Wat probeert het lichaam mij te vertellen? + gebruikte afweermechanismen

Leestijd: 3 minuten

15:00 – De afgelopen vijftien maanden heb ik enorm veel overtuigingen onderzocht met behulp van de ‘vier vragen’ van Byron Katie, waardoor ik inzichten heb opgedaan en mijn traumaverhaal grotendeels heb doorzien. Ik was in de veronderstelling dat ik mijn pijnlichaam had opgelost en daarmee mijn verleden helemaal had losgelaten, maar dat blijkt niet zo te zijn. Op dit moment ben ik hiernu helemaal aanwezig en ervaar – met name in mijn buikregio – veel lichamelijke spanning en druk. Deze energetische blokkade is niet het resultaat van interpretatie en betekenisverlening, maar werkelijk en echt hiernu. Ik zou kunnen zeggen dat het oude pijn uit mijn jeugd is en er dus weer een verhaal van maken, maar daarmee probeer ik de spanning en energie weer te controleren. Lees verder

Ik lijk in een staat van onbeweeglijkheid of ‘bevriezing’ te zitten

Leestijd: 3 minuten

18:00 – Eerst een aantal citaten uit het boek ‘De tijger ontwaakt: traumabehandeling met lichaamsgerichte therapie’ van Peter A. Levine dat ik aan het lezen ben:

“Een onbeweeglijk dier (impala) dat net doet alsof het dood is, is instinctief in een ander bewustzijnsstadium binnengegaan, dat alle zoogdieren hebben als de dood nabij is. Fysiologen noemen deze staat de onbeweeglijkheidsreactie of ‘bevriezing’.”

“De natuur heeft onbeweeglijkheid om twee redenen ontwikkelend. Ten eerste dient het als een allerlaatste overlevingsstrategie. Ten tweede betreedt de impala als hij ‘bevriest’ een andere staat van zijn waarin hij geen pijn voelt.” Lees verder

Mijn afgesplitste boosheid opnieuw toe-eigenen, voelen en integreren

Leestijd: 4 minuten

13:00 – De gevoelloosheid, verdoving en dissociatie die ik hiernu ervaar is het gevolg van afgesplitste boosheid, woede en agressie die niet door mij toegeëigend is → ik was als kind niet bereid zijn om de boosheid richting mijn vader, moeder en voormalige pedofiel te erkennen, voelen en uit te drukken, omdat ik bang was iets te verliezen wat ik dacht nodig te hebben: liefde, waardering, warmte, aandacht, etc.

In plaats van mijn behoeften – of deze nu biologisch, intrinsiek of egoïstisch van aard waren – als kind te erkennen en voor mijzelf op te komen, koos ik voor de angst en schijnveiligheid van het bekende. De gevoelde boosheid verdrong en ontkende ik – en raakte vervolgens afgesplitst, waarna de afgesplitste boosheid een eigen leven ging leiden en zich richtte tot ‘het zelf’ in de vorm van zelfhaat en continue schuldig voelen. Een vernietigend en zelfdestructief mechanisme. Lees verder