de andere kant kan een gedachte ook zonder lading verschijnen in mijn bewustzijn zonder dat ‘ik’ er iets mee moet. Een gedachte verschijnt dan in bewustzijn en verdwijnt er net zo gemakkelijk weer uit → geen identificatie = geen probleem.

Op 9 augustus 2018 is het pijnlichaam volledig in mij opgelost, wat echt een zeer bevrijdende ervaring was. Ik ervaar hiernu geen pijn en geen angst meer. Waar ik wel enorm last van heb is het denken, omdat zijn kracht enorm lijkt te zijn toegenomen na het oplossen van het pijnlichaam. Dat is nu de realiteit, dat is waar ik mee te dealen heb. Het denken richt zich nu voornamelijk niet meer op het verleden, trauma’s en slachtofferschap, maar gebruikt zijn volledige kracht om ‘mijn overleving’ veilig te stellen via de toekomst. Dit uit zich in de volgende neigingen en drangen: plannen, controleren, sturen, voorbereiden, in de gaten houden, ‘iets’ willen, dingen bedenken, etc. Lees verder

Een ‘echte’ man durft te kiezen

20:30 – Vandaag heb ik een oude vriend (72) weer gezien die ik heb leren kennen via de organisatie die ik een maand geleden heb verlaten. Hij heeft zich een jaar geleden al uit de organisatie teruggetrokken en we zien elkaar zo’n twee keer per jaar om een flinke wandeling te maken en bij te praten.

Wat ik leuk vond om te merken is dat ik hem inmiddels ben ‘gepasseerd’. Natuurlijk is het Leven geen wedstrijdje wie als eerste de finishlijn haalt, dat is echt ego-overtuiging. Ik bedoel meer dat ik zag dat hij nog steeds aan het worstelen is met een thema dat een jaar geleden ook al speelde, namelijk zijn vrouw. Hij vindt al een tijd twee vrouwen leuk en zijn oorspronkelijke vrouw wil exclusiviteit. Prima, dat kan. Wat ik echter merkte is dat hij geen definitieve keuze durft te maken voor een van beide vrouwen, omdat hij – in mijn beleving – zijn huidige vrouw niet in de steek wil laten en geen pijn wil doen. Allemaal ego-onzin natuurlijk. Het is aan zijn huidige vrouw hoe zij reageert op een eventuele scheiding en vertrek. Daar is hij niet verantwoordelijk voor. Zij heeft zelfs gezegd dat hij niet zo egoïstisch moet doen, terwijl dat natuurlijk een dikke projectie is, haha. Echt hilarisch. Lees verder

Notitie

Hoe meer ik mij probeer te beschermen, hoe groter de kans op pijn

Mijzelf proberen te beschermen tegen pijn in situaties met andere mensen is zinloos en werkt averechts. Iedere twijfel om werkelijk mijzelf te durven zijn en werkelijk op mijzelf te durven vertrouwen is het gevolg van identificatie met het denken.

Elke identificatie met het denken zorgt ervoor dat ik geraakt en gekwetst kan worden – een ‘persoon’ is namelijk per definitie kwetsbaar. Hoe meer ik mij probeer te beschermen, hoe groter de kans op pijn. De grap is dat ik minder kans op de ervaring van pijn heb als ik volledig op mijzelf durf te vertrouwen, onvoorwaardelijk mijn ‘inner-weten’ durf te volgen en datgene wat ik voel, wat ik wil zeggen en/of wat ik wil uiten ongefilterd en op volle kracht uit durf te leven. Dan heb ik de minste kans op pijn en de redenen hiervoor zijn:

  1. Identificatie met het denken zorgt per definitie voor weerstand tegen mogelijke pijn, waardoor de pijn langer aanhoudt en dus resulteert in lijden.
  2. Identificatie met het denken → identificatie met primaire afweer overtuigingen – zoals ‘ik ben niet belangrijk’, ‘ik doe er niet toe’, ‘ik doe nooit iets goed’, ‘ik ben het niet waard’, etc. – resulteren direct in een pijnlijke, ongelukkige en ontevreden ervaring hiernu plus ik kan gekwetst en geraakt worden omdat ik geloof dat ik ‘iets’ nodig heb van een ander om mij gelukkig en compleet te voelen. Dit maakt mij afhankelijk van externe omstandigheden en vatbaar voor pijn.

Dit noem ik de pijnparadox. ~ lzv

Een dikke vette projectie van mijn eigen gedrag

18:00 – Een uur geleden heb ik dit commentaar onder een video op YouTube geplaatst:

“Hey …, onderbreek haar de volgende keer is joh. Ze heeft het maar over ‘Zijn’, maar ondertussen blijft ze maar lullen, aandacht claimen en manipuleren. Ongelooflijk. Ik hoor jou haar regelmatig met ‘ja’ bevestigen, maar waarom pak je haar gewoon niet aan? Je wilt toch een goed interview? Ze denkt zoveel te weten, volledig onbewust dat ze slachtoffer is van haar eigen onwetendheid. Echt ironisch. Hahaha”

De grap is dat het een dikke vette projectie van mijn eigen gedrag is. Deze middag heb ik een schitterende wandeling in het buitengebied gemaakt. Op een gegeven moment ben ik op een mooie plek op een bankje gaan zitten, waarna er vervolgens een man langskwam met wie ik leuk aan de praat raakte. Wat er vervolgens gebeurde was dat hij maar bleef lullen over onderwerpen die ik helemaal niet interessant vond. En wat deed ik? Ik ging er zelfs in mee, pfff. Echt niet te filmen joh. Ik had hem gewoon moeten onderbreken of uit de situatie weg moeten gaan in plaats van mezelf zo in de steek te laten. Lees verder

Wat is het ‘inner-weten’? En waarom is het zo belangrijk?

Het belangrijkste leidende principe op weg naar een staat van menselijke volwassenheid en/of permanent non-duaal bewustzijn – ook wel ‘Verlichting’ genoemd – is het volgen van mijn ‘inner-weten’ of ‘innerlijk-weten’. De staat van ‘Verlichting’ is niet in woorden te vatten, omdat er op die ‘plek’ niets is. Vandaar dat verlichten altijd op een indirecte manier moeten uitleggen wat ‘Verlichting’ inhoudt en vaak werken met metaforen. Het is letterlijk onmogelijk om op een directe manier te zeggen wat ‘Verlichting’ is en waar ‘het’ te vinden is.

Het ‘inner-weten’ is ook niet op een directe manier uit te drukken

Wat voor ‘Verlichting’ geldt, geldt ook voor het ‘inner-weten’ of ‘innerlijk-weten’ dat ieder mens bezit. Omdat bijna iedereen de werkelijkheid interpreteert via het denken en daar betekenis aan ontleent, zijn de meeste mensen volledig afgesneden van hun ‘inner weten’ – zo kan het ervaren worden althans. Ze zijn volledig in de macht van het denken en zijn feitelijk verslaafd aan hun gedachten en emoties. Net zoals bij ‘Verlichting’ kan ik niet op een directe manier vertellen wat het ‘inner-weten’ is en waar ‘het’ te vinden is. Ik kan alleen op een indirecte manier ernaar wijzen en uiteindelijk zal ieder mens het ‘inner-weten’ in zichzelf moeten ontdekken en erop af leren stemmen. Lees verder